Παρά τις απειλές ξανά στους δρόμους!
Γύρω μας η αίσθηση της λαϊκής οργής να πνίγεται στο φόβο για το «επόμενο θύμα» της κρίσης του καπιταλισμού. Η αίσθηση της εργοδοτικής τρομοκρατίας που οδηγεί στην υπακοή στους χώρους εργασίας, στο σχολείο, στους αστυνομοκρατούμενους δρόμους όπου σχεδόν απαγορεύονται οι συναθροίσεις. Πάνω από τα κεφάλια μας η προπαγανδιστική προσπάθεια να μετασχηματιστεί η ανάσα που έδωσε ο δεκεμβριανός ξεσηκωμός σε εικόνες με πρώην εργαζόμενους (και νυν ανέργους) που ψάχνουν στα σκουπίδια για τροφή, με τους εναπομείναντες εργαζόμενους να τρέμουν τη «μέρα της απόλυσης», με αξιολύπητες φιγούρες να δίνουν (με το αζημίωτο) δίκιο στον εργοδότη γιατί «δυσκολεύεται και αυτός».
«Απρόθυμοι» συνοδοιπόροι στην επιχείρηση εξόντωσης των λαϊκών αντιστάσεων και οι υποτιθέμενοι εκπρόσωποι της εργατικής τάξης και των εργαζομένων. Που «χαϊδεύουν τα αυτιά» του εργαζόμενου λαού όταν και όσο «κοιτάει τη δουλειά του», όσο ψηφίζει τους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς του «εκπροσώπους», όσο αδρανοποιείται ενόψει εκλογών, όσο καθηλώνεται στις οθόνες ή παγώνει μπροστά στις «οδυνηρές συνέπειες της οικονομικής κρίσης». Άφαντοι οι ίδιοι και τα σωματεία που ελέγχουν από τα μαζικά κοινωνικά ξεσπάσματα και τις εξεγέρσεις, παρόντες μόνο στις «αντιπολιτευτικές φιέστες» που διοργανώνουν επικρίνοντας, φανερά ή αναμεταξύ τους, τον κόσμο για τη μη συμμετοχή του στα «αγωνιστικά» τους καλέσματα. Καλέσματα που καταλήγουν σε κοινό μέτωπο της ΓΣΕΕ και του ΣΕΒ για να αντιμετωπιστούν οι απολύσεις! Μέτωπο προφανώς ενάντια στους εργαζόμενους ώστε αυτοί να συμμορφωθούν μπροστά στην «κοινή» απειλή της κρίσης. Σε όσους διαφωνούν θα βάλουν να τους ρίξουν βιτριόλι (το είπε με τον τρόπο του και ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ).
Περικυκλωμένος στην κυριολεξία ο λαός, η εργατική τάξη και η νεολαία από ψεύτικους φίλους και φοβερούς εχθρούς ώστε να υποστούμε την κρίση χωρίς τη στοιχειώδη αντίδραση και άμυνα.
Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι το μάθημα ανημποριάς απέναντι στο σύστημα και την πολιτική του, στην αστική, ρεφορμιστική ή την αριστερή του εκδοχή. Προϋπόθεση αναγκαία για κάθε έλεγχο που πρέπει να ασκηθεί στους εργαζόμενους.
Άλλη προϋπόθεση η αποκαθήλωση της αξίας της συλλογικότητας και της οργάνωσης, στην αστική, ρεφορμιστική ή αριστερή της εκδοχή μέσω της αποθέωσης του ατόμου και της… αυτό-ανοργάνωσής του. Η αναζήτηση των λύσεων του προβλήματος στα βάθη του παρελθόντος, κατά προτίμηση ενός παρελθόντος προμαρξιστικού… αλλά και προλενινιστικού, προσταλινικού, προμαοϊκού τους κάνει (είναι άλλωστε πιο εύκολο αυτό).
Προϋπόθεση λοιπόν οι ουρανοκατέβατες απόψεις και ιδέες του συρμού, όσοι φωνάζουν χωρίς να λένε τίποτα, οι κατά παραγγελία λύσεις.
Όμως ο κόσμος θα αναγκαστεί να βγει ξανά στους δρόμους. Έστω με έναν φαινομενικά ανίσχυρο δυναμισμό, χωρίς ολοκληρωμένα «επαναστατικά» προγράμματα και προτάσεις, με «αμυντικά» ή «επιθετικά» συνθήματα και αιτήματα, ασυγκρότητος ή συγκροτημένος, πολιτικοποιημένος ή «απολίτικος», οργανωμένος ή ανοργάνωτος. Το ερώτημα δεν είναι το πώς θα ήθελε ο καθένας αυτός ο κόσμος να ξαναβγεί στους δρόμους αλλά η θέληση να αναμειχθούμε στην πάλη όπως αυτή διεξάγεται. Με την επίγνωση ότι η υπόθεση της αντίστασης και της ανατροπής έρχεται από μακριά και φιλοδοξεί να πάει τα πράγματα ακόμη παραπέρα. Τα υπόλοιπα θα ξεδιαλυθούν στην πράξη.
Είναι πλέον φανερό, σε κομμουνιστές και μη, ότι οι αιτίες αυτής της εξέλιξης βρίσκεται στην «ήττα του κομμουνισμού» κι ας μην το παραδέχονται ορισμένοι (ίσως οι περισσότεροι). Οφείλεται στην απώλεια της συνείδησης του εργαζόμενου ανθρώπου που εμφανίζεται πλέον ανίκανος να αναγνωρίσει τον εαυτό του σαν δημιουργό όλου του κοινωνικού πλούτου (μια ιδέα καθαρά κομμουνιστική). Οι λύσεις βέβαια δεν βρίσκονται στο παρελθόν. Η αναγνώριση ωστόσο αυτού του παρελθόντος είναι το πρώτο βήμα προς το μέλλον.
