Αντίσταση στις γειτονιές

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ απευθύνει η επιτροπή αγώνα ενάντια στις επεκτάσεις των ΕΛΠΕ, αναφέροντας:

“Η περιβαλλοντική  επίθεση που δέχεται το Θριάσιο Πεδίο και συνολικά  η Δυτική Αθήνα είναι ίσως η μεγαλύτερη και από την δεκαετία του 1960-1970. Η έκταση και ή ένταση της επίθεσης και ο συντονισμένος τρόπος με τον οποίο εκδηλώνεται, καταδεικνύει ότι για το κεφάλαιο και την κυβέρνηση η Δυτική Αττική είναι περιβαλλοντολογικά προγραμμένη. Το μέγεθος της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης είναι τόσο μεγάλο που δυστυχώς δεν αφορά ένα πρόβλημα με τοπικές διαστάσεις αλλά ένα πρόβλημα τουλάχιστον του συνόλου της Αττικής.

Η απάντηση του περιβαλλοντικού κινήματος για να είναι νικηφόρα θα πρέπει να είναι ενιαία και να συνενώσει το σύνολο των περιβαλλοντικών οργανώσεων και ομάδων πόλης στην κατεύθυνση της αποτροπής του εγκλήματος που επιχειρείται. Σας καλούμε να συμπαρασταθείτε στον αγώνα μας ενάντια στις επεκτάσεις των ΕΛΠΕ (πρώην ΠΕΤΡΟΛΑ) και να συμμετάσχετε στο συλλαλητήριο:

Αφού θυμίσουμε ότι, ταυτόχρονα με την επέκταση των ΕΛΠΕ, έχει δρομολογηθεί και η κατασκευή μονάδας ηλεκτροπαραγωγής 880 MW, από ΔΕΗ – Χαλυβουργική, παραθέτουμε το χρονικό των τελευταίων εξελίξεων, στο θέμα της επέκτασης, μέσα από πρόσφατη ανακοίνωνση της επιτροπής αγώνα:

Ισοπεδώνουν τα πάντα στον χώρο της ΟWENS - Σταματήστε τους, τώρα!

Τα ΕΛΠΕ (πρ. Πετρόλα) - σε εκτέλεση της οικοδομικής άδειας 370/08, που εξεδόθη από τις υπηρεσίες της Νομαρχίας - ξεκίνησαν τις εργασίες διαμόρφωσης του χώρου, που προορίζεται να υποδεχθεί το καταστροφικό έργο για το περιβάλλον της περιοχής μας. Τεράστιας κλίμακας χωματουργικές εργασίες ισοπεδώνουν έκταση 140 στρεμμάτων της πρώην Υαλουργίας Οwens, ενώ επιχειρείται αντίστοιχη επέμβαση στον Αιγιαλό και την Παραλία. Πάνω από 300.000 κ.μ. εκσκαφές και 128.000 κ. μ. επιχώσεις διαμορφώνουν το έδαφος, σε ύψος 11,70 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Η Επιτροπή Αγώνα θα είναι παρούσα, στην πρώτη γραμμή του αγώνα, κινητοποιώντας τους πολίτες αλλά και δίνοντας ταυτόχρονα όλους τους δικαστικούς αγώνες για την αποτροπή των σχεδίων. Πρόκειται για αγώνα ζωής από τον όποιο δεν πρέπει να λείψει κανείς !

Οι “Πολίτες κατά του λιθάνθρακα” και οι “Πολίτες της Αττικής για την ενέργεια” δηλώνουν την υποστήριξή τους στον αγώνα των κατοίκων του Θριασίου και θα είναι παρόντες στην κινητοποίησή τους.

Στείλτε τα δικά σας μηνύματα συμπαράστασης στο epitropiagona@gmail.com

Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της επιτροπής αγώνα   http://epitropiagona.blogspot.com/

Από την Ιστοσελίδα των “Πολιτών κατά του Λιθάνθρακα”

Όπως και στη δενδροφύτευση στου Σακέτα τον περασμένο Νοέμβριο λέμε:

Αριστερή Παρέμβαση Πολιτών Βύρωνα

Λαϊκές Αγωνιστικές Κινήσεις Υμηττού

Μαχόμενη Αριστερή Δάφνη

Πρωτοβουλία Κατοίκων Καρέα

Πήγε τζάμπα τόσος κόπος. Πήγαν χαμένοι οι αγώνες… των αφεντικών! Για δεκαετίες πάσχιζαν για «αλλαγή και κοινωνική ισότητα» με κάθε κόστος, για «εκσυγχρονισμό και ανάπτυξη» με το καλό ή με το κακό, μας εντάξανε στη ζώνη του ευρώ και στην ΟΝΕ, διδαχτήκαμε το «ολυμπιακό ιδεώδες της εθνικής προσπάθειας», τις «νέες ιδέες» για λαϊκό, σεμνό και ταπεινό καπιταλισμό, έγιναν «μεταρρυθμίσεις» και ακολούθησε η «επανίδρυση» του κράτους. Στόχος να γίνουμε καλύτεροι, πιο ανταγωνιστικοί και πλούσιοι σαν πολίτες και σαν χώρα.

Για να επαληθευτεί η «επαγγελία» και να μετατραπεί η Ελλάδα σε «πλούσια χώρα με κάθε είδους αγαθά» διατάχθηκαν οι εργαζόμενοι να τρέξουν παρατεταμένα «ολυμπιακά» ωράρια εργασίας, να υποστούν το μόνιμο «δέκαθλο» της φτώχειας και της ανεργίας, να κάνουν συνεχόμενα άλματα περικοπών σε μισθούς, συντάξεις και δικαιώματα, να γίνουν φτωχοί α-μέτοχοι στο χρηματιστήριο της απάτης, να «επανιδρύσουν» την τρομοκρατική σχέση τους με το κράτος, να ελαστικοποιηθούν στο σώμα και στην ψυχή.

Παραπέρα, στην ερημωμένη επαρχία εξαναγκάστηκαν οι αγρότες να παράγουν τροφή χωρίς να τρέφονται, να παρατήσουν χωράφια και τρακτέρ, να γίνουν «άνθρωποι της πόλης».

Επίσης, για να ανθίσει η «παιδεία» έπρεπε η νεολαία να εξειδικευτεί σε «ειδικευμένο άνεργο», οι φοιτητές να αποδεχτούν την υπό διαγραφή απομόρφωσή τους, οι μαθητές να συμμορφωθούν στην «επιδεξιότητα του τρέχω και δεν φτάνω».

Επρεπε να γίνουν όλα αυτά για «ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα και ευημερία», για να ξεπεραστεί η κρίση! Κι όμως, η «ρουτινιάρικη» κρίση των τελευταίων δεκαετιών που όλα τα κυβερνητικά προγράμματα, στη χώρα μας και διεθνώς, έβαζαν στόχο την αντιμετώπισή της μετεξελίχθηκε σε παγκόσμια καπιταλιστική κρίση γιγαντιαίων διαστάσεων. Ακριβώς λόγω εφαρμογής αυτών των προγραμμάτων. Καθότι υπήρξε πολύ ανάπτυξη, πολύ ανταγωνιστικότητα, πολύ ευημερία για το κεφάλαιο και αβάσταχτες θυσίες για το λαό. Διότι η συσσώρευση πλούτου από τη μια, που προϋποθέτει ανέχεια από την άλλη οδήγησε σε κρίση αναπαραγωγής της υλικής ζωής.

Μετά το τέλος του… κομμουνισμού θα έπρεπε μήπως να εξαγγελθεί και το «τέλος» του καπιταλισμού; Αφού οι «αγώνες» και τα (διακηρυγμένα) «οράματα» του καπιταλιστικού συστήματος διαψεύστηκαν. Να μια διαφορετική ανάγνωση της ιστορίας για το… «τέλος της Ιστορίας». Περίεργο που δεν ακούστηκε από «διανοητές», λαλίστατους την εποχή των «καταρρεύσεων».

Ομως, δεν ξεμπερδεύεις εύκολα με την Ιστορία. Ούτε ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα «τυχαίο». Σε περιόδους κρίσης ο καπιταλισμός, το κεφάλαιο, τα μεγαλοαφεντικά απαντούν… μαρξιστικά: σου σφίγγουν κι άλλο το ζωνάρι. Κι ας πνίξουν στην προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης τους ολόκληρη την ανθρωπότητα. Οχι από κακία αλλά από… ιερή αναγκαιότητα. Για να είναι συνεπείς με τις αρχές τους.

Διεθνείς οικονομικοί οίκοι βάλθηκαν να κλείσουν σπίτια και νοικοκυριά, να βάλουν λουκέτο σε ολόκληρες χώρες χαρακτηρίζοντάς τις μη βιώσιμες για τα δικά τους στάνταρ αν δεν υποστούν οι εργαζόμενοι αλλεπάλληλα ηλεκτροσόκ. Επιχειρήσεις και βιομηχανίες εξαγγέλλουν μαζικές απολύσεις, απεργάζονται μειώσεις σε μισθούς, ζητούν ξήλωμα δικαιωμάτων. Οι κυβερνήσεις άλλοτε υλοποιούν και άλλοτε συντονίζουν το όλο έργο.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, η δεξιά αντιπολίτευση, η «χρήσιμη» Αριστερά, εξαρτημένοι απόλυτα σε συνταγές κοινοβουλευτικές, επιλέγουν διαφορετικές διαδρομές με κοινό αποτέλεσμα και προορισμό που δίνει ανάσα στο κεφάλαιο και προκαλεί ασφυξία στον εργαζόμενο λαό.

Δεν θα επηρεάσει την Ελλάδα η κρίση όσο τις άλλες χώρες, καθησυχάζουν ορισμένοι. Γιατί ήδη βρισκόμαστε στον πάτο! Είναι το νέο εύρημα των «ευρώψυχων» αναλυτών. Που σε άλλες εποχές δυσανασχετούσαν με την «προτελευταία θέση» που κατέχει η Ελλάδα στις «λίστες της Ευρώπης» και ζήταγαν θυσίες. Πράγματι, δεν υπάρχει πάτος. Ούτε σχέδιο εξόδου από την κρίση. Αυτό που υπάρχει είναι μονάχα σχέδιο καταλήστευσης των εργαζόμενων μαζών. Γιατί όλα τα σχέδια κινούνται στη λογική πώς να μην την πληρώσει το κεφάλαιο που έκανε την ζημιά, πώς θα φορτωθεί η ζημιά στους εργαζόμενους. Εξάλλου, συμβαίνει να μην υπάρχουν ποτέ αρκετά σωσίβια σε ένα καράβι που βουλιάζει! Οι ισχυροί θεωρούν ότι δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν. Ελπίζουν ότι θα υπάρχει πάντα το παραπλέον κότερο που θα τους παραλάβει.

Εξήντα και, χρόνια μετά τη λήξη του 2ου παγκόσμιου πόλεμου οι κάθε λογής μισθωμένοι κονδυλοφόροι του συστήματος προσπαθούν να «ξαναγράψουν» την ιστορία. Εμείς γνωρίζουμε καλά ότι όλα αυτά είναι οργανικά ενταγμένο στην ολόπλευρη επίθεση που εδώ και μερικά χρόνια έχει εξαπολύσει το σύστημα ενάντια στους λαούς. Και αποτελεί βασικό στόχο η διαστρέβλωση, η σπίλωση, το «σβήσιμο» οποιουδήποτε πράγματος αποτελεί «κεφάλαιο» για την πάλη των λαών. Και πάνω απ’ όλα βέβαια του κομμουνιστικού κινήματος, του μεγαλύτερου «κεφαλαίου» που έχουν αποχτήσει οι λαοί στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Για όλα αυτά έχουμε πει και θα ξαναπούμε.

• Η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή. Το Μάρτη του 43 ο Γκέμπελς ανακοινώνει την «ανακάλυψη» ομαδικών τάφων στο δάσος του Κατύν κοντά στο Σμολένσκ, και η γερμανική προπαγάνδα προσπαθεί να εμφανίσει το γεγονός σαν αποτέλεσμα ομαδικής σφαγής των αιχμαλώτων Πολωνών αξιωματικών από τους Σοβιετικούς. Βεβαίως, τότε η γερμανική προπαγάνδα δεν έπιασε τόπο. Θεωρήθηκε -και ήταν- σαν προβοκάτσια του Γκέμπελς, και η σφαγή σαν έργο των Ναζί. Από τότε ωστόσο κατά καιρούς -και σήμερα- διάφοροι κονδυλοφόροι προσπαθούν να πετύχουν αυτό που δεν πέτυχε ο Γκέμπελς. Διατυπώνονται θεωρίες ανασύρονται «μαρτυρίες» (προσφάτως βγήκε και η “συγκλονισική” ταινία του Βάιντα “Κατύν”) και είμαστε βέβαιοι ότι όσο θα κλιμακώνεται η επίθεση ενάντια στους λαούς τόσο και θα ανακαλύπτονται καινούργιοι «μάρτυρες». Αναφέρονται πολλοί σε «αποκαλύψεις»  και ντοκουμέντα από τα αρχεία της ΕΣΣΔ. Τέτοια, απλούστατα δεν υπήρξαν ποτέ. Αυτά τα αρχεία πράγματι επιχειρήθηκε να δοθούν στη δημοσιότητα την περίοδο Γκορμπατσόφ, Γέλτσιν. Μόνο που αυτοί είδαν πως αυτά τα αρχεία τους έδιναν εντελώς άλλα πράγματα από αυτά που προσδοκούσαν. Τα ξανάκλεισαν λοιπόν βιαστικά και από τότε αυτό που έχουμε, είναι, όχι επίσημες ανακοινώσεις για τις οποίες κάποιοι αναλαμβάνουν την ευθύνη, αλλά «ανεπίσημες πληροφορίες» που υποτίθεται προέρχονται από τα «αρχεία».(Κάτι ανάλογο έγινε και για τα ντοκουμέντα που θα “έβγαιναν στο φως” μετά τη κατάρευση της ΕΣΣΔ για τα “εγκλήματα του Στάλιν” αλλά και ΄κει δε βόλεψε το πράγμα και παραμείναμε στις γνωστές …πηγές!) Θα μπορούσε κανείς να απαντήσει αναφερόμενος στη φύση και τα χαρακτηριστικά των δύο στρατών. Του γερμανικού (και ιδιαίτερα των Ες Ες) και του κόκκινου στρατού. Είναι πια γνωστές εκατοντάδες περιπτώσεις ομαδικών σφαγών από τη μεριά των χιτλερικών, ενώ δεν υπάρχει ούτε μια ανάλογη, που να μπορεί να χρεωθεί στον κόκκινο στρατό. Όμως ας δούμε το ζήτημα πιο συγκεκριμένα.

• Ένα πρώτο ζήτημα αποτελεί ο προσδιορισμός του «χρόνου» κατά το οποίο μπορεί να έγινε αυτή η σφαγή «από τους Ρώσους». Έχουμε τη γνώμη ότι αποτελεί κλειδί του προβλήματος. (Όπως και ο χρόνος της «ανακάλυψης»). Για να μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο από τη μεριά των Σοβιετικών, θάπρεπε νάχει γίνει στο διάστημα ανάμεσα στο Νοέμβρη του 1939 μέχρι τον Ιούνη του 1941. Δηλαδή μέχρι το διάστημα που η γερμανική επίθεση απωθεί τους Σοβιετικούς πέρα από την περιοχή όπου «ανακαλύφθηκαν» οι ομαδικοί τάφοι. Αυτό και μόνο απαντάει στο ζήτημα. Ας το δούμε όμως περισσότερο. Η «εξήγηση» που δίνουν οι διάφοροι κονδυλοφόροι είναι ότι ο Στάλιν εκτελώντας τους Πολωνούς αξιωματικούς θέλησε να αποκεφαλίσει την αστική τάξη, και τον πολωνικό στρατό. Ο ισχυρισμός είναι αυτός καθ’ αυτός αστείος. Γιατί απλούστατα ο Στάλιν δεν είχε στα χέρια του καμιά πολωνική αστική τάξη, ενώ όσον αφορά τον πολωνικό στρατό το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του είχε αιχμαλωτισθεί από τους Γερμανούς. Και έτσι «για την ιστορία», ας αναφερθούμε σε κάποια πράγματα. Πολλά λέγονται για την «εισβολή» των Σοβιετικών στην Πολωνία το 1939 «στα πλαίσια της συμφωνίας ενός νέου διαμελισμού της Πολωνίας». Τα γεγονότα είναι ωστόσο συγκεκριμένα. Η γερμανική επίθεση της 1.9.39 συντρίβει σύντομα τον πολωνικό στρατό, η Βέρμαχτ καταλαμβάνει τη Βαρσοβία και προχωρεί στην κατάχτηση ολόκληρης της Πολωνίας.
Όταν στις 17.11.39 περνάει τα ανατολικά σύνορα της Πολωνίας ο κόκκινος στρατός, αυτό γίνεται αφού έχει διαλυθεί και αιχμαλωτισθεί ο πολωνικός στρατός και αφού, όπως επισημαίνει η ανακοίνωση του Μολότοφ «η πολωνική κυβέρνηση έχει πάψει να δίνει οποιοδήποτε σημείο ζωής». Και εδώ οποιαδήποτε άποψη κι αν έχει κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει ότι στο χρόνο και τον τρόπο που έγινε η είσοδος του κόκκινου στρατού, πρακτικά αντιπαρατέθηκε στο γερμανικό στρατό και μόνο, εμποδίζοντας τον να καταλάβει ολόκληρη την Πολωνία. Από κει και πέρα έχει μια ορισμένη σημασία να σημειώσουμε ότι τα εδάφη στα οποία μπήκε ο κόκκινος στρατός ήταν αυτά που η Σ. Ε. είχε αναγκασθεί να παραχωρήσει το 1918 με βάση, τη γνωστή συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ. Και οπωσδήποτε το ότι έτσι απομάκρυνε από τα σύνορά της τις βάσεις εξόρμησης της αναμενόμενης γερμανικής επίθεσης ενάντια στη Σ. Ε.

• Ας ξαναγυρίσουμε ωστόσο στο αρχικό ζήτημα. Αναφερθήκαμε στο ότι ο προσδιορισμός του χρόνου αποτελεί κλειδί της ιστορίας. Γιατί η περίοδος εκείνη έχει τα χαρακτηριστικά της. Και ο προσδιορισμός αυτών των χαρακτηριστικών δίνει απάντηση σε πολλά ζητήματα. Και το λιγότερο που μπορούμε να πούμε γι’ αυτούς που προσπαθούν να βρουν απώτερες βλέψεις του Στάλιν το διάστημα εκείνο, είναι ότι ξαναγράφουν την ιστορία έχοντας στο «χέρι» και τον χαρακτήρα αλλά και το αποτέλεσμα του πολέμου. Τότε όμως δεν ήταν δοσμένος ούτε ο χαρακτήρας του επερχόμενου πόλεμου, ούτε πολύ περισσότερο η έκβαση του.
Στην πραγματικότητα το «ποιος θα ήταν ο πόλεμος» δεν είχε ακόμα κριθεί. Ποιος θα συμμαχούσε με ποιον ενάντια σε ποιον και με ποιο στόχο εξακολουθούσε να είναι ζητούμενο.
Εν πάσει περιπτώσει και επειδή δεν γίνεται να αναφερθούμε εδώ στο σύνολο των δεδομένων θα αρκεστούμε στο να σημειώσουμε τα πιο σημαντικά που χαρακτήριζαν την τότε κατάσταση και που σχετίζονται με το ζήτημά μας. Η γερμανική επίθεση ενάντια στη Σ. Ένωση θεωρούνταν και ήταν αναπόφευκτη. Το ζητούμενο ήταν ο χρόνος και οι όροι με τους οποίους θα γίνονταν. (Με κάλυψη ή όχι των Δυτικών). Η βεβαιότητα αυτή κυριαρχούσε και καθόριζε τη σοβιετική πολιτική. Η σύμπτυξη αντιχιτλερικής συμμαχίας αποτελούσε τον κεντρικό της στόχο.
 Το  «σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ» εντάσσονταν στην ίδια κατεύθυνση στο βαθμό που βασικός του στόχος ήταν η όξυνση των αντιθέσεων Χίτλερ - Δυτικών. Όσον αφορά τους Δυτικούς αυτοί στο ίδιο διάστημα εξακολουθούσαν να καιροσκοπούν ανάμεσα στο αν θα συνεχίσουν να ευνοούν την επιθετικότητα του Χίτλερ ή αν θα δράσουν ενάντια του και με ποιο τρόπο. Και χρειάστηκε η συντριβή της Γαλλίας για ν’ αρχίσει να παίρνει η πολιτική τους αποφασιστική αντιχιτλερική κατεύθυνση.
Συνοψίζοντας, εκείνο που θέλουμε να υπογραμμίσουμε και εκείνο που απαντάει στο ζήτημα που εδώ εξετάζουμε είναι τούτο. Βασικό πρόβλημα της Σ. Ένωσης (και όχι μόνο) στο διάστημα εκείνο ήταν το ζήτημα των συμμαχιών.
Και βασική μέριμνα της σοβιετικής ηγεσίας ήταν η αναζήτηση ερεισμάτων. (Και όχι βέβαια το άνοιγμα πληγών). Αυτή η πολιτική για τη σοβιετική ηγεσία δεν ήταν απλά μια επιλογή αλλά κυριολεκτικά ζήτημα ζωής και θανάτου. (Όποιος έχει διάθεση να κατανοήσει περισσότερο αυτήν την πλευρά του ζητήματος δεν έχει παρά να μελετήσει τα σχέδια των χιτλερικών για τη Σ. Ένωση και το σοβιετικό λαό και τα οποία δεν ήταν άγνωστα στην ηγεσία της Σ. Ένωσης). Η σοβιετική ηγεσία όχι μόνο δεν είχε κανένα λόγο να κάνει κάτι τέτοιο (Κατύν) αλλά εκατομμύρια λόγους για το αντίθετο.

• Τα όσα αναφέραμε θεωρούμε ότι δίνουν μια καθαρή απάντηση για όσους θέλουν να σκέφτονται με πολιτικούς όρους. Υπάρχουν ωστόσο και κάποια ακόμη γεγονότα αρκετά διαφωτιστικά που θεωρούμε σκόπιμο να τα σημειώσουμε. Μετά τη γερμανική επίθεση στη Σ. Ένωση, σύντομα οργανώνονται στο σοβιετικό έδαφος πολωνικές μεραρχίες που πολεμούν στο πλάι του κόκκινου στρατού. Πολλοί από τους αξιωματικούς αυτών των μεραρχιών και βασικά ο διοικητής τους στρατηγός Άντερς είναι Δυτικόφιλοι. (Αυτοί γλύτωσαν τη «σφαγή»). Η επίσκεψη του Τσόρτσιλ στη Μόσχα δίνει τη δυνατότητα μιας συνεννόησης στη βάση της οποίας τρεις μεραρχίες (με τον Άντερς) μεταφέρονται στο αφρικανικό μέτωπο. Μέχρι το τέλος του πολέμου οργανώνονται στη Σ. Ε. συνολικά ένδεκα μεραρχίες οι οποίες μάχονται με τον κόκκινο στρατό ενάντια στους χιτλερικούς.

• Αν τα προηγούμενα απαντούν στο ζήτημα ως προς τη σοβιετική πλευρά, μένει κάτι ακόμη να απαντηθεί. Ποιος ήταν ο στόχος της ναζιστικής προβοκάτσιας; Ο «χρόνος» δίνει και πάλι την απάντηση. Η «ανακάλυψη» γίνεται λίγο μετά το Στάλινγκραντ. Όταν ο Γκέμπελς (και όχι μόνο αυτός) αρχίζει να «βλέπει τους Ρώσους να μπαίνουν στο Βερολίνο». Όταν οι Γερμανοί ιθύνοντες αρχίζουν να προσβλέπουν στην αναστροφή των συμμαχιών σαν τη μόνη τους ελπίδα να κερδίσουν (ή να μη χάσουν) τον πόλεμο. Ορισμένες μάλιστα μερίδες αρχίζουν να έρχονται σε απευθείας συνεννοήσεις με τους Δυτικούς.
Χρειάζονται λοιπόν να αναστήσουν γι’ αυτό τον «κομμουνιστικό κίνδυνο». Και ακριβώς σ’ αυτή την κατεύθυνση εντάσσεται και η προβοκάτσια του Κατύν. Σαν ένα ακόμη αιματηρό Ράιχσταγκ. Για να συνεχιστεί με άλλες. Για να διατυπωθεί -και πάλι από τον Γκέμπελς- η θεωρία του «σιδηρού παραπετάσματος». Αυτήν που θα δανειστεί αργότερα ο Τσόρτσιλ στο Φούλτον του Μισούρι, για να την κάνουν στη συνέχεια σημαία τους οι Δυτικοί στο σύνολο τους. Ο Γκέμπελς όταν δολοφονούσε τα παιδιά του και αυτοκτονούσε μαζί με τη γυναίκα του για «να μην πέσουν στα χέρια των Ρώσων» δεν μπορούσε σίγουρα να φανταστεί πόσο «σπουδαία» κληρονομιά άφησε και πόσο θα «αξιοποιούνταν» αυτή από δεξιούς και «αριστερούς» κονδυλοφόρους.