Το όνομα είναι το μήνυμα
Το όνομα είναι το μήνυμα
Ένα γκολ μπορείς να το «πανηγυρίσεις» και με τη θλίψη σου και την αγανάκτησή σου. Έτσι σκέφτηκε κι έτσι έπραξε ο Φρεντερίκ Κανουτέ, ποδοσφαιριστής από το Μάλι, που αγωνίζεται στην ομάδα της Σεβίλλης, όταν σκοράρισε τις προάλλες εναντίον της Λα Κορούνια. Χάρηκε βέβαια, αλλά ταυτόχρονα βρήκε τον τρόπο να δείξει την πίκρα και την οργή του. Σήκωσε τη φανέλα του και φάνηκε από κάτω ένα μαύρο μπλουζάκι. Πάνω του είχε γράψει σε διάφορες γλώσσες (ισπανικά, αραβικά, αγγλικά…), το όνομα μιας χώρας που δεν είναι χώρα, ενός τόπου που οι αποκλεισμοί και οι βομβαρδισμοί το κατάντησαν ου τόπο: το όνομα της Παλαιστίνης. Τίποτε άλλο. Ούτε εικόνες ούτε λόγια.
Δεν πέρασαν ώρες για να αποδειχθεί ότι το όνομα είναι το μήνυμα, το όνομα της Παλαιστίνης βέβαια που και μόνο ο ήχος του αρκεί για να κατακλυστεί ο νους από σκοτωμένα νήπια και σακατεμένους αμάχους. Πολιτικώς ορθή ωστόσο η ισπανική ομοσπονδία ποδοσφαίρου τιμώρησε τον αντάρτη με πρόστιμο 3.000 ευρώ, διότι «προσέβαλε το άθλημα» όπως συνηθίζουν να λένε οι αφεντάδες όχι μόνο του ποδοσφαίρου αλλά του επαγγελματικού αθλητισμού εν γένει, αράγιστοι σε όλα τα αισθήματα πλην ενός: του έρωτα για τα συμφέροντά τους. Τούτες τις μέρες τρεις ομάδες μας όφειλαν να αγωνιστούν στο Ισραήλ, μερικές δεκάδες χιλιόμετρα από το πεδίο της σφαγής. Η Ολύμπια Λάρισας αρνήθηκε να ταξιδέψει. Και τιμωρήθηκε. Ο προπονητής του Άρη Αντρέ Ματσόν δήλωσε πως είναι ανοησία να γίνονται παιχνίδια στην καρδιά του πολέμου. Δεν εισακούστηκε. Και η ομάδα του δεν τιμωρήθηκε. Όπως δεν τιμωρήθηκε ο Ολυμπιακός που για να μην κινδυνέψει να χάσει το δρόμο προς την πηγή των πολλών χρημάτων, δήλωσε «υποταγή στους κανονισμούς».
