Αντίσταση στις γειτονιές

Μέρες του ’96…

Με χιλιάδες τρακτέρ και αγροτικά μηχανήματα, με δεκάδες μπλόκα από τον Έβρο μέχρι και την Κρήτη, με μαζικότητα που ξεπέρασε όλες τις προβλέψεις, με πανελλαδικά χαρακτηριστικά και με την αγωνιστικότητα σε υψηλά επίπεδα, οι αγροτικές κινητοποιήσεις που γίνονται αυτές τις μέρες θυμίζουν τις μεγαλειώδεις αγροτικές κινητοποιήσεις του 1996. Μόνο που αυτή τη φορά πάνω στα τρακτέρ είναι νέοι αγρότες. Οι πατεράδες του ’96 έδωσαν τη σκυτάλη στους γιους τους, για να στήσουν τώρα αυτοί τα ίδια με κείνους μπλόκα, στις ίδιες, γνώριμες διασταυρώσεις της Εθνικής, με τα ίδια αιτήματα, συνεχίζοντας τον ίδιο αγώνα: Τον αγώνα για την επιβίωση, για την ανατροπή της αντιαγροτικής πολιτικής, για να μπει φρένο στο ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς…..

Ο αγώνας στα χέρια των αγροτών

Τα “μέτρα στήριξης” που ανακοίνωσε ο Χατζηγάκης φανερώνουν τον πανικό της κυβέρνησης μπροστά στις αγροτικές κινητοποιήσεις. Ταυτόχρονα όμως, φανερώνουν και τη δύναμη που κρύβουν οι αγώνες του μαζικού κινήματος. Γιατί κάτω από τη πίεση αυτών των αγώνων, κάτω από την πίεση των μπλόκων αναγκάστηκε η κυβέρνηση να παραχωρήσει τα 500 εκατ. ευρώ. Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η δύναμη βρίσκεται στους αγώνες. Οι αγωνιζόμενοι αγρότες έχουν τη δύναμη, είναι στο χέρι τους να ματαιώσουν τις προσπάθειες της κυβέρνησης για διάσπασή τους, να ακυρώσουν τους ελιγμούς εκτόνωσης, να μην «τσιμπήσουν» τα πακέτα του Χατζηγάκη αλλά να συνεχίσουν και να κλιμακώσουν τον αγώνα τους για την ανατροπή της αντιαγροτικής πολιτικής που τους βουλιάζει στη φτώχεια, φέρνει την εξαθλίωσή τους και τους οδηγεί στο ξεκλήρισμα.

Για ακόμα μια φορά ο αγροτικός κόσμος συγκλονίζει από άκρο σε άκρο την Ελλάδα. Από τον Έβρο έως την Κρήτη, οι αγρότες με δεκάδες μπλόκα από χιλιάδες τρακτέρ διατρανώνουν για ακόμα μια φορά την θέληση τους για να παραμείνουν στη γη τους και να συνεχίσουν να την καλλιεργούν. Γιατί ο αγώνας των αγροτών συνεχίζει να είναι ένας αγώνας για την επιβίωσή τους.

Οι αγρότες, όπως και όλοι οι εργαζόμενοι που παράγουν τον πραγματικό πλούτο με το μόχθο τους, συνθλίβονται χρόνια τώρα από την πολιτική των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Την πολιτική «όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο» που ανάμεσα στα άλλα εξέθρεψε τα λεγόμενα καρτέλ και γενικότερα εκσυγχρόνισε τη λεηλασία του μόχθου του αγρότη με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ (πρώην ΕΟΚ).

Η κατακόρυφη αύξηση του κόστους παραγωγής σε συνδυασμό με τις μικρές τιμές πώλησης των βασικών αγροτικών προϊόντων έχουν καταστήσει την καλλιέργεια σχεδόν σε όλα τα προϊόντα (βαμβάκι, εσπεριδοειδή, ελιά) ασύμφορη. Το 2013 που θα σημάνει και το τέλος των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων για τη γεωργία στη χώρα μας, φαντάζει και είναι πολύ κοντά. Η αγροτιά, ο ίδιος ο πρωτογενής τομέας στη χώρα μας κινδυνεύει με εξαφάνιση. Για αυτό το λόγο ο αγώνας των αγροτών είναι δίκαιος. Είναι αγώνας ζωής. Είναι αγώνας για την επιβίωση. Είναι αγώνας που μας αφορά όλους. Η μείωση του αγροτικού εισοδήματος, η προοπτική της εξαφάνισης της αγροτιάς συνεχίζει να συμπαρασέρνει όλους τους τομείς της οικονομίας. Και τα χειρότερα δεν τα είδαμε ακόμα. Τα αγροτικά μπλόκα αποτελούν μονόδρομο για τους αγρότες. Είναι το μόνο μέσο που έχουνε για να βροντοφωνάξουνε τα δίκαια του αγώνα τους. Το μόνο μέσο για να πιέσουνε για την στήριξη και αύξηση του αγροτικού εισοδήματος. Για την επακόλουθη στήριξη της υπαίθρου και του συνόλου των επαγγελμάτων στα οποία θα διοχετευθεί αυτό το εισόδημα.

Ο αγώνας των αγροτών για αξιοπρεπή ζωή αποτελεί συνέχεια των αγώνων της νεολαίας για ένα αξιοπρεπές μέλλον. Ενάντια σε μια πολιτική που συνθλίβει τα πιο παραγωγικά κομμάτια της κοινωνίας, που υπονομεύει το μέλλον των νέων ανθρώπων συντρίβει τα όνειρα των νέων αγροτών, δείχνει για όλους μας το μέλλον της ανεργίας. Να δείξουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στις κινητοποιήσεις των αγροτών με την συμμετοχή του συλλόγου στα αγροτικά μπλόκα.

Ο αγώνας των αγροτών είναι δίκαιος.
Ο αγώνας των αγροτών είναι και δικός μας αγώνας. 

Με αφορμή την αναγραφή ενός συνθήματος στον τοίχο έξω από τη συναγωγή του Βόλου, που καλούσε τους ισραηλίτες της πόλης να πάρουν θέση ενάντια στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από τους σιωνιστές φονιάδες, ξεκίνησε μία ολόκληρη συζήτηση για  αναβίωση του αντισημιτισμού και για ακροδεξιές παρεκκλίσεις του κινήματος αλληλεγγύης στην παλαιστινιακή αντίσταση. Για όσους δεν γνωρίζουν, στον Βόλο, όπου υπήρχε μεγάλη εβραϊκή κοινότητα με σημαντική συμβολή στο εργατικό και αντιστασιακό κίνημα, σε κεντρικό σημείο της πόλης (πλατεία Ρήγα Φεραίου, δίπλα στο δημαρχείο) έχει στηθεί μνημείο του Ολοκαυτώματος. Μία ακροδεξιά παρέκκλιση λοιπόν δεν θα είχε καλύτερο «στόχο» από τον απομονωμένο τοίχο της Εβραϊκής Συναγωγής.

Πέρα από το πώς στέκεται κάποιος σε μία ενέργεια αναγραφής ενός συνθήματος σε έναν θρησκευτικό χώρο και ειδικά όταν αυτοί οι θρησκευτικοί χώροι σε πολλές περιπτώσεις έχουν γίνει στόχοι αντιδραστικών-ακροδεξιών στοιχείων, το ζήτημα είναι ότι κάποιοι άλλοι δεν αφήνουν «τίποτα να πέσει χάμω». Ανακινούν ολόκληρο ζήτημα με αφορμή ένα σύνθημα σε έναν τοίχο συναγωγής σε μία επαρχιακή πόλη της χώρας, με προφανή σκοπό να βρουν τις «αποδείξεις» που έχουν ανάγκη για να τεκμηριώσουν την ακροδεξιά προέλευση του κινήματος αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό. Ως εκ τούτου να ακυρώσουν κάθε αλληλεγγύη και κυρίως να μετατρέψουν τους θύτες (σιωνιστές) σε θύματα. Να ταυτίσουν τον ισραηλινό λαό με τους σιωνιστές χασάπηδες και να θέσουν εκβιαστικά διλήμματα στο κίνημα συμπαράστασης, του τύπου «όποιος καταγγέλλει το Ισραήλ είναι ακροδεξιός και αντισημίτης».

Βέβαια από την άλλη πολλοί ίσως αναρωτηθούν ότι και οι απαντήσεις είναι πολύ μεγαλύτερες απ’ ό,τι θα «άρμοζε» σε όλους αυτούς και μήπως και εμείς «τσιμπάμε» και συμμετέχουμε σε μία συζήτηση που στόχο έχει τελικά τον αποπροσανατολισμό του κινήματος αλληλεγγύης. Σε άλλες εποχές ίσως αυτές οι απόψεις δεν θα άξιζαν ούτε την περιφρόνησή μας, σήμερα όμως πρέπει να δοθούν απαντήσεις σε όλα τα ζητήματα που ανοίγουν διάφοροι «ευαίσθητοι» με σκοπό να χτυπήσουν το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα με την «πολιτική ορθότητα» και να επιβάλουν σιγή νεκροταφείου απέναντι στις ιμπεριαλιστικές θηριωδίες. Γιατί συμβαίνει «όλως τυχαίως» να είναι οι ίδιοι που στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας ήθελαν να στρέψουμε το βλέμμα μας στον «χασάπη Μιλόσεβιτς», είναι οι ίδιοι που στον πόλεμο και στην κατοχή του Ιράκ αναζητούσαν τα «εγκλήματα του Σαντάμ Χουσεΐν», είναι οι ίδιοι που δικαιολογούσαν γιατί δεν είναι «πολιτικά ορθό» να καταγγέλλεις τους Αμερικάνους σαν φονιάδες των λαών, γιατί πίσω από αυτό το σύνθημα κρύβεται ρατσιστικός αντιαμερικανισμός, όπως στην περίπτωση του Ισραήλ αντισημιτισμός. Δυστυχώς υπάρχει ανάγκη απάντησης και για έναν ακόμη λόγο. Τέτοιες και αλλιώτικες απόψεις αντιμετωπίζουμε και μέσα στο πλαίσιο του κινήματος που θέλοντας να κάνουν «αντιπολίτευση» στην αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση του κινήματος την κατατάσσουν αυθαίρετα στην αστική και ενσωματωμένη πλευρά και αυτοί προβάλλουν τον «καθαρό ταξικό λόγο» ή τον «καθαρό αντικρατικό λόγο» που δεν ενσωματώνεται σε κατευθύνσεις αστικής προέλευσης.

Τις πραγματικές απαντήσεις όμως μπορεί να δώσει μόνο το ξεδίπλωμα του μαζικού κινήματος αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και την αντίστασή του, η καταγγελία των σιωνιστών χασάπηδων και των ιμπεριαλιστών που τους στηρίζουν, η καταγγελία της πολιτικής των «ίσων αποστάσεων» που ισοδυναμεί με πλήρη κάλυψη, η αποκάλυψη των αντιδραστικών κυβερνητικών επιλογών που όχι μόνο έχει συνεργασία με το ισραηλινό κράτος, πρόσφατα εισήγαγε τεράστιες ποσότητες δακρυγόνων για να χτυπήσει τον λαϊκό και νεολαϊστικο ξεσηκωμό, αλλά υποταγμένη στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, το καλοκαίρι, έκανε κοινές αεροπορικές ασκήσεις με την ισραηλινή αεροπορία.

Γρηγόρης Ανδρεάτος, Βόλος

Προλεταριακή Σημαία, 612, 24-1-09