Οχι στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες
| January 19th, 2009
Καταφέρνουν ( η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά) λοιπόν να τετραγωνίσουν τον κύκλο. Μέσα στο κίνημα να είναι πολυδιασπασμένοι, στήνοντας ο καθένας και από ένα «κέντρο αγώνα» για να «καθοδηγήσει» τον λαό, και ενόψει εκλογών να «ξεχνιούνται» οι διαφορές και να κυνηγάνε «από κοινού» (τι άλλο;), ψήφους!Το αποτέλεσμα βέβαια είναι ότι με τέτοιους προσανατολισμούς, ακόμα και ορισμένες κινήσεις που βοήθησαν το κίνημα απαξιώνονται και σκεπάζονται από την κυριαρχία -για μία φορά ακόμα- του εκλογικού κρετινισμού.
Το άλλο αποτέλεσμα είναι αντί της συζήτησης και της αντιπαράθεσης για την αναζήτηση πολιτικού διεξόδου, για τα επόμενα βήματα του κινήματος, να κάθονται και να μετράνε ψήφους και να παίζουν άθελά τους το παιχνίδι του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, που έχουν έτσι κι αλλιώς το κοπιράιτ στον κοινοβουλευτικό κρετινισμό!
Και αν δεν προσέξουμε αυτή την ολέθρια κατεύθυνση «επενδύσεων» των αγώνων σε κοινοβουλευτικά πεδία, δύο χρόνια μόλις μετά την κορύφωση του σπουδαστικού κινήματος, τότε δεν θα υπάρχει καμιά δικαιολογία, όσο και να ντύνεται με επαναστατική φρασεολογία.
Τι δικαιολογία να έχει άλλωστε μια πολιτική δύναμη όταν δεν κάνει την αυτοκριτική της για την τότε στάση της και αντ’ αυτού κάνει τα ίδια και απαράλλαχτα; Τι δικαιολογία να έχει όταν δεν μπορεί να βγάλει σωστά συμπεράσματα και αντ’ αυτού νομίζει ότι αυτό που «έφταιξε» τότε ήταν ότι το ΜΕΡΑ και το ΕΝΑΝΤΙΑ δεν ενώθηκαν προεκλογικά; Τι δικαιολογία να έχουν όταν, αντί να παραδεχτούν ότι αποδοκιμάστηκαν οι τότε ταρζανιές και ακροβασίες τους, θεωρούν ότι σήμερα μπορούν να «ξεγελάσουν» περισσότερους επειδή οι συνθήκες είναι πιο οξυμένες!
Αντε και αυτή την φορά πετυχαίνει η εκλογική σούπα! Θα έχει αυτό κανένα αποτέλεσμα στο δυνάμωμα του κινήματος, στο να αποκτήσει πολιτικό προσανατολισμό; Ή επί της ουσίας θα σημαίνει μία ακόμα αναχώρηση από το κίνημα, όπου τα κενά που θα αφήσει θα καλυφτούν από άλλες μεριές, είτε αυτή είναι του ΣΥΡΙΖΑ είτε του ΚΚΕ είτε της αναρχοαυτονομίας!
Θα το πούμε για μία φορά ακόμα: η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ, ή του ΚΚΕ, που κάθε φορά προβάλλεται σαν μπαμπούλας που επιβάλλει τις πιο ετερόκλητες εκλογικές συμφωνίες, δήθεν σαν αντίποδας στους «μεγάλους» της Αριστεράς που καρπώνονται πολιτικά τις λαϊκές αντιδράσεις, είναι μόνο δικαιολογία ή αντίστροφη ιεράρχηση.
Αν δεν υπάρξει αντίποδας στο κίνημα, μέσα στη ζωή και στην ταξική πάλη, λίγα έως ελάχιστα μπορούμε να περιμένουμε όσον αφορά την πολιτική επένδυση του κινήματος σε πραγματικά επαναστατικές κατευθύνσεις.
Αντίθετα, αν μέσα στο κίνημα δεν μπορούμε να παίζουμε κανέναν ουσιαστικό ρόλο, τότε είναι ματαιοπονία και ένδειξη υποταγής στους συσχετισμούς να περιμένουμε τη «λύση» στο γήπεδο του αντιπάλου (τέτοιες είναι οι εκλογές)!
Αποσπάσματα από το άρθρο: Η εξέγερση της νεολαίας. Συμπεράσματα - εκτιμήσεις.
