Wednesday, August 27, 2008

Συνοικία. Στόχος η συγκρότηση κινήματος αντίστασης ή «ο αγώνας για άλλη πόλη»;

Η συνοικία αποτελεί χώρο κατοικίας, ζωής και καθημερινής κοινωνικής δραστηριότητας, χώρο δουλειάς και σπουδών για χιλιάδες κατοίκους, εργαζόμενους και μαθητές. Η όξυνση της επίθεσης του συστήματος σε βάρος του λαού, σε όλα τα επίπεδα, δεν αφήνει στην «απέξω», δεν εξαιρεί τη ζωή του λαού στις συνοικίες. Πέρα απ’ τα κρίσιμα και «καυτά» μέτωπα της εργασίας και της εκπαίδευσης, όπου η κυρίαρχη τάξη και οι κυβερνήσεις της επιδιώκουν να αλλάξει άρδην όλο το «τοπίο» σε βάρος του λαού, ξετυλίγεται ταυτόχρονα και η «δράση» τους στο επίπεδο της πόλης, της καθημερινής ποιότητας ζωής –σε αρκετές περιπτώσεις ιδιαίτερα κρίσιμης για την ίδια τη ζωή και την υγεία του λαού– καθώς και των ελεύθερων, λεγόμενων, χώρων. Δημιουργούνται έτσι οι όροι και η ανάγκη για τη συγκρότηση ενός μαζικού κινήματος αντίστασης απέναντι στις κυρίαρχες επιδιώξεις και στο επίπεδο των λεγόμενων «ζητημάτων πόλης» παράλληλα με τα άλλα μέτωπα –που κάθε άλλο παρά «αδιάφορα» είναι για το λαό στις συνοικίες. Το αντίθετο μάλιστα. Ενός κινήματος πλατιών μαζών, όπου μέσα απ’ αυτό, μέσα από την ίδια την καθημερινή εμπειρία αγώνα και σύγκρουσης, θα κατακτιέται η συνείδηση ότι η αιτία όλων των «δεινών» τους βρίσκεται στο χαρακτήρα, στη φύση, στα αδιέξοδα και στις πολιτικές επιλογές του ίδιου του συστήματος της εκμετάλλευσης και πως η ουσιαστική και οριστική επίλυση των προβλημάτων τους θα δρομολογηθεί μόνο με την ανατροπή του. Κι αυτό πέρα απ’ τις ήττες ή τις σοβαρές θετικές παρακαταθήκες των –όσο ποτέ άλλοτε αναγκαίων σήμερα– νικών. Σε αυτό το πλαίσιο καθίσταται ιδιαίτερα κρίσιμη η αντιπαράθεση με μια σειρά απόψεις που προβάλλονται από διάφορες πλευρές που αναφέρονται στο κίνημα, στους αγώνες, στην Αριστερά (επίσημη ή και «εκτός των τειχών») και δρουν στις συνοικίες, αλλά που, στην καλύτερη των περιπτώσεων, αδυνατούν να «βάλουν πλάτη» στην υπόθεση της συγκρότησης ενός τέτοιου κινήματος, ακόμα παραπέρα, επιμένουν να… μην πείθονται όσον αφορά τη δυνατότητα οικοδόμησής του! Γεγονός βέβαια που δεν ομολογείται πάντα ανοικτά. Στη χειρότερη δε των περιπτώσεων καταλήγουν να αντιπροτείνουν μια «άλλη διαχείριση», «ορθολογικότερη» και «ανθρωπινότερη», ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα στην ενσωμάτωση. Η ανεμπιστοσύνη τέτοιων απόψεων και πρακτικών στις δυνατότητες του λαού να συγκροτήσει κίνημα αντίστασης στις συνοικίες οδηγεί στην «αποθέωση» των εκλογών, των εκλογικού τύπου διαδικασιών (προτάσεις για δημοψηφίσματα διά πάσα χρήσιν), στην αναγωγή των παρεμβάσεων στα δημοτικά συμβούλια ως των μοναδικών και κυρίαρχων, στην ανάγκη δημιουργίας μιας «μόνιμης αντιπολίτευσης στον δήμο», ειδικά μάλιστα όταν διατίθενται και δημοτικοί σύμβουλοι (γεγονός που «κανονικά» θα αντιστοιχούσε και θα έπρεπε να εκφράζει έναν άλλο –μόνιμο– κινηματικό συσχετισμό στη συνοικία). Ειδικότερα το αίτημα «περί δημοψηφίσματος» (αυτή η αστική καραμέλα που την είδαμε, τόσο κεντρικά, στο Ασφαλιστικό ή στην Ευρωσυνθήκη, αλλά και, ως κεντρικό σύνθημα μάλιστα, σε ζήτημα υπεράσπισης ελεύθερου χώρου) και μάλιστα «θεσμοθετημένου» από τον δήμο, πέρα του ότι θέτει υπό ερώτημα την αποδοχή ενός δίκαιου αιτήματος απ’ τον λαό και τους κατοίκους, έρχεται να υποκαταστήσει τους μαζικούς αγώνες αντίστασης, να εφησυχάσει, να προσφέρει φρούδες ελπίδες και τελικά να απογοητεύσει. Στην καλύτερη των περιπτώσεων οι όποιες κινητοποιήσεις τάσσονται στην εξυπηρέτηση του δημοψηφίσματος. Δημιουργούνται αυταπάτες ότι με αυτό «πιέζεται» ο δήμος, ότι «ξεμπροστιάζεται» η δημοτική αρχή και ότι ανοίγονται διέξοδοι. Λες και θα «επέτρεπε» ό δήμος να έχει αρνητική γι’ αυτόν έκβαση. Λες και, ακόμα και αν υπήρχε περίπτωση να εκφραστεί ο λαός με το δημοψήφισμα, αυτό θα έκανε τον δήμο ή και την… κυβέρνηση να υποχωρήσει. Λες και δεν είναι, μ’ έναν τρόπο «δημοψηφίσματα» οι λαϊκές συνελεύσεις, οι εκδηλώσεις, οι διαδηλώσεις και άλλες μορφές αγώνα που πρέπει ν’ αναπτυχθούν. Λες και υπάρχει ανάγκη να «ξεμπροστιαστεί» μια εξόφθαλμα αντιλαϊκή επιλογή, όπως το να μην τσιμεντοποιηθεί ένας ελεύθερος χώρος. Τέτοιες αντιλαϊκές επιλογές δεν έχουν ανάγκη να «ξεμπροστιαστούν», με στόχο να μην ξαναψηφιστούν οι φορείς τους στις επόμενες εκλογές, αλλά με στόχο να αντιπαλευτούν και να ανατραπούν! Επαναφέρεται έτσι μια «κοινοβουλευτικού τύπου» λογική, «από την πίσω πόρτα». Αυτό με τη σειρά του «μεταφράζεται» σε πενιχρές έως μηδαμινές πρωτοβουλίες και διαθεσιμότητες σε επίπεδο κινήματος, αντιστρόφως ανάλογα με τις «αυξημένες διαθεσιμότητες» όταν πρόκειται για εκλογικές διαδικασίες. Αντιστρόφως ανάλογα επίσης, με λογικές και πρακτικές συγκρότησης «πόλων» ή «παρατάξεων», των οποίων τα έργα και η δράση πρέπει οπωσδήποτε να προβληθούν (βλέπετε, θα ξανάχουμε δημοτικές εκλογές), λες και πρόκειται για… ιστορικά κόμματα. Ποιο είναι αλήθεια το «ταμείο» στον απολογισμό, όταν τα «πράγματα» στη συνοικία έπρεπε και μπορούσαν να έρθουν «τα πάνω-κάτω», σε επίπεδο κινήματος, στις περιπτώσεις όπως της απεργίας των δασκάλων, το 2006, του πανεκπαιδευτικού ξεσηκωμού, το 2007, του αγώνα ενάντια στο αντιασφαλιστικό εφέτος, των πρωτοβουλιών ενάντια στην ακρίβεια και για την προώθηση του αιτήματος των αυξήσεων σήμερα, της αντίθεσης στην καταστροφή και άλλων ελεύθερων χώρων, αποτέλεσμα κεντρικών επιλογών στου συστήματος; Η λογική της «εκπροσώπησης» (μια και τα περί «μαζικού κινήματος κατοίκων» φαντάζουν έως και… ουτοπικά) συνδυάζεται με την «ανάγκη» δημιουργίας εναλλακτικών, «θετικών» αντιπροτάσεων, που μπορεί να εκφράζονται με την εκπόνηση της τάδε ή δείνα μελέτης «για το πώς θα κατευθυνθεί ο χι δρόμος», μέχρις αυτές που φτάνουν στο «άλλο πολεοδομικό», τον «έλεγχο» ή ακόμα και «την άλλη διαχείριση των οικονομικών του δήμου», και μέχρι και την… «άλλη πόλη». Τέτοιες λογικές διαφοροποιούνται σαφέστατα ακόμα και από την υπεράσπιση και τη διεκδίκηση ενός ελεύθερου χώρου, για παράδειγμα. Πού να μιλήσουμε για ακόμα σοβαρότερα μέτωπα… Και επειδή όλα αυτά είναι ζητήματα που δεν μπορούν να τεθούν απ’ τους «κοινούς θνητούς», καλύτερα θα ’ναι να επιστρατευτούν οι «ειδικοί» (πολεοδόμοι, αρχιτέκτονες, τοπογράφοι κ.ο.κ.) που τα γνωρίζουν και «καλύτερα»! Βοηθούν αυτές οι λογικές –και πρακτικές– στην ανάπτυξη αγώνων των κατοίκων; Στην παραπέρα συγκρότησή τους, στο «ξεκαθάρισμα» φίλων κι αντιπάλων, στη διάλυση αυταπατών, ώστε να μπορούν να ’χουν και αποτελέσματα; Βοηθούν στη συνολικότερη συνειδητοποίηση σχετικά με το «τι έχουμε απέναντί μας», ποιος είναι ο υπαίτιος και ποια η διέξοδος; ΄Η βαθαίνουν ακόμα περισσότερο τις αυταπάτες ότι «κάποιοι τίμιοι και καθαροί εκπρόσωποι» θα «διορθώσουν τα κακώς κείμενα», θα «πατάξουν τα μικροσυμφέροντα» και –ποιος ξέρει;– ίσως πάρουν και τον δήμο κάποτε, οικοδομώντας μια… όαση μέσα στην έρημο; Η κοινή δράση συλλογικοτήτων και αγωνιστών στη συνοικία (που θα μπορούσε να εκφραστεί ακόμα και μέσα και από εκλογικές συνεργασίες) και αναγκαία είναι και αποτελέσματα μπορεί να έχει. Αποκτά ωστόσο πραγματικό νόημα μόνο στο βαθμό που μπορεί να συμβάλλει στη δημιουργία εστιών αντίστασης, στη μαζική λαϊκή ενεργοποίηση και την αυτοοργάνωση στη βάση των πραγματικών προβλημάτων που δημιουργεί η πολιτική του συστήματος στη συνοικία, αλλά και απέναντι στα κεντρικότερα μέτωπα που αφορούν τη ζωή του λαού –και στις συνοικίες.
Posted by ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ at 13:33:17 | Permalink | No Comments »

Wednesday, August 6, 2008

Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας. Τέσσερα χρόνια μετά!

Κατά τον ακριβή ορισμό της, Ολυμπιάδα είναι η περίοδος ανάμεσα σε δύο διοργανώσεις των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου σηματοδοτούν, επομένως, το τέλος της Ολυμπιάδας. Το τέλος μιας τετραετίας από το «καλοκαίρι της Ελλάδας», από τους Ολυμπιακούς της Αθήνας που τόσο μας απασχόλησαν και πριν και μετά τον Αύγουστο του 2004.
Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά και με τη φλόγα να φτάνει μετʼ εμποδίων στο Πεκίνο, επιχειρούμε από τις σελίδες της ΠΣ μια αποτίμηση της τετραετίας αυτής. Μια αποτίμηση γιʼ αυτά που μας έταζαν και δεν έγιναν. Μια αποτίμηση γι΄ αυτά που πολλοί εκτιμούσαμε και προσπαθούσαμε να αποκαλύψουμε και φαίνεται να επιβεβαιωνόμαστε.
Ποιές είναι οι βασικές πλευρές που έθεσαν οι Αγώνες της Αθήνας: Την πολιτική και οικονομική, τα μεγάλα έργα υποδομών και το περιβάλλον, τα λεγόμενα ολυμπιακά και αθλητικά ιδεώδη, τις εργασιακές σχέσεις που εφαρμόστηκαν και τα ζητήματα που έθεσε η περίφημη ασφάλεια των Αγώνων, την ιδεολογική επίθεση στη νεολαία μέσω του εθελοντισμού.

Καύσιμο στην επίθεση

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας το 2004 έθεσαν μια σειρά από κεντρικά ζητήματα στην ελληνική κοινωνία και, ως ένα βαθμό, επηρέασαν ή και καθόρισαν τις μετέπειτα εξελίξεις σε αυτά.
1. Το ζήτημα της ασφάλειας των Αγώνων είχε από τότε τεθεί ως μια από τις βασικές προτεραιότητες και είχε χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία όχι μόνο για να καταργηθούν δικαιώματα και ελευθερίες του λαού και της νεολαίας, αλλά και για να εγκαταστήσουν, βασικά –αν και όχι μόνο- οι Αμερικάνοι ένα ολόκληρο πλέγμα μηχανισμών «ασφαλείας», δηλαδή φακελώματος και τρομοκράτησης του λαού.
Ενδεικτικά είναι δύο γεγονότα που συνέβησαν από τους Αγώνες μέχρι σήμερα: Οι υποκλοπές και η υπόθεση Siemens. Για τις μεν πρώτες, όσο κι αν έγινε προσπάθεια το θέμα να κουκουλωθεί, παρέμεινε σε όλους η απορία ποιος είναι αυτός που έχει την τεχνική, οργανωτική και, τελικά, πολιτική δυνατότητα να παρακολουθεί μέχρι και τον ίδιο τον πρωθυπουργό και να τη βγάζει στο τέλος καθαρή… Κι όσο για τη Siemens, δεν είναι τυχαίο ότι η όλη υπόθεση ξεκίνησε από τους Αμερικάνους και μάλιστα με ιδιαίτερη αιχμή στο κακόφημο σύστημα ασφαλείας των Ολυμπιακών Αγώνων, το C4I.
Κοντά σε αυτά, δε θα πρέπει να ξεχνάμε και τις κάμερες στους δρόμους της Αθήνας, οι οποίες εγκαταστάθηκαν τότε για λόγους ασφαλείας και παρέμειναν, για να …ελέγχουν την κυκλοφορία!
2. Η οικονομική πλευρά της διοργάνωσης απασχόλησε πολλούς, ακόμα και από το στρατόπεδο των υποστηρικτών της λεγόμενης Ολυμπιακής Ιδέας. Το συνολικό κόστος έφτασε τα 9 δισ. ευρώ (κατά τον Αλογοσκούφη) τα οποία, όπως ήταν αναμενόμενο, τα πλήρωσε βασικά ο ελληνικός λαός και τα καρπώθηκαν οι μεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες, οι χορηγοί και οι διάφοροι παρατρεχάμενοι.
Στο ζήτημα αυτό θεωρούμε ότι δε γνωρίζουμε (και δε θα μπορούσαμε άλλωστε) όλη την αλήθεια. Γεγονός, πάντως, παραμένει ότι τα ξένα μονοπώλια, όπως και οι ντόπιοι ατζέντηδές τους, θησαύρισαν από τους Αγώνες, υποθηκεύοντας, ουσιαστικά, το μέλλον της χώρας και του λαού στις ορέξεις των μεγάλων αρπακτικών.
3. Πολύς λόγος γινόταν από τότε για τα μεγάλα έργα στην Αττική, τα οποία θα άλλαζαν την όψη της πρωτεύουσας. Εδώ ο στόχος επιτεύχθηκε: Οντως άλλαξε η όψη της Αθήνας, αλλά προς το χειρότερο! Το ήδη επιβαρυμένο Λεκανοπέδιο, αλλά και όλος ο νομός, γέμισαν με ακόμα περισσότερο τσιμέντο στο όνομα του εκσυγχρονισμού και της ανάπτυξης.
Τα μεγάλα Ολυμπιακά έργα εγκαθίδρυσαν τις συμβάσεις παραχώρησης, δηλαδή τις συμβάσεις εκμετάλλευσης, για δεκαετίες ολόκληρες, υποδομών από τις εταιρίες που τις κατασκευάζουν. Το κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο, βρίσκει, έτσι, τη διέξοδο που τόσο αγωνιωδώς αναζητά στα ΣΔΙΤ και στις ρήτρες για τα διόδια των αυτοκινητόδρομων και για τον αριθμό των επιβατών στο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Οσο για την αξιοποίηση των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων, έχει φτάσει να ακούγεται σαν κακόγουστο ανέκδοτο. Τα έργα βιτρίνας παρέμειναν τέτοια, παρά τις υποσχέσεις ότι θα αξιοποιηθούν προς όφελος του λαού. Κτίρια και εγκαταστάσεις παραμένουν παρατημένοι όγκοι από τσιμέντο, για την εκμετάλλευση των οποίων τσακώνονται διάφοροι, ενώ ο λαός παραμένει θεατής αναζητώντας την καλύτερη ποιότητα ζωής που του είχαν τάξει…
4. Τα Ολυμπιακά έργα εγκαθίδρυσαν, επίσης, νέες σχέσεις εργασίας …ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Χιλιάδες εργάτες και εργαζόμενοι, αφού δούλεψαν νυχθημερόν για χρόνια, κάτω από τρομερή πίεση για να βγουν τα πλάνα, συχνά χωρίς ασφάλιση και με δεκάδες νεκρούς σε εργατικά ατυχήματα-δολοφονίες, πετάχτηκαν στο δρόμο και την ανεργία ή, αν ήταν αλλοδαποί, ίσως και να απελάθηκαν.
Εκτοτε οι εργαζόμενοι είδαν το οκτάωρο να καταργείται δια νόμου, τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα να πετιούνται στα σκουπίδια και περιμένουν και τις ακόμα πιο ελαστικές σχέσεις εργασίας, την απελευθέρωση των απολύσεων και πολλά άλλα. Ολα αυτά, δηλαδή, που συνθέτουν το λεγόμενο «ευνοϊκό επενδυτικό περιβάλλον»…
5. Τέλος, ιδιαίτερη σημασία έχει το ζήτημα της ιδεολογικής επίθεσης που εξαπολύθηκε με αφορμή τους Αγώνες, η οποία δεν αφορούσε μόνο στο λεγόμενο Ολυμπιακό πνεύμα, αλλά και στην προβολή της δυνατότητας της σύγχρονης Ελλάδας να αναλαμβάνει και να φέρνει σε πέρας τέτοιες μεγάλες διοργανώσεις. Η αστική τάξη, δηλαδή, χρησιμοποίησε τους Αγώνες για να ενισχύσει την εξουσία της πάνω στο λαό, προσπαθώντας να τον πείσει ότι έχει τη δυνατότητα να του εξασφαλίσει συνολικά ένα καλύτερο μέλλον.
Στα χρόνια που ακολούθησαν τα ιδεολογήματα αυτά κυριολεκτικά στραπατσαρίστηκαν. Δεν είναι μόνο τα απανωτά κρούσματα ντόπινγκ σε διάφορα αθλήματα, αλλά, κυρίως, η πλήρης απαξίωση των θεσμών του αστικού κράτους στα μάτια του λαού που έφεραν τα σκάνδαλα του παραδικαστικού κυκλώματος, των παπάδων και, τελευταία, του Ζαχόπουλου.
Ολα τα παραπάνω συνθέτουν ένα σκηνικό από το οποίο έχουν κερδίσει τόσο η αστική τάξη της χώρας μας, όσο και οι πάτρονές της Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές. Επιβεβαιώνεται, έτσι, η εκτίμηση ότι οι Αγώνες θα έφερναν βάθεμα της εξάρτησης και σημαντικά κέρδη (πολιτικά και οικονομικά) στο κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο.
Αραγε δε θα προωθούνταν όλα αυτά αν δεν υπήρχαν οι Αγώνες; Το ερώτημα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί προφανώς όλα τα ζητήματα που αναδεικνύονται εμπίπτουν στις βασικές κατευθύνσεις του κεφαλαίου στη χώρα μας, οπότε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αργότερα ή γρηγορότερα κάποια στιγμή θα προωθούνταν. Οι Αγώνες έδωσαν μια ώθηση και εξυπηρέτησαν και τους ιμπεριαλιστές και την ντόπια αστική τάξη και με αυτή την έννοια τότε ήμασταν αντίθετοι και σήμερα κάνουμε έναν αρνητικό, για το λαό, απολογισμό.
Σήμερα, φυσικά, δεν μπορούμε να μιλάμε για κίνημα αντίστασης στις συνέπειες των Αγώνων. Πρέπει και μπορούμε να μιλάμε και να παλεύουμε για ένα κίνημα αντίστασης συνολικά στην επίθεση του συστήματος και σε όλες της τις πλευρές, την πολιτική, την ιδεολογική, την κοινωνική, την οικονομική. Η αντίσταση αυτή παραμένει το κεντρικό μας καθήκον και, κατά τη γνώμη μας, το κεντρικό καθήκον κάθε δύναμης και συλλογικότητας που θέλει να αναφέρεται στο λαό.

«Μέτρα ασφαλείας» σε βάρος του λαού, κάτω απʼ τη σημαία του «εθνικού στόχου»

Η ανάληψη διεξαγωγής της Ολυμπιάδας από τη χώρα μας στόχευε –πέραν των άλλων πολιτικών, οικονομικών και ιδεολογικών επιδιώξεων της ντόπιας άρχουσας τάξης και των ιμπεριαλιστικών αφεντικών της– στο να στηθεί, να εγκατασταθεί, να αναβαθμιστεί και να παγιωθεί ένα ολόκληρο πλέγμα ελέγχου και τρομοκράτησης σε βάρος του λαού μας (του… εσωτερικού εχθρού), σε διάφορα επίπεδα.
• Στο επίπεδο της παρακολούθησης, του φακελώματος και του χαφιεδισμού, στην ίδια την καθημερινή μας ζωή.
Στήθηκε έτσι το περιβόητο σύστημα C4I, με τους σύγχρονους «κοριούς» και τις 293 κάμερες στους δρόμους της Αθήνας και τις 1.000 ακόμα στις «ολυμπιακές εγκαταστάσεις» για να συλλέγουν πληροφορίες εικόνας, ήχου και κίνησης, να τις αποθηκεύουν και να τις αποστέλλουν κατευθείαν στη… Γ.Α.Δ.Α. αλλά και σʼ άλλους… ενδιαφερόμενους των επιτελείων του ιμπεριαλισμού. Ενα σύστημα που αγοράστηκε από την εταιρεία SAIC (της οποίας ο αντιπρόεδρος θήτευσε στην αντιτρομοκρατική του FBI) για 250 εκατομμύρια ευρώ, με τη… μεσολάβηση του τμήματος τηλεπικοινωνιών της… Siemens, με 10ετές μίσθωμα «μετα-ολυμπιακής χρήσης». Οι κάμερες τοποθετήθηκαν, λειτούργησαν, πλήθυναν (δεν εξαιρέθηκε βεβαίως η επαρχία, με 3.800 επίσημα αναφερόμενες), έφτασαν να παρακολουθούν μέχρι και διαδηλώσεις, κι όλα αυτά, παρά τα όποια προβλήματα και το σίριαλ με την «Αρχή Προστασίας» και το Συμβούλιο της Επικρατείας. Το «φόντο» το συμπλήρωσε η «νομιμοποίηση» χρήσης των ναζιστικού τύπου «Ζέπελιν»…
• Στο επίπεδο της παρουσίας και της «αναβαθμισμένης δράσης» των διάφορων κατασταλτικών μηχανισμών.
Από την πανταχού παρούσα αστυνομία (ας αναλογιστούμε τη σημερινή καθημερινή παρουσία της στους δρόμους, τις συνοικίες ή στις διαδηλώσεις) μέχρι το «στρατό σε επιφυλακή» κι από τις αρμοδιότητες των σεκιούριτι μέχρι τους χιλιάδες πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών, της CIA, της Μοσάντ και άλλων που «νομιμοποιούνταν» κι αυτοί νʼ αλωνίζουν τη χώρα («ΝΑΤΟϊκές ασκήσεις» ονόμαζαν τη δράση τους), δημιουργώντας μια ακόμα «θετική παρακαταθήκη» για το σύστημα.
• Στο επίπεδο της… «νομιμοποίησης» της ΝΑΤΟϊκής ομπρέλας σε στεριά, θάλασσα και αέρα.
Με ασκήσεις κατοχικού στρατού (Βόλος), αεροπλανοφόρα (Αδριατική), AWACS, δυνάμεις ταχείας επέμβασης και τον 6ο στόλο σε ετοιμότητα, για να… «υπενθυμίζουν» τα «δικαιώματα» και τις δυνατότητες που έχουν τα μεγάλα αφεντικά, και όχι μόνο.
• Στο επίπεδο της θέσπισης και θεσμοθέτησης σκληρότερων μέτρων απαγόρευσης και καταστολής.
Των διαδηλώσεων, των συγκεντρώσεων, της δημόσιας διακίνησης των ιδεών ή των απεργιών. Στο όνομα λοιπόν του κάθε «σοβαρού εθνικού στόχου», οφείλουν να «περιοριστούν» ή και να απαγορευτούν. Πολλά παραδείγματα είχαμε στο επίπεδο αυτό την 4ετία 2004-2008.
Οπως και στο να δημιουργούνται «κόκκινες απαγορευμένες ζώνες». Ή να εφαρμόζονται -και να τίθεται θέμα… «συμπλήρωσης» και σκλήρυνσής τους- οι λεγόμενοι εθνικοί ή ευρω-τρομονόμοι. Κι όλα αυτά, υπό την επίκληση της «ασφάλειας της Ολυμπιάδας» ή –επί το… αμερικανικότερο– της «αντιμετώπισης πιθανής ασύμμετρης απειλής λόγω της Ολυμπιάδας».
Το συνολικό κόστος του «συστήματος ασφάλειας» -που δρομολόγησαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ- ανήλθε στα 1,5 δισ. ευρώ, όπως ομολογήθηκε από κυβερνητικά χείλη. Πολύ ακριβοπληρωμένες, αλήθεια, οι αλυσίδες αυτές για το λαό! Γύρω στα 50.000 άτομα των μηχανισμών καταστολής εκπαιδεύτηκαν στο «έργο» αυτό, ένα «έργο» που πραγματοποιήθηκε για να μείνει και όχι για να… «αυτοκαταργηθεί» την επαύριο της Ολυμπιάδας, ίσα ίσα, είχε και έχει… συνέχεια, όπως επιβεβαιώνει η σημερινή πραγματικότητα, ένα «έργο» που δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς την οργάνωση, τη στήριξη και την… επιτήρηση των αγγλο-αμερικάνων –κύρια– ιμπεριαλιστών.

Posted by ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ at 07:20:59 | Permalink | No Comments »

Friday, August 1, 2008

AΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΑΡΕΑ ΒΥΡΩΝΑ

Ιούλιος 2008

Ο Συνήγορος του Πολίτη, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του και εξετάζοντας αναφορές δημοτών του δήμου Βύρωνα, εξέδωσε το από 7/1/2008 (ΑΠ: 3526/2007, 8717/2007,13854/2007) πόρισμά του σχετικά με τη νομιμότητα επιβολής δυνητικού ανταποδοτικού τέλους από το δήμο Βύρωνα, το οποίο κοινοποιήθηκε στο δήμο την 30-6-2008.
Πρόκειται για την επιβολή “ειδικού ανταποδοτικού τέλους 7,20 ευρώ μηνιαίως ανά μετρητή ηλεκτρικού ρεύματος για τα έτη 2007 έως και 2010”, με χρόνο έναρξης βεβαίωσης του τέλους την 1-1-2007, που επιβλήθηκε με την με αριθμό 318/22-11-2006 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του δήμου Βύρωνα. Η παραπάνω απόφαση του δημοτικού συμβουλίου τροποποιήθηκε με την με αριθμό 55/2007, με την οποία το τέλος επιμερίστηκε ανά τετραγωνικό μέτρων των ακινήτων ως εξής: οι κατοικίες επιβαρύνονται με 0,99 ευρώ του τέλους και τα καταστήματα με 2,72 ευρώ του τέλους επιπλέον της ισχύουσας έως τότε.
Οι αποφάσεις αυτές του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Βύρωνα, που οδήγησαν σε μια αύξηση της τάξης περίπου του 76% των λογαριασμών της ΔΕΗ και την οποία επιβαρύνθηκαν οι δημότες, οι κάτοικοι και οι επαγγελματίες του Δήμου, αιτιολογήθηκαν από αυτούς που τις ψήφισαν για να καλυφθούν δαπάνες ανανέωσης και προμήθειας μηχανολογικού εξοπλισμού του Δήμου, κάλυψης λειτουργικών αναγκών νέων υπηρεσιών του, κάλυψης αναγκών δημοτικής αστυνομίας, φύλαξης σχολικών κτιρίων, συντήρησης έργων, για χρηματοδοτήσεις έργων ανάπλασης και ανακατασκευής οδοστρωμάτων και για οικονομική αρωγή πρωτοβουλιών και προγραμμάτων των νομικών προσώπων του Δήμου κ.λπ.
Με το προαναφερόμενο πόρισμά του (το οποίο μπορεί κάλλιστα να διαβάσει οποιοσδήποτε στην ιστοσελίδα του Συνηγόρου HYPERLINK “http://www.synigoros.gr/pdf_01/porvir.pdf”http://www.synigoros.gr/pdf_01/porvir.pdf) ο Συνήγορος του Πολίτη διαπιστώνει ότι δεν πληρούται κανένα από τα κριτήρια που απαιτούνται για την νομιμότητα αυτής της απόφασης. Ειδικότερα, δεν συγκεκριμενοποιούνται τα έργα ή οι υπηρεσίες, ο κύκλος των προσώπων που θα απολαύσουν την ωφέλεια, ενώ προέκυψε ότι σχεδόν όλες οι δαπάνες που αναφέρονται στην απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου και για την κάλυψη των οποίων επιβλήθηκε το τέλος αφορούν έργα ή υπηρεσίες που αποτελούν νομοθετημένο αντικείμενο των αρμοδιοτήτων του ΟΤΑ, η χρηματοδότηση των οποίων γίνεται από άλλα τακτικά έσοδά του. Επίσης δεν παρατίθενται προϋπολογισμοί των έργων τα οποία αφορούν οι δαπάνες και αναφέρονται στην απόφαση, ενώ η είσπραξη μέσω λογαριασμού της ΔΕΗ χαρακτηρίζεται ανεπίτρεπτη.
Δηλαδή, οι δημότες και κάτοικοι να (ξανα)πληρώνουν από την τσέπη τους δαπάνες για τις οποίες ήδη υπάρχει χρηματοδότηση από τακτικά έσοδα του δήμου (για τα οποία πάλι έχουν ήδη πληρώσει οι πολίτες), για τις νομοθετημένες αρμοδιότητές του Δήμου (για τους λόγους, δηλαδή, για τους οποίους υπάρχει η τοπική αυτοδιοίκηση) και μάλιστα πληρώνουν εκβιαστικά μέσω ΔΕΗ (διαφορετικά θα διακοπεί η ηλεκτροδότηση) έναν ακόμη φόρο που κρίθηκε, επιπροσθέτως, αντισυνταγματικός, δεδομένου ότι η φορολογική αρμοδιότητα των δήμων δεν είναι απεριόριστη.
Ο Δήμαρχος Βύρωνα, στις επισημάνσεις του Συνηγόρου να ανακαλέσει την απόφασή του, απάντησε ότι αυτή είναι νόμιμη και μόνον η δικαστική ακύρωσή της είναι δυνατή, ενώ παρέλειψε να σχολιάσει τα επιχειρήματα που έθεσε υπόψη του η Αρχή, όπως περιλαμβάνεται στο εν λόγω πόρισμα. Η απάντηση βεβαίως αυτή του δημάρχου φανερώνει, εκτός άλλων, ότι γνωρίζει πολύ καλά και εκμεταλλεύεται άριστα ότι οι δημότες του και μάλιστα οι πιο φτωχοί δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος των δικαστικών αγώνων. Ελπίζει, δηλαδή, στην απελπισία των δημοτών του! Σε πρόσφατο, δε, τηλεοπτικό ρεπορτάζ του ΑΝΤ1 (14/7/2008), στην εκπομή “6 με 11 ΜΑΖΙ” των δημοσιογράφων Καραμέρου και Χαριτάτου, ο δήμαρχος Βύρωνα Ν. Χαρδαλιάς δήλωσε πως επέβαλε το αυξημένο αυτό τέλος για να “προχωρήσει σε απαλλοτριώσεις για χώρο πρασίνου”, επειδή δεν είχε έσοδα, ενώ την ίδια στιγμή δήλωνε ότι είναι πρώτος δήμος σε απορροφητικότητα κονδυλίων!! Μάλιστα δήλωσε πως η απόφασή του αυτή δεν είναι παράνομη αλλά είναι παράνομος ο …Συνήγορος του Πολίτη!!.
Θεωρούμε ότι σε μια περίοδο που η ακρίβεια, η ανεργία και η επισφαλής εργασία επιδεινώνουν ραγδαία τις συνθήκες ζωή στις πόλεις, τη στιγμή που σε κάθε δημοτικές εκλογές αλλά και σε κάθε σημαντικό θέμα (εργασιακών δικαιωμάτων, ακρίβειας, ποιότητας ζωής, περιβάλλοντος) η φωνή των πολιτών και των κατοίκων είτε δεν μπορεί να ακουστεί είτε “πνίγεται” τεχνηέντως και αναδεικνύονται όλες εκείνες οι φωνές που μας καλούν να περιοριστούμε να “ψηφίζουμε τους καλύτερους” και μετά να σιωπάμε γιατί ως “μέσοι πολίτες” δεν ξέρουμε - ξέρουν άλλοι και μας “αντιπροσωπεύουν”, αναδεικνύεται ο πραγματικός ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης: Που δεν υπάρχει για να εξυπηρετεί τον πολίτη ούτε είναι άμεση και προσιτή, όπως ισχυρίζονται, αλλά αποτελεί έναν διευρυμένο μηχανισμό με αρμοδιότητες του μακριού χεριού της κεντρικής εξουσίας που επιβάλλει παράνομα, αντισυνταγματικά και εκβιαστικά χαράτσια στους κατοίκους και δημότες. Που λειτουργεί, τελικώς, ενάντια στα λαϊκά συμφέροντα.
Απαιτούμε: Να ανακληθεί αμέσως η αντιλαϊκή, απαράδεκτη και αντισυνταγματική απόφαση του δημοτικού συμβουλίου. Να επιστραφούν αμέσως στους δημότες και κατοίκους του Δήμου Βύρωνα όλα τα παρανόμως εισπραχθέντα “δήθεν ανταποδοτικά” τέλη.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΑΡΕΑ ΒΥΡΩΝΑ
Posted by ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ at 16:45:41 | Permalink | No Comments »

Οχι εργοστάσια ρεύματος στον Κορινθιακό.

Μαζική συγκέντρωση στην Αντίκυρα ενάντια στο περιβαλλοντικό έγκλημα

Εδώ και αρκετά χρόνια η περιοχή της Βοιωτίας και συνολικά ο Κορινθιακός κόλπος μετατρέπονται σε βιομηχανική ζώνη όπου η μόλυνση και η καταστροφή του περιβάλλοντος έχει πάρει ήδη διαστάσεις. Το πρόβλημα έχει γίνει έντονο για τους κατοίκους της περιοχής με προοπτική να οξυνθεί ακόμα περισσότερο. Οι ντόπιοι ψαράδες παραπονιούνται ότι στην άλλοτε πλούσια θάλασσα του Κορινθιακού τα ψάρια έχουν μειωθεί δραματικά. Με βάση το σχεδιασμό που υλοποιείται για την εγκατάσταση ενεργειακού κέντρου στη θέση όπου βρίσκεται και λειτουργεί εδώ και χρόνια το εργαστάσιο παραγωγής αλουμίνας, η περιβαλλοντική καταστροφή θα ολοκληρωθεί. Η ευρύτερη περιοχή της Βοιωτίας θα μετατραπεί σε μια ακόμα Πτολεμαΐδα και ο Κορινθιακός κόλπος σε βιομηχανική χαβούζα!
Κάτοικοι, σύλλογοι και φορείς αντιδρούν σ’ αυτή την προοπτική και έχουν ξεκινήσει κινητοποιήσεις. Στα πλαίσια αυτών των κινητοποιήσεων, το πρωί της Κυριακής 13 Ιούλη, κινήσεις, πρωτοβουλίες, περιβαλλοντικοί σύλλογοι και κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής του Κορινθιακού κόλπου συγκεντρώθηκαν στην Αντίκυρα, ένα από τα παραλιακά χωριά που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το εργοστάσιο της αλουμίνας, όπου ήδη λειτουργεί ηλεκτροπαραγωγική μονάδα. Η συγκέντρωση στην προβλήτα της παραλίας της Αντίκυρας μαζικοποιήθηκε και με τη συμμετοχή περίπου 400 διαδηλωτών που έφτασαν με καραβάκι από την πλευρά της Πελοποννήσου.
Μετά από τις σύντομες ομιλίες και χαιρετισμούς οι εκατοντάδες συγκεντρωμένοι μεταφέρθηκαν με αυτοκίνητα και πούλμαν στην κορυφή του παρακείμενου λόφου από όπου και ξεκίνησε πορεία διαμαρτυρίας με κατάληξη την είσοδο του εργοστάσιου αλουμίνας.
Αντιπροσωπεία του ΚΚΕ(μ-λ) παρέμβηκε στη συγκέντρωση με πανό και προκήρυξη, συμμετείχε στην κινητοποίηση και μίλησε με αγωνιστές της περιοχής.

Posted by ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ at 16:40:31 | Permalink | No Comments »