Για την Παλαιστίνη
Το άρθρο αυτό βασίζεται σε παλιότερη συνέντευξη του εκπρόσωπου του Δημοκρατικού Μετώπου στην Ελλάδα, Εκτάμι Μιχιάρ, κατά τη διάρκεια της 2η Ιντιφάντα πολλά από τότε έχουν αλλάξει με κύριο αυτό της εκλογής από τον Παλαιστινιακό λαό της Χαμάς στη κυβέρνηση. Κάτι που ούτε το Ισραήλ ούτε οι ιμπεριαλιστές, Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι, πάτρωνές του το ήθελαν.
Η σημερινή σφαγή θέτει νέες παραμέτρους. Ανεξάρτητα από το πώς το εξηγεί κανείς αυτό που έχει σημασία είναι η ανάπτυξη κινήματος αλληλεγγύης, διεθνώς και στη χώρα μας. Οι δυνάμεις της Αριστεράς έχουν μεγάλη ευθύνη σε αυτό. Είναι απαραίτητο να συντονιστούν και να καλέσουν το λαό να εκφράσει την αλληλεγγύη του στους Παλαιστίνιους, καταδεικνύοντας τους βασικούς υπεύθυνους, τον Αμερικάνικο και ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, απαιτώντας την έξοδο της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και την κατάργηση των αμερικάνικων βάσεων.
Ολόκληρη η ιστορική Παλαιστίνη είναι υπό κατοχή από το 1948. Το 1948 έγινε η πρώτη κατοχή του 80% της παλαιστινιακής γης που είχε ως αποτέλεσμα το ξεριζωμό 5 εκατομμυρίων προσφύγων. Από τότε ξεκίνησε ο Γολγοθάς των προσφύγων και ολόκληρου του παλαιστινιακού λαού, αφού χάθηκε η πολιτική και εθνική οντότητα με το μοίρασμα και της υπόλοιπης παλαιστινιακής γης μεταξύ των γειτονικών χωρών, η Γάζα ενσωματώθηκε στην Αίγυπτο και η Δυτ. Όχθη στην Ιορδανία. Αυτά είναι τα σημαντικά αποτελέσματα από τον πόλεμο του ‘48, ο οποίος δεν ήταν ένας πόλεμος που έκαναν οι Άραβες ενάντια στο Ισραήλ αφού τότε ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ με βάση αποφάσεις του ΟΗΕ. Δημιουργήθηκε λοιπόν τότε το κράτος του Ισραήλ αλλά όχι και παλαιστινιακό κράτος. Οι αποφάσεις του ΟΗΕ μιλούσαν για κράτος του Ισραήλ και όχι για παλαιστινιακό κράτος, αφού ο σκοπός των ιμπεριαλιστών ήταν να μην δημιουργηθεί ποτέ παλαιστινιακό κράτος. Διότι με την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους θα ανοίξουν πολλά ζητήματα. Πρώτα πρώτα το ζήτημα του επαναπατρισμού των προσφύγων. Με τα τελευταία σχέδια, δεν σημαίνει ότι θα γυρίσουν στο παλαιστινιακό κράτος αλλά σε λεγόμενες ζώνες προστασίας, όπως αποκαλούνται αυτές οι τρύπες που λέγονται Δυτική Όχθη και Λωρίδα της Γάζας.
Τρία είναι τα κύρια σημεία του αγώνα των Παλαιστίνιων, ο επαναπατρισμός των προσφύγων, η αυτοδιάθεση και η ίδρυση παλαιστινιακού κράτους. Τίποτα από αυτά δεν τέθηκε ουσιαστικά στο Όσλο.
Το Ισραήλ δεν έχει καμιά διάθεση να ιδρυθεί ένα κράτος μέσα στο δικό του κράτος, γιατί τίθεται ζήτημα δημοκρατικής υπόστασης του σιωνιστικού κράτους. Θέλοντας και μη θα αμφισβητηθεί η ίδια η ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ. Το Ισραήλ διαθέτει πυρηνικά όπλα από τη δεκαετία του ’60, μετά από τόσα χρόνια αρχίζει να αποκτά τα δικά του εθνικά και πολιτικά χαρακτηριστικά τα οποία όμως αρνείται στον παλαιστινιακό λαό. Μιλάμε για ζήτημα δημοκρατίας επειδήη εθνική και ταξική καταπίεση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη σημερινή Ιντιφάντα. Μια δημοκρατική Παλαιστίνη θα θέσει από μόνη της σε αμφισβήτηση τον αντιδημοκρατικό χαρακτήρα του ισραηλινού κράτους. Ο κοινωνικός χαρακτήρας του αγώνα των παλαιστινίων και η καθημερινή πάλη αποτελεί πρόβλημα και για την ίδια την αστική τάξη στην Παλαιστίνη και στις άλλες αραβικές χώρες. Αν η 1η Ιντιφάντα του 87 έθεσε ξανά το ζήτημα των δικαιωμάτων των παλαιστινίων στη γη τους, η 2η Ιντιφάντα έθεσε άμεσα, επιστροφή προσφύγων, αυτοδιάθεση και ίδρυση κράτους.
Το 1987 όλες οι παλαιστινιακές οργανώσεις ζητούσαν την αναγνώριση της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) ως εκφραστή του παλαιστινιακού λαού. Τα τελευταία χρόνια, μετά από τις συμφωνίες του Όσλο, ο παλαιστινιακός λαός έζησε μια νέα κατάσταση με την ίδρυση της ΠΑ (Παλαιστινιακής Αρχής) και την καταφυγή τηςντόπιας αστικής τάξης σε αντιδημοκρατικά μέτρα, καταστολή, ανισότητα και πλουτισμό μιας πολύ μικρής μερίδας. Είχαμε φτάσει στο σημείο να εκφράζεται μέσα στο λαό η άποψη ότι ήμασταν καλύτερα με την απόλυτη κατοχή. Από τη μια η επιδείνωση της κατάστασης των εργαζομένων και των προσφύγων και από την άλλη ο πλουτισμός μιας μικρής ομάδας η οποία για να ενισχύσει την εξουσία της κατέφυγε στην καταστολή και στη σύλληψη αγωνιστών που ανήκουν σε αριστερές και ισλαμιστικές οργανώσεις. Πολύ γρήγορα τα χαμηλότερα στρώματα άρχισαν να βλέπουν ποιος πάει να γίνει εξουσία.
Οι πολιτικές δημοκρατικές οργανώσεις έχουν παράδοση μέσα στον παλαιστινιακό λαό που ξεκινά από το ‘60. Έχουν φτιάξει ενιαίο στρατηγείο στο οποίο συμμετέχουν αριστερές και ισλαμικές οργανώσεις καθώς και οργανώσεις με έδρα τα στρατόπεδα προσφύγων στο Λίβανο και τη Συρία. Το ενιαίο στρατηγείο δρα σήμερα παράλληλα με την ΠΑ,καθοδηγεί την εξέγερση και έχει αναδείξει σαν βασικότο σύνθημα «όχι πια κατοχή», επιστροφή των προσφύγων. Η ΠΑ αναγκάζεται να ταυτίζεται με το ενιαίο στρατηγείο με αποτέλεσμα να δυναμώνει η εθνική ενότητα.
Το μαζικό κίνημα αναπτύσσεται και στις υπόλοιπες αραβικές χώρες. Το σχέδιο του Αμπντάλα μιλούσε για αποχώρηση από τη Δυτ. Όχθη και τη Γάζα με αντάλλαγμα την ομαλοποίηση των σχέσεων με το Ισραήλ. Μετά από πίεση του κινήματος αναγκάστηκαν να θέσουν και το ζήτημα των προσφύγων. Δεν είναι μόνο τα 2 εκατομμύρια που ζούνε στη Δυτ. Όχθη αλλά και οι Παλαιστίνιοι που ζούνε μέσα στο Ισραήλ, πρόσφυγεςμέσα στο Ισραήλ. Αποτελούν το 20%του πληθυσμού και έχουν πλέον μόνο το 5% της γης που κι αυτή την κλέβουν καθημερινά. Το πρόβλημα διογκώνεται και διαιωνίζεται. Για τους Παλαιστίνιους ο δρόμος του αγώνα είναι μονόδρομος, δεν έχουμε άλλη διέξοδο. Η ΠΑ και η ηγεσία της ΟΑΠ αναγκάζονται να ταυτίζονται με το κίνημα ειδάλλως θα πέσουν. Δεν μας ενοχλεί αυτό, εντείνει την ενότητα του παλαιστινιακού λαού και δεν αφήνει περιθώρια συμβιβασμού και φυγής από το κεντρικό σύνθημα.
Στον αραβικό κόσμο υπάρχουν δύο διαφορετικές πλευρές, οι αραβικοί λαοί από τη μια και τα καθεστώτα αυτών των χωρών από την άλλη. Τα αραβικά καθεστώτα είναι διορισμένα και προστατευόμενα από τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές. Η όποια στάση υποστήριξης της Ιντιφάντας οφείλεται στη λαϊκή πίεση. Τα ίδια φοβούνται οποιαδήποτε λαϊκή κινητοποίηση υποστήριξης της Ιντιφάντας. Η Ιντιφάντα αποτελεί «κακό παράδειγμα» για τους αραβικούς λαούς, πρέπει να τελειώνει. Για παράδειγμα όταν ο Αραφάτ ήταν αποκλεισμένος δεν αντιδρούσαν. Δεν τους ενδιαφέρει ο ίδιος ο Αραφάτ, ούτε ο Αμπάς ή οποιοσδήποτε άλλος αρκεί με τον Αραφάτ να τελειώσουν με τον αγώνα των Παλαιστίνιων. Αυτό το πράγμα δημιουργεί αντιδράσεις στον αραβικό κόσμο.
Φυσικά, τα μαζικά κινήματα δεν θα μπορούσαν να φτάσουν στην ανατροπή αυτών των καθεστώτων, κάτι τέτοιο είναι δύσκολο αλλά μπορούν να εμποδίσουν τις περαιτέρω υποχωρήσεις, όπως για παράδειγμα στο αίτημα επιστροφής των προσφύγων.. Πρόκειται για καζάνι που βράζει αλλά άγνωστο πότε θα ξεσπάσει αφού δεν υπάρχει οργανωμένο δημοκρατικόκίνημα που θα ανατρέψει τα καθεστώτα.
Αίγυπτος και Ιορδανία είναιδεσμευμένες με συμφωνίες με το Ισραήλ. Χρηματοδοτούνται από τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές. Ο Μουμπάρακδεν ζει στο Κάιρο αλλά σ’ ένα φρούριο στην Ερυθρά Θάλασσα. Το μαζικό κίνημα θα βγάλει νέους αγωνιστές όπως βλέπουμε και στην Ιορδανία, στις διαδηλώσεις συμμετέχουν πλέον μαζικά και οι ντόπιοι.
Ο παλαιστινιακός λαόςαποτελεί το ζωντανό παράδειγμα, την αιχμή του δόρατοςστην αντίσταση κατά των ιμπεριαλιστών. Αν πετύχει έστω και μια μικρή νίκη θα πυροδοτήσει εξελίξεις σε όλες τις αραβικές χώρες.
Ολοι οι δημοκράτες πρέπει να στηρίξουν τον παλαιστινιακό αγώνα. Οι συσχετισμοί φαίνεται ότι αλλάζουν, το νέο κίνημα που διαμορφώνεται διεθνώς είναι σύμμαχος του αγώνα μας, είμαστε τμήμα αυτού του κινήματος. Οι αριστερές δυνάμεις στην Παλαιστίνη έχουν διδαχθεί από την πρόσφατη ιστορία γι’ αυτό και παίζουν σημαντικό ρόλο στην Ιντιφάντα, αφού οι ισλαμιστές ουσιαστικά δεν εκφράζουν τα συμφέροντα του λαού. Η πάλη για δημοκρατία θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε ενιαίο κράτος.
Οι Παλαιστίνιοι δεν πρέπει να αφεθούν μόνοι τους. Οι Παλαιστίνιοι είναι σήμερα στην πρώτη γραμμή. Αν νικηθούν, θα είναι οδυνηρή ήττα για το διεθνές κίνημα, γι’ αυτό απαιτείται στήριξη με κάθε μέσο. Είμαστε στο ίδιο καζάνι, γι’ αυτό απαιτείται όχι απλώς αλληλεγγύη αλλά στήριξη.
