Αντίσταση στις γειτονιές

Την τέταρτη εβδομάδα απεργίας πείνας διανύουν οι 15 μετανάστες στα Χανιά. Από τις 11/11 μπήκαν σε αυτή τη μορφή αγώνα, ρισκάροντας την ίδια τους τη ζωή στον αγώνα για… τη ζωή.

Αυτό που διεκδικούν είναι η νομιμοποίηση που ουσιαστικά δικαιούνται ακόμα και με τον αντιμεταναστευτικό νόμο του 2004. Όταν ψηφίστηκε ο νόμος είχαν ήδη καταθέσει τις αιτήσεις για διαβατήρια και άλλα έγγραφα, τα οποία απλά δεν εγκρίθηκαν μέχρι το 2004.  Την αμέριστη συμπαράστασή τους έχουν εκφράσει ως όφειλαν μια σειρά αριστερές οργανώσεις και μαζικοί φορείς. Με μαζικούς όρους ο προοδευτικός κόσμος και η νεολαία της πόλης απαίτησαν τη δικαίωση του αγώνα των απεργών για άλλη μια φορά στη μαζική διαδήλωση συμπαράστασης στις 25/11.

Ωστόσο, πέρα από τον υποκριτικό ανθρωπισμό και την πραγματική αναλγησία και βαρβαρότητα του συστήματος που αντιμετωπίζουν αυτοί οι άνθρωποι, μια σειρά πολιτικά προβλήματα αδυνατίζουν τον αγώνα τους. Έναν αγώνα που -σύμφωνα με το Φόρουμ μεταναστών- στοχεύει στη δικαίωση και νομιμοποίηση ενός μεγάλου αριθμού μεταναστών που βρίσκονται στην ίδια κατηγορία με τους 15 απεργούς πείνας στα Χανιά. Η επίκληση στο γράμμα του νόμου και η απαίτηση να διαβαστεί σωστά γίνεται κυρίαρχο. Επιπλέον, δεν θίγονται ο αντιδραστικός αντιμετανευστικός νόμος του 2004 και η συνολικότερη βάρβαρη πολιτική σε βάρος των χιλιάδων κολασμένων που έφτασαν στη χώρα μας, εγκαταλείποντας τις ρημαγμένες χώρες τους, διεκδικώντας την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.

Έχουν την αξία τους αρκετές από τις δράσεις ενός αξιόλογου αριθμού ανθρώπων που κινούνται σε ακτιβίστικο επίπεδο γύρω από το στέκι μεταναστών στα Χανιά. Ιδιαίτερα μάλιστα σε φάσεις σαν αυτή των απεργών στα Χανιά, η ενεργός συμπαράσταση είναι απαραίτητη. Αυτό όμως δεν φτάνει για να δοθεί ουσιαστική απάντηση από την εργατική τάξη, τη νεολαία και την Αριστερά σ’ ένα σοβαρό ζήτημα-πρόκληση που έχει τεθεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας.

Η λεηλασία, το ρήμαγμα και η πλήρης καταστροφή ακόμα και με βόμβες χωρών και περιοχών του πλανήτη από τον ιμπεριαλισμό, που οδηγεί στα καραβάνια των μεταναστών, είναι μια πραγματικότητα που εντείνεται και θα ενταθεί και άλλο και από την καπιταλιστική κρίση. Η προσπάθεια διάσπασης της εργατικής τάξης σε χώρες σαν την Ελλάδα είναι άλλη μια πραγματικότητα των ημερών, μιας και η αστική τάξη θέλει να μπορεί να υποδέχεται τους μετανάστες με στυγνή εκμετάλλευση-καταλήστευση. Η επικόλληση της λέξης «λάθρο» σε όλους τους κατατρεγμένους που εισέρχονται στη χώρα μας ζητώντας να δουλέψουν και να παράξουν είναι μια πολιτική που δεν θίγει μόνο τους χιλιάδες που εισήλθαν στη χώρα μας μετά το 2004 – οπότε ψηφίστηκε ο αντιμεταναστευτικός νόμος. Η μαύρη εργασία των «παρανόμων» είναι ζητούμενο για το κεφάλαιο, όπως είναι η ζητούμενο και η τρομοκράτηση και η διάσπαση της εργατικής τάξης.

Μονάχα η διατύπωση της θέσης νομιμοποίηση όλων των μεταναστών χωρίς προϋποθέσεις μπορεί να απαντήσει πολιτικά σε όλα τα παραπάνω ζητήματα.

Με αυτή τη θέση κινείται στα Χανιά όλο αυτό το διάστημα η Ταξική Πορεία, εκφράζοντας την αλληλεγγύη της στους απεργούς πείνας. Η επίκληση στον ανθρωπισμό του συστήματος, που δίνει τη δυνατότητα για κροκοδείλια δάκρυα και υποκριτική ευαισθησία στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, στο νομάρχη της Δεξιάς και σε μια σειρά παράγοντες τους συστήματος, δεν θα λύσει το πρόβλημα των 15 ούτε, πολύ περισσότερο, των χιλιάδων κολασμένων που βιώνουν καθημερινά την απανθρωπιά του συστήματος. Γιατί το καπιταλιστικό σύστημα είναι απάνθρωπο. Κρίσιμο στον αγώνα ντόπιων και ξένων εργατών είναι να αποκαλύπτεται η βαρβαρότητα αυτή και όχι να συγκαλύπτεται.

ταινία του Λοράν Καντέ

Είχαμε καιρό να δούμε μια ταινία που να αναφέρεται στο σχολικό σύστημα με τρόπο τόσο διαφορετικό από αντίστοιχης θεματικής ταινίες. Η συγκεκριμένη ταινία ξαφνιάζει με τη απλότητά της, αποφεύγει τα δράματα και τους μύθους των εμπνευσμένων καθηγητών, των ιδιοφυών μαθητών και όλων των κλισέ που συνοδεύουν μια ταινία σχετική με το σχολείο.

Βασισμένη στο χρονικό του Φρανσουά Μπαγκοτό, καθηγητής ο ίδιος, ο οποίος μάλιστα παίζει και το κεντρικό ρόλο του καθηγητή, το “Ανάμεσα στους τοίχους” είναι μια ταινία “από τα μέσα” της σχολικής αίθουσας. Οι ηθοποιοί που παίζουν τους μαθητές είναι όντως μαθητές σε τέτοιο σχολείο, ερασιτέχνες όλοι τους, προσδίδοντας έτσι έντονα μια αίσθηση ντοκιμαντέρ. Σε αυτό συντελεί και ο χώρος που έδωσε ο σκηνοθέτης για αυτοσχέδιους διαλόγους, το τρικάμερο και η ελευθερία κινήσεων από μεριάς των μαθητών. Παρ’ όλα αυτά η προετοιμασία των μαθητών για το γύρισμα της ταινίας κράτησε πάνω από ένα χρόνο με συζήτηση μαζί τους και τελικά με τη συμβολή τους στη διαμόρφωση του τελικού σεναρίου.

Όσο όμως απλή και λιτή φαίνεται κινηματογραφικά, η ταινία σχολιάζει σημαντικά ζητήματα που άπτονται το ρόλο του καθηγητή, κυρίως, όταν αυτός καλείται να λειτουργήσει σ’ ένα συγκεκριμένο σύστημα και έχοντας απέναντί του μαθητές από τις υποβαθμισμένες περιοχές του Παρισιού που κουβαλάνε όλα τα στερεότυπα και τις αντιφάσεις της κοινωνίας αλλά και της ιδιαίτερης κοινότηττάς τους. Δεν είναι τυχαίο ότι ο καθηγητής είναι καθηγητής γλώσσας που καλείται να μάθει τη γλώσσα σε παιδιά διαφορετικών εθνικοτήτων αλλά τελικά διαπιστώνεται ότι το θέμα της κοινής γλώσσας επικοινωνίας βρίσκεται στις σχέσεις που οικοδομούμται μέσα στην τάξη.

Ίσως όμως, το πιο σημαντικό και τίμιο από τη μεριά της ταινίας είναι ότι στο τέλος τα προβλήματα στις σχέσεις μεταξύ του σχολείου και του καθηγητή με τους μαθητές, των μαθητών μεταξύ τους αλλά και του καθηγητή με το ίδιο το σύστημα δεν αποκαθίστανται, δεν λύνονται, αλλά αντίθετα αναδεικνύεται το αδιέξοδό τους, οι αντιφάσεις και οι αντιθέσεις.