Απεργία πείνας φυλακισμένων
Αναστολή μετά τις «δεσμεύσεις» Χατζηγάκη
Σταμάτησε στης 21 Νοέμβρη η απεργία πείνας των περίπου 8.000 κρατουμένων στις φυλακές όλης της χώρας. Με τον αγώνα τους αυτόν, που ξεκίνησε στις 3 του Νοέμβρη με αποχή συσσιτίου, για να μετατραπεί σε απεργία πείνας στις 7 Νοέμβρη, διεκδικούσαν την ικανοποίηση σειράς δίκαιων αιτημάτων που είχαν να κάνουν με το καθεστώς συνεχούς ποινικοποίησης και παράτασης της ποινής τους, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής καθώς και τον υπερπληθυσμό των φυλακών, την καθημερινή βία και τρομοκρατία που ασκείται σε βάρος τους, το βάθεμα του αποκλεισμού τους και της απομόνωσής τους απ’ την υπόλοιπη κοινωνία.
Οι δεσμεύσεις του Χατζηγάκη για άμεση αποφυλάκιση 1.700 κρατουμένων, για υπό όρους απόλυση μερίδας τοξικομανών κρατούμενων, για δυνατότητα εξαγοράς της ποινής για άλλους 3.500 περίπου και η ανακοίνωση κατάθεσης νομοσχεδίου για το σωφρονιστικό σύστημα οδήγησαν στην αναστολή της πολυήμερης απεργίας πείνας. Κι αν από τη μία η εξέλιξη αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί ως «υποχώρηση» της κυβέρνησης, αποτέλεσμα του αγώνα των φυλακισμένων, από την άλλη δεν παύει να έχει χαρακτηριστικά κίνησης εκτόνωσης της κατάστασης, χωρίς να ικανοποιεί τα αιτήματά τους, χωρίς να εξαλείφει τις αιτίες που γέννησαν την κινητοποίηση αυτή καθώς και τις όποιες μελλοντικές. Έτσι, το δικαίωμα εξαγοράς της ποινής (για καταδίκες έως 5 χρόνια) γίνεται πρακτικά ανέφικτο, αφού το κόστος εξαγοράς είναι για τους κρατούμενους αυτούς «απαγορευτικό». Οι «πειθαρχικές ποινές», ενώ θα συνεχίζουν να προστίθενται στο συνολικό χρόνο φυλάκισης, συγχωνεύονται και μειώνεται ο χρόνος παραγραφής τους, από ένα χρόνο σε έξι μήνες, για κάποιες απ’ αυτές. Ο χρόνος προφυλάκισης (φυλάκιση χωρίς να έχει αποφασιστεί καταδίκη δηλαδή) θα μειωθεί από τους 18 μήνες στους 12. Προβλέπεται αύξηση των ημερών άδειας κατά μία ημέρα, ανά δίμηνο. Οι φυλακές ανηλίκων σαφώς και δεν… καταργούνται, ενώ για τους τοξικομανείς, αντί για μέτρα απεξάρτησης, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και επανένταξης, προβλέπεται η… χορήγηση υποκατάστατων ουσιών. Δεν… συζητιέται βεβαίως η διάρρηξη του «άβατου» των φυλακών από νομικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς φορείς. Ολα τα παραπάνω μέτρα θα μπορούσαν επιεικώς να χαρακτηριστούν ως «ασπιρίνη στον καρκίνο».
Το σάπιο «σωφρονιστικό» σύστημα ενός κοινωνικού συστήματος που βασίζεται στην εκμετάλλευση, στην ταξική κυριαρχία, στην καταπίεση καθώς και μιας πολιτικής που το υπηρετεί και που «παράγει» φτώχεια, εξαθλίωση, ανεργία και καταστολή διατηρείται σαφώς ανέπαφο και είναι αυτό που βαθαίνει ακόμα περισσότερο την κοινωνική απομόνωση, την περιθωριοποίηση και την «προτροπή σε παραβατική συμπεριφορά» χιλιάδων κρατούμενων. Ένα τέτοιο σύστημα δεν «εξανθρωπίζεται»! Ένα κίνημα, ωστόσο, μαζικό, λαϊκό και πλατύ, που θα αντιπαρατίθεται στην πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης, που θα υπερασπίζεται τα δημοκρατικά δικαιώματα των εργαζόμενων, της νεολαίας, των μεταναστών, του λαού συνολικά, που θα αντιπαλεύει την πολιτική της κρατικής τρομοκρατίας και καταστολής, μπορεί να οδηγήσει στην επίτευξη κατακτήσεων και δικαιωμάτων και μέσα στις φυλακές. Κι αυτό πέρα απ’ τις όποιες κινητοποιήσεις των ίδιων των κρατουμένων.
Στο «φόντο» της κινητοποίησης
Η επί 18 μέρες κινητοποίηση των φυλακισμένων της χώρας ανέδειξε για άλλη μια
φορά τον σάπιο και συνάμα βαθιά ταξικό χαρακτήρα του λεγόμενου «σωφρονιστικού συστήματος». Ενός συστήματος -παράγωγο του εκμεταλλευτικού κοινωνικού συστήματος που γεννά το έγκλημα και την «παραβατική συμπεριφορά». Τόσο το «νόμιμο» έγκλημα, που κυριαρχεί, όσο και το «παράνομο» που διώκεται (όταν και εφόσον, επιλεκτικά, διώκεται). Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, οι φυλακισμένοι, στην πλειοψηφία τους, προέρχονται από τα «κατώτερα κοινωνικά στρώματα», είναι «χαμηλού μορφωτικού επιπέδου» (είχαν άραγε τη δυνατότητα να μορφωθούν;), είναι φτωχοί (κατά τα 2/3) ή περιθωριοποιημένοι, είναι «αλλοδαποί» (το 45%) πού ήρθαν στη χώρα μας προς αναζήτηση… καλύτερης τύχης, είναι ανήλικοι, είναι καταδικασμένοι για υποθέσεις ναρκωτικών ή τοξικομανείς (το 45%), που ωθήθηκαν στο περιθώριο και στους «τεχνητούς παραδείσους» από τα αδιέξοδα και την απελπισία στην οποία τους ώθησε η κοινωνική τους κατάσταση και οι «προοπτικές» που (δεν) τους έδωσε το σύστημα (όχι, δε μιλάμε για τους μεγαλέμπορους ναρκωτικών, αυτοί όχι μόνο είναι «έξω», αλλά κάνουν και «χρυσές δουλειές»), είναι καταδικασμένοι για χρέη (βλέπετε, το κεφάλαιο και το κράτος του είναι αμείλικτα σε τέτοιες περιπτώσεις!). Οι δε περιπτώσεις των καταδικασμένων για «ειδεχθή εγκλήματα» -για τα οποία σαφώς δεν είναι «άμοιροι ευθυνών», αλλά των οποίων οι υλικές και ηθικές αιτίες πάλι σ’ αυτό το σύστημα βρίσκονται (κανείς δεν έχει το… γονίδιο του εγκληματία), μάλλον αποτελούν τις εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Αντίθετα, οι «μεγάλοι εγκληματίες», αυτοί που κλέβουν «νόμιμα» και καθημερινά το μόχθο του εργαζόμενου, το μεροκάματο, το μισθό, τη σύνταξη, αυτοί που ληστεύουν τα «ταμεία του», αυτοί που «ζέχνουν» μέσα στα κάθε λογής «σκάνδαλα» (αυτά που για διάφορους λόγους «αποκαλύπτονται», αλλά κι αυτά που κουκουλώνονται), οι πλούσιοι, οι «ηθικοί αυτουργοί», τα «ένστολα» ή μη εκτελεστικά όργανά τους που διακινούν ναρκωτικά, ανθρώπινο σώμα ή δέρνουν ή και δολοφονούν ακόμα νεολαίους ή μετανάστες, για να μη μιλήσουμε γι’ αυτούς που δολοφονούν μαζικά και ανελέητα ολόκληρους λαούς (γιατί το πάμε μάλλον… μακριά), όλοι αυτοί όχι μόνο «έξω» είναι, αλλά ζουν και βασιλεύουν!
Στον αγώνα των φυλακισμένων ανταποκρίθηκε ένα πλατύ κίνημα από διαφορετικές πρωτοβουλίες, συλλογικότητες και οργανώσεις, ένα κίνημα με χαρακτήρα αλληλεγγύης, με στόχο τη στήριξη των δίκαιων αιτημάτων τους και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους. Ένα κίνημα που είχε και έχει λόγο ύπαρξης στο πλαίσιο της συνολικότερης υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού, των εργαζόμενων, της νεολαίας, ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική της κρατικής τρομοκρατίας που ασκείται για να περάσει διά πυρός και σιδήρου η αντιλαϊκή πολιτική του συστήματος.
Αξίζει ωστόσο να σταθούμε στο πώς αντιμετωπίστηκε από διάφορες πλευρές τόσο το κίνημα αυτό όσο και ο ίδιος ο αγώνας των φυλακισμένων. Ένας αγώνας των ίδιων των κρατουμένων, που στηρίχθηκε στις δικές τους δυνάμεις που διεκδικούσαν, αδιαμεσολάβητα, την ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Μόνο που αυτό δεν έγινε απ’ όλους… κατανοητό (για να το πούμε κομψά). Είχαμε έτσι πρακτικές «εκπροσώπησης» των φυλακισμένων –κυρίως απ’ τους «κύκλους» του ΣΥΡΙΖΑ– γεγονός που οδήγησε τους ίδιους τους φυλακισμένους να δηλώνουν πως δεν αποδέχονται να εκπροσωπούνται από κανέναν. Είχαμε ένα ολόκληρο σίριαλ «κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης» και ανάθεσης, από μεριάς ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και έναν ιδιαίτερα επιτυχημένο και αξιοσημείωτο συγχρονισμό από μεριάς του, μεταξύ της κινητοποίησης των φυλακισμένων από τη μια μεριά και της εδώ και μήνες -με κορύφωση αυτές τις μέρες– παρέμβασής του (κοινοβουλευτικού ή άλλου χαρακτήρα) σχετικά με τη «μεταρρύθμιση του σωφρονιστικού συστήματος». Επισκέψεις Αλαβάνου και Τσίπρα στις φυλακές, αλλά και στον πρόεδρο της δημοκρατίας (είναι και του λιμανιού και του σαλονιού!) ή ακόμα παραπέρα η –σε αγαστό κλίμα– επίσκεψη της αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ, υπό τον Κουβέλη, στον Χατζηγάκη (4/11), όπου «ο υπουργός άκουσε τις θέσεις και τις διεκδικήσεις όσο και τα αιτήματα των βουλευτών του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, θα ακούσετε και τον ίδιο να σας λέει ότι πολλά από αυτά τα αναγνωρίζει ως δίκαια και θα δρομολογήσει λύσεις» (δηλώσεις Κουβέλη) και «Ήταν μία πολύ παραγωγική και χρήσιμη συνομιλία αυτή που είχα με τους συναδέλφους του ΣΥΡΙΖΑ… Μου πρότειναν οι φίλοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να γίνει μία Διακοινοβουλευτική Επιτροπή, η οποία κατά καιρούς θα μπορεί να επισκέπτεται τις φυλακές και να παρακολουθεί από κοντά, εκ του σύνεγγυς, τα διάφορα ζητήματα τα οποία προκύπτουν» (δηλώσεις Χατζηγάκη).
Στο «παιχνίδι» αυτό «έπαιξε» και το ΠΑΣΟΚ –συνυπεύθυνο για την κατάσταση στις φυλακές- και όχι βέβαια… κινηματικά! Κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις και επερωτήσεις, επισκέψεις κλιμακίων του στις φυλακές αλλά και ανακάλυψη «θετικών πλευρών» στη δέσμη μέτρων Χατζηγάκη (Καστανίδης, Τζάκρης, Παπασπύρου) που βέβαια δεν λύνουν το πρόβλημα. Έρχονται ίσως και εκλογές, βλέπετε.
Όσο για το ΚΚΕ, φρόντισε να «καταγγείλει» το δικομματισμό για την κατάσταση στις φυλακές, να περιοριστεί σε κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις και να απέχει παντελώς από οποιοδήποτε κίνημα συμπαράστασης.
Δεν έλειψαν βέβαια και πλευρές, κυρίως απ’ το χώρο της αναρχίας, που «ανακάλυψαν» στους φυλακισμένους και εν γένει στους «απόκληρους» το νέο «επαναστατικό υποκείμενο». Βλέπετε, η δύσκολη δουλειά βρίσκεται αλλού! Στην εργατική τάξη και στο λαό. Οι ποινικοί κρατούμενοι μπορεί να είναι ιδιαίτερα αδικημένοι και καταπιεσμένοι, είναι ωστόσο και ιδιαίτερα ευάλωτοι σε κρατικές παρεμβάσεις και μεθοδεύσεις. Από την άλλη, μόνο η εργατική τάξη και ευρύτερα, το μαζικό λαϊκό κίνημα μπορούν να αποκρούσουν σήμερα την επίθεση που διεξάγει το σύστημα και οι κυβερνήσεις του, ενάντια στη φτώχεια, την ανεργία, την περιθωριοποίηση, ενάντια στην καταστολή, την κρατική τρομοκρατία, την αμφισβήτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό που γεννούν την εξαθλίωση και τα καραβάνια των μεταναστών. Και που μπορεί να εγγυηθεί αύριο, μια κοινωνία χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, μια κοινωνία χωρίς «απόκληρους».
Πορεία αλληλεγγύης στον αγώνα των φυλακισμένων
Πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 26 Νοέμβρη, στο κέντρο της Αθήνας. Την πορεία οργάνωνε η «Κοινή δράση αλληλεγγύης στον αγώνα των φυλακισμένων», όπου συμμετέχουν οι οργανώσεις και συλλογικότητες ΚΚΕ(μ-λ), Αντιεξουσιαστική Κίνηση, ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΝΑΡ, ΕΚΚΕ, ΕΕΚ, Κομμουνιστική Ανανέωση, Κομμουνιστική Ανασύνταξη και ΣΕΚ. Αρκετές εκατοντάδες αγωνιστές διαδήλωσαν μέχρι τη Βουλή την αλληλεγγύη τους στον πρόσφατο αγώνα των φυλακισμένων και απαίτησαν την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων τους.
