Αντίσταση στις γειτονιές

Το άρθρο αυτό βασίζεται σε παλιότερη συνέντευξη του εκπρόσωπου του Δημοκρατικού Μετώπου στην Ελλάδα, Εκτάμι Μιχιάρ, κατά τη διάρκεια της 2^η Ιντιφάντα πολλά από τότε έχουν αλλάξει με κύριο αυτό της εκλογής από τον Παλαιστινιακό λαό της Χαμάς στη κυβέρνηση. Κάτι που ούτε το Ισραήλ ούτε οι ιμπεριαλιστές, Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι, πάτρωνές του το ήθελαν.

Η σημερινή σφαγή θέτει νέες παραμέτρους. Ανεξάρτητα από το πώς το εξηγεί κανείς αυτό που έχει σημασία είναι η ανάπτυξη κινήματος αλληλεγγύης, διεθνώς και στη χώρα μας. Οι δυνάμεις της Αριστεράς έχουν μεγάλη ευθύνη σε αυτό. Είναι απαραίτητο να συντονιστούν και να καλέσουν το λαό να εκφράσει την αλληλεγγύη του στους Παλαιστίνιους, καταδεικνύοντας τους βασικούς υπεύθυνους, τον Αμερικάνικο και ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, απαιτώντας την έξοδο της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και την κατάργηση των αμερικάνικων βάσεων.  

Ολόκληρη η ιστορική Παλαιστίνη είναι υπό κατοχή από το 1948. Το 1948 έγινε η πρώτη κατοχή του 80% της παλαιστινιακής γης που είχε ως αποτέλεσμα το ξεριζωμό 5 εκατομμυρίων προσφύγων. Από τότε ξεκίνησε ο Γολγοθάς των προσφύγων και ολόκληρου του παλαιστινιακού λαού, αφού χάθηκε η πολιτική και εθνική οντότητα με το μοίρασμα και της υπόλοιπης παλαιστινιακής γης μεταξύ των γειτονικών χωρών, η Γάζα ενσωματώθηκε στην Αίγυπτο και η Δυτ. Όχθη στην Ιορδανία. Αυτά είναι τα σημαντικά αποτελέσματα από τον πόλεμο του ‘48, ο οποίος δεν ήταν ένας πόλεμος που έκαναν οι Άραβες ενάντια στο Ισραήλ αφού τότε ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ με βάση αποφάσεις του ΟΗΕ. Δημιουργήθηκε λοιπόν τότε το κράτος του Ισραήλ αλλά όχι και παλαιστινιακό κράτος. Οι αποφάσεις του ΟΗΕ μιλούσαν για κράτος του Ισραήλ και όχι για παλαιστινιακό κράτος, αφού ο σκοπός των ιμπεριαλιστών ήταν να μην δημιουργηθεί ποτέ παλαιστινιακό κράτος. Διότι με την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους θα ανοίξουν πολλά ζητήματα. Πρώτα πρώτα το ζήτημα του επαναπατρισμού των προσφύγων. Με τα τελευταία σχέδια, δεν σημαίνει ότι θα γυρίσουν στο παλαιστινιακό κράτος αλλά σε λεγόμενες ζώνες προστασίας, όπως αποκαλούνται αυτές οι τρύπες που λέγονται Δυτική Όχθη και Λωρίδα της Γάζας.

Τρία είναι τα κύρια σημεία του αγώνα των Παλαιστίνιων, ο επαναπατρισμός των προσφύγων, η αυτοδιάθεση και η ίδρυση παλαιστινιακού κράτους. Τίποτα από αυτά δεν τέθηκε ουσιαστικά στο Όσλο.

Το Ισραήλ δεν έχει καμιά διάθεση να ιδρυθεί ένα κράτος μέσα στο δικό του κράτος, γιατί τίθεται ζήτημα δημοκρατικής υπόστασης του σιωνιστικού κράτους. Θέλοντας και μη θα αμφισβητηθεί η ίδια η ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ. Το Ισραήλ διαθέτει πυρηνικά όπλα από τη δεκαετία του ’60, μετά από τόσα χρόνια αρχίζει να αποκτά τα δικά του εθνικά και πολιτικά χαρακτηριστικά τα οποία όμως αρνείται στον παλαιστινιακό λαό. Μιλάμε για ζήτημα δημοκρατίας επειδήη εθνική και ταξική καταπίεση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη σημερινή Ιντιφάντα. Μια δημοκρατική Παλαιστίνη θα θέσει από μόνη της σε αμφισβήτηση τον αντιδημοκρατικό χαρακτήρα του ισραηλινού κράτους. Ο κοινωνικός χαρακτήρας του αγώνα των παλαιστινίων και η καθημερινή πάλη αποτελεί πρόβλημα και για την ίδια την αστική τάξη στην Παλαιστίνη και στις άλλες αραβικές χώρες. Αν η 1^η Ιντιφάντα του 87 έθεσε ξανά το ζήτημα των δικαιωμάτων των παλαιστινίων στη γη τους, η 2^η  Ιντιφάντα έθεσε άμεσα, επιστροφή προσφύγων, αυτοδιάθεση και ίδρυση κράτους.

Το 1987 όλες οι παλαιστινιακές οργανώσεις ζητούσαν την αναγνώριση της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) ως εκφραστή του παλαιστινιακού λαού. Τα τελευταία χρόνια, μετά από τις συμφωνίες του Όσλο, ο παλαιστινιακός λαός έζησε μια νέα κατάσταση με την ίδρυση της ΠΑ (Παλαιστινιακής Αρχής) και την καταφυγή τηςντόπιας αστικής τάξης σε αντιδημοκρατικά μέτρα, καταστολή, ανισότητα και πλουτισμό μιας πολύ μικρής μερίδας. Είχαμε φτάσει στο σημείο να εκφράζεται μέσα στο λαό η άποψη ότι ήμασταν καλύτερα με την απόλυτη κατοχή. Από τη μια η επιδείνωση της κατάστασης των εργαζομένων και των προσφύγων και από την άλλη ο πλουτισμός μιας μικρής ομάδας η οποία για να ενισχύσει την εξουσία της κατέφυγε στην καταστολή και στη σύλληψη αγωνιστών που ανήκουν σε αριστερές και ισλαμιστικές οργανώσεις. Πολύ γρήγορα τα χαμηλότερα στρώματα άρχισαν να βλέπουν ποιος πάει να γίνει εξουσία.

Οι πολιτικές δημοκρατικές οργανώσεις έχουν παράδοση μέσα στον παλαιστινιακό λαό που ξεκινά από το ‘60. Έχουν φτιάξει ενιαίο στρατηγείο στο οποίο συμμετέχουν αριστερές και ισλαμικές οργανώσεις καθώς και οργανώσεις με έδρα τα στρατόπεδα προσφύγων στο Λίβανο και τη Συρία. Το ενιαίο στρατηγείο δρα σήμερα παράλληλα με την ΠΑ,καθοδηγεί την εξέγερση και έχει αναδείξει σαν βασικότο σύνθημα «όχι πια κατοχή», επιστροφή των προσφύγων. Η ΠΑ αναγκάζεται να ταυτίζεται με το ενιαίο στρατηγείο με αποτέλεσμα να δυναμώνει η εθνική ενότητα.

Το μαζικό κίνημα αναπτύσσεται και στις υπόλοιπες αραβικές χώρες. Το σχέδιο του Αμπντάλα μιλούσε για αποχώρηση από τη Δυτ. Όχθη και τη Γάζα με αντάλλαγμα την ομαλοποίηση των σχέσεων με το Ισραήλ. Μετά από πίεση του κινήματος αναγκάστηκαν να θέσουν και το ζήτημα των προσφύγων. Δεν είναι μόνο τα 2 εκατομμύρια που ζούνε στη Δυτ. Όχθη αλλά και οι Παλαιστίνιοι που ζούνε μέσα στο Ισραήλ, πρόσφυγεςμέσα στο Ισραήλ. Αποτελούν το 20%του πληθυσμού και έχουν πλέον μόνο το 5% της γης που κι αυτή την κλέβουν καθημερινά. Το πρόβλημα διογκώνεται και διαιωνίζεται. Για τους Παλαιστίνιους ο δρόμος του αγώνα είναι μονόδρομος, δεν έχουμε άλλη διέξοδο. Η ΠΑ και η ηγεσία της ΟΑΠ αναγκάζονται να ταυτίζονται με το κίνημα ειδάλλως θα πέσουν. Δεν μας ενοχλεί αυτό, εντείνει την ενότητα του παλαιστινιακού λαού και δεν αφήνει περιθώρια συμβιβασμού και φυγής από το κεντρικό σύνθημα.

Στον αραβικό κόσμο υπάρχουν δύο διαφορετικές πλευρές, οι αραβικοί λαοί από τη μια και τα καθεστώτα αυτών των χωρών από την άλλη. Τα αραβικά καθεστώτα είναι διορισμένα και προστατευόμενα από τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές. Η όποια στάση υποστήριξης της Ιντιφάντας οφείλεται στη λαϊκή πίεση. Τα ίδια φοβούνται οποιαδήποτε λαϊκή κινητοποίηση υποστήριξης της Ιντιφάντας. Η Ιντιφάντα αποτελεί «κακό παράδειγμα» για τους αραβικούς λαούς, πρέπει να τελειώνει. Για παράδειγμα όταν ο  Αραφάτ ήταν αποκλεισμένος  δεν αντιδρούσαν. Δεν τους ενδιαφέρει ο ίδιος ο Αραφάτ, ούτε ο Αμπάς ή οποιοσδήποτε άλλος αρκεί με τον Αραφάτ να τελειώσουν με τον αγώνα των Παλαιστίνιων. Αυτό το πράγμα δημιουργεί αντιδράσεις στον αραβικό κόσμο.

Φυσικά, τα μαζικά κινήματα δεν θα μπορούσαν να φτάσουν στην ανατροπή αυτών των καθεστώτων, κάτι τέτοιο είναι δύσκολο αλλά μπορούν να εμποδίσουν τις περαιτέρω υποχωρήσεις, όπως για παράδειγμα στο αίτημα επιστροφής των προσφύγων.. Πρόκειται για καζάνι που βράζει αλλά άγνωστο πότε θα ξεσπάσει αφού δεν υπάρχει οργανωμένο δημοκρατικόκίνημα που θα ανατρέψει τα καθεστώτα.

Αίγυπτος και Ιορδανία είναιδεσμευμένες με συμφωνίες με το Ισραήλ. Χρηματοδοτούνται από τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές. Ο Μουμπάρακδεν ζει στο Κάιρο αλλά σ’ ένα φρούριο στην Ερυθρά Θάλασσα. Το μαζικό κίνημα θα βγάλει νέους αγωνιστές όπως βλέπουμε και στην Ιορδανία, στις διαδηλώσεις συμμετέχουν πλέον μαζικά και οι ντόπιοι.

Ο παλαιστινιακός λαόςαποτελεί το ζωντανό παράδειγμα, την αιχμή του δόρατοςστην αντίσταση κατά των ιμπεριαλιστών. Αν πετύχει έστω και μια μικρή νίκη θα πυροδοτήσει εξελίξεις σε όλες τις αραβικές χώρες.

Ολοι οι δημοκράτες πρέπει να στηρίξουν τον παλαιστινιακό αγώνα. Οι συσχετισμοί φαίνεται ότι αλλάζουν, το νέο κίνημα που διαμορφώνεται διεθνώς είναι σύμμαχος του αγώνα μας, είμαστε τμήμα αυτού του κινήματος. Οι αριστερές δυνάμεις στην Παλαιστίνη έχουν διδαχθεί από την πρόσφατη ιστορία γι’ αυτό και παίζουν σημαντικό ρόλο στην Ιντιφάντα, αφού οι ισλαμιστές ουσιαστικά δεν εκφράζουν τα συμφέροντα του λαού. Η πάλη για δημοκρατία θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε ενιαίο κράτος.

Οι Παλαιστίνιοι δεν πρέπει να αφεθούν μόνοι τους. Οι Παλαιστίνιοι είναι σήμερα στην πρώτη γραμμή. Αν νικηθούν, θα είναι οδυνηρή ήττα για το διεθνές κίνημα, γι’ αυτό απαιτείται στήριξη με κάθε μέσο. Είμαστε στο ίδιο καζάνι, γι’ αυτό απαιτείται όχι απλώς αλληλεγγύη αλλά στήριξη.

Της Χριστίνας Κοψίνη (Καθημερινή 30/12/08)

Εκείνη η βάρδια, στις 22 Δεκεμβρίου, την είχε κουράσει περισσότερο από άλλες. Ίσως να έφταιγε η παγωνιά. Στο Μαρούσι η θερμοκρασία είναι ένα - δύο βαθμούς χαμηλότερη από τα Πετράλωνα. Όσο και να κινείσαι, όταν δουλεύεις από τις 5.30 έως τις 11.30 μ. μ. στο σταθμό των ΗΣΑΠ, που μπάζει από παντού, παγώνεις. Αλλά γιατί κλαίγεται; H εταιρεία δεν πρόκειται να τη γυρίσει πρωί. Eδώ, απέλυσαν τη μάνα της και δεν κουράζονται να της στέλνουν εξώδικα. Το τελευταίο ήταν για ένα μήλο που έτρωγε «εν ώρα εργασίας». Θα κάνουν τα πάντα για να την εξαναγκάσουν να φύγει. Και χθες, όταν τους είπε ότι κλέβουν το δώρο των εργαζομένων, γιατί άλλα γράφουν στα χαρτιά τους κι άλλα δίνουν από τα Ταμεία, μόνο που δεν την πέταξαν έξω με τις κλωτσιές.

Αλλιώς φανταζόταν τη ζωή της όταν έπαιρνε το πτυχίο. Αλλιώς ονειρευόταν την Αθήνα όταν περιμένοντας στην ατέλειωτη ουρά της ελληνικής πρεσβείας στη Σόφια με την κνίζκα (βιβλιάριο με τη βαθμολογία των εξετάσεων) στο χέρι προγραμμάτιζε να κατέβει για πρώτη φορά στην Ελλάδα όχι ως εργάτρια, αλλά ως φοιτήτρια. Μήπως, όμως, ήταν καλύτερα όταν δούλευε στο σούπερ μάρκετ; Ευτυχώς, στο Ωνάσειο ήταν όλοι τόσο καλοί με τον Εμανουέλε, τον γιο της. Αλλά, τι θέλει και τα θυμάται;

Το βλέμμα του Εμανουέλε

Πολύ κρύο αυτό το βράδυ. Ίσως να φταίει που ξεσυνήθισε τον βουλγαρικό χειμώνα. Έκλεισε για λίγο τα μάτια. Αχ, ο βουλγαρικός χειμώνας. Μια φευγαλέα εικόνα από το Βελίκο Τέρνοβο και το πανεπιστήμιο όπου σπούδασε Ιστορία. Ειδυλλιακά σοκάκια, πανέμορφα χιονισμένα βουνά. Θυμάται το βλέμμα του Εμανουέλε όταν αντίκρισε για πρώτη φορά χιονισμένη τη Σβέτα Γκορά. Εκεί γεννήθηκε ο γιος της, στην παλιά πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, ανάμεσα στα βουνά. Αλλά του αρέσει και η Σιλίστρα, η πατρίδα της στην όχθη του Δούναβη. Ολα του αρέσουν. Δυστυχώς και οι σοκολάτες και τις ανακαλύπτει σε όποιο σημείο κι αν της κρύψει. Δεν πρέπει να τρώει. Οι γιατροί ήταν κατηγορηματικοί: το παιδί δεν πρέπει να πάρει βάρος.

Ήταν 12 παρά κάτι όταν η 44χρονη Κωνσταντίνα Κούνεβα κατέβηκε στο σταθμό των Πετραλώνων και ανηφόρισε τη Δρυόπων, όπως κάθε βράδυ. Ακόμη κι όταν την προηγουμένη εκμυστηρευόταν στην κυρα-Ελένη, τη μάνα της, ότι «ένας τύπος με μουστάκι» την παρακολουθούσε, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτοί οι δύο άνδρες που έπεσαν μπροστά της λίγο πριν στρίψει στην Τρώων θα άλλαζαν για πάντα τη ζωή της. Δεν είχε πάρει στα σοβαρά τις τηλεφωνικές απειλές το καλοκαίρι.

Η επίθεση κράτησε λίγα λεπτά. Το βιτριόλι δρα ακαριαία. Ομως αυτοί, για να είναι απόλυτα σίγουροι, της άνοιξαν το στόμα να το πιει. Εφτασε μέχρι τον οισοφάγο. Πάντως, μόλις προχθές, πέντε μέρες μετά τη δολοφονική επίθεση, πήρε η αστυνομία τα ρούχα της από την εντατική του Ευαγγελισμού όπου νοσηλεύεται.

«Με πήραν τηλέφωνο από τον Ευαγγελισμό. Από το 166 έμαθα ότι κάποιοι γείτονες τηλεφώνησαν. Ναι, τους μίλησα. Μου είπαν ότι άκουσαν τις φωνές της. Είδαν τους αφρούς στο πρόσωπό της. Κάποιος έριξε ένα λάστιχο κι άρχισαν να τη βρέχουν. Κι έπειτα, της έριξαν μια κουβέρτα και την πήρε το 166. Ναι, ευτυχώς, οι γείτονες βοήθησαν». Υγρά τα μάτια της κυρίας Ελένης, αλλά δεν στάζουν. Κι αυτά, σαν της Κότσι -έτσι φωνάζει την κόρη της-, γαλανά. Ομορφη γυναίκα. Θα ‘λεγες ότι δεν πέρασαν τρεις μήνες από τη μαστεκτομή. Ύστερα από 32 χρόνια δουλειάς σε σοσιαλιστικό εργοστάσιο ανταμείφθηκε με σύνταξη 64 λέβα. Γι’ αυτό κατέβηκε στην Ελλάδα. Τέσσερα χρόνια παράνομη στις ελιές. «Μετά, με τους παππούδες». Κι έπειτα, καθαρίστρια στους σταθμούς. Μία από τους χιλιάδες αόρατους μετανάστες, δίπλα μας, μέσα στα σπίτια μας. Χριστούγεννα απόγευμα. Το σπίτι στα Πετράλωνα ψηλοτάβανο, κρύο, παλιό. Το παιδί με μια φίλη, ψυχολόγο. Το τηλέφωνο χτυπά αδιάκοπα. Οι γυναίκες από το Παναττικό Σωματείο Καθαριστών, η Βλασία και η Βάσω, κάθε μέρα έξω από την Εντατική. Τολμηρές. «Γράψ’ το», μου λένε. «Χίλιες φορές ωρομίσθιες να καθαρίζουμε σκάλες παρά στους εργολάβους». Οι πρώτες συγκεντρώσεις. Κι ένα ερώτημα: ποιος και γιατί θέλησε να τιμωρήσει με μέθοδο μαφίας τη συνδικαλίστρια από τη Βουλγαρία;

«Μάικο, χάιντε ντα ποτσέρπις χόρατα (Μάνα, πήγαινε να κεράσεις τον κόσμο)», ψιθύρισε στο αυτί της κυρία Ελένης η Κωνσταντίνα όταν βρήκε τις αισθήσεις της. Κάποιες αισθήσεις ίσως να μην επανέλθουν ποτέ. Απώλεια όρασης στο ένα μάτι. Σοβαρός ο κίνδυνος για το άλλο. Κάποιοι μπορεί να είναι ήσυχοι. Ίσως να μην ξαναδεί ποτέ τα διπλά βιβλία τους.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

ΦΥΛΑΚΗ TEKIRDAG, 23-12-2008

Έλληνες εργαζόμενοι, φοιτητές και μαθητές από 6 Δεκεμβρίου είναι στους δρόμους. Μετά την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ο ελληνικός λαός ξεχύθηκε στους δρόμους.

Η απάντηση των εργαζομένων  και της νεολαίας ήταν άμεση με γενικές απεργίες και καταλήψεις σχολείων και  πανεπιστημίων σε όλη την Ελλάδα, με οδοφράγματα και συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής πήρε το χαρακτήρα γενικευμένης ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ.

 Τα γεγονότα δεν  περιοριστήκαν μόνο στην Ελλάδα καθώς έγιναν καταλήψεις και  συγκεντρώσεις συμπαράστασης  σε όλο τον κόσμο. Στον απόηχο αυτών των γεγονότων η ελληνική κυβέρνηση, ανήμπορη να ελέγξει αυτήν την εξέγερση οπισθοχωρεί για να μην κινδυνεύει η εξουσία της.
Μαζί με την παγκόσμια οικονομική κρίση ο ΘΑΝΑΤΟΣ του Αλέξη Γρηγορόπουλου άναψε το φιτίλι για μια μαζική γενική εξέγερση των εργαζομένων, φοιτητών και μαθητών. Δεν ζητάνε μόνο τη τιμωρία των αστυνομικών ζητάνε άμεση επίλυση χρόνιων εργασιακών κ’ εκπαιδευτικών προβλημάτων.

 Με αυτήν την εξέγερση μας δείχνουν τον δρόμο ότι απέναντι στην παγκόσμια καπιταλιστική κρίση δεν είμαστε ανήμποροι κ’ ανυπεράσπιστοι.
Ο τούρκικος και κουρδικός λαός συμπαραστεκόμαστε στον αγώνα του ελληνικού λαού, οργανώνοντας την παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση κ’ κατάληψη της εξουσίας.

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ-ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΧΑΙΡΕΤΑΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ TEKIRDAG.

ΖΗΤΩ Ο ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑ.

ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ.

ΖΗΤΩ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ.

AYHAN GUNGOR, ULVI YALCIN, ERΚAN ALTUN, NURETTIN TEMEL, HASAN POLAT, MURAT KARAYEL, FIKRET AΚΑR

Πολιτικοί κρατούμενοι, εκπρόσωποι των κομμουνιστικών και επαναστατικών οργανώσεων MΚP, TKP/ML, TIKΒ, TKEP/L, MLKP, DH, DHKPC

Το άρθρο αυτό το έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις στο περιοδικό “Το Τέταρτο” το 1986!

«…Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Όσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Έλληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ’ τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ως τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ως τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.

Εξύβριση αρχής - έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής - έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια - όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.

Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν’ αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου… κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν… ανακαλύπτονται.

Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ’ αφέλεια, σ’ όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (…) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ».

Στο ίδιο πλαίσιο κρατικής ή παρακρατικής δράσης θα πρέπει να ενταχθεί και ο πυροβολισμός του μαθητή στο Περιστέρι, η εμφάνιση «αγανακτισμένων πολιτών της Χρυσής Αυγής» καθώς επίσης και ο «περίεργος» πυροβολισμός του οχήματος των ΜΑΤ στο Γουδί.
Είναι τουλάχιστον «περίεργη σύμπτωση» ο φερόμενος ως προερχόμενος από το χώρο του Πανεπιστημιακού ασύλου πυροβολισμός, δύο μόλις ημέρες μετά τη δήλωση του υπουργού Δικαιοσύνης περί αναγκαιότητας κατάργησής του.
Από τα προαναφερόμενα, προκύπτει με σαφήνεια, αφ’ ενός μεν η αλληλοδιαπλεκόμενη παραβατική συμπεριφορά κρατικών οργάνων και «παρακρατικών»(;) ομάδων ή μεθόδων, αφ’ ετέρου δε, η συνταυτιζόμενη με αυτήν, λειτουργία της Δικαιοσύνης, η οποία από το Σύνταγμα έχει θεσμικό καθήκον, εγγυητικό των ελευθεριών του πολίτη και όχι καθήκον ποινικής καταστολής δικαιωμάτων προς όφελος των κυβερνητικών επιλογών. Είμαστε δυστυχώς σε θέση να καταγγείλουμε σήμερα την στρατευμένη πολιτική δράση εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, για την προώθηση αντικοινωνικών πολιτικών επιλογών.
Έχουμε από ετών καταγγείλει ότι τόσο ο αντιτρομοκρατικός νόμος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο και ο εγχώριος, τους οποίους από κοινού ψήφισαν οι εναλλασσόμενες κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, ποινικοποιούν το πολιτικό φρόνημα και στοχοποιούν ως τρομοκράτες τους πολίτες που αμφισβητούν τις κυρίαρχες πολιτικές επιλογές. Η εφαρμογή τους κατά μαθητών και φοιτητών στη Λάρισα, επιβεβαιώνει τις καταγγελίες μας και λειτουργεί απειλητικά για το σύνολο της κοινωνίας.
Είναι σαφές πως η δολοφονία του μαθητή πυροδότησε την κοινωνική έκρηξη μαθητών, φοιτητών και εργαζομένων, οι οποίοι δεν διεκδικούν απλώς την καταδίκη των ενόχων. Οι πολίτες αυτοί ταυτίζουν την απώλεια αυτής της νεανικής ζωής, με την απώλεια των δικαιωμάτων που υφίστανται καθημερινά, στην εργασία, την κοινωνική ασφάλιση, την υγεία, την παιδεία, προκειμένου να υποταγεί κάθε πλευρά της ανθρώπινης ζωής στην παραγωγή κέρδους εταιριών και επιχειρήσεων. Την στιγμή που η κυβέρνηση καλεί σε εθνική ενότητα για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης μέσω της προσφοράς εκατομμυρίων στις τράπεζες, οι πολίτες, εφαρμόζοντας το άρθρο 120 του Συντάγματος, καλούν σε κοινωνική ενότητα των πληττόμενων εργαζομένων και νέων, διεκδικώντας το σύνολο των ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων που τους αναλογούν, μια που οι ίδιοι είναι οι παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου.
Σήμερα, είναι οι πολίτες που τηρούν το Σύνταγμα και οι κυβερνητικές και κρατικές υπηρεσίες που το παραβιάζουν. Όπως πάντα, εμείς δηλώνουμε συμμετέχοντες στις συλλογικές διαδικασίες άσκησης συνταγματικών δικαιωμάτων. Δηλώνουμε ότι θα βρισκόμαστε και θα παρεμβαίνουμε σε κάθε συνάθροιση, σε κάθε διαδήλωση, υπερασπιζόμενοι Συνταγματικά δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες…
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΔΣΑ

Οι ισραηλινοί σιωνιστές για μια ακόμα φορά μακελεύουν τον λαό της Παλαιστίνης. Έχοντας την κάλυψη των ιμπεριαλιστών τόσο των Αμερικάνων, όσο και αυτών της ΕΕ, βομβαρδίζουν και δολοφονούν περισσότερους από 300 Παλαιστίνιους ενώ οι τραυματίες φτάνουν τους 900. Είναι μια νέα τρομοκρατική και εγκληματική ενέργεια των σιωνιστών, που στόχο έχει να κάμψει την ηρωική αντίσταση του λαού της Παλαιστίνης και οι αεροπορικές επιδρομές συνεχίζουν να σπέρνουν το θάνατο.

 Έχουμε σοβαρό καθήκον, οι προοδευτικοί άνθρωποι στη χώρα μας, οι πλατιές λαϊκές μάζες και η νεολαία, να βγούμε μαζικά στους δρόμους και να καταδικάσουμε τη δολοφονική δράση των ισραηλινών σιωνιστών. Να καταδικάσουμε με τον πιο καθαρό τρόπο τους ιμπεριαλιστές πάτρωνές τους, που χρόνια τώρα οπλίζουν και στηρίζουν τη δολοφονική δράση των σιωνιστών, καθώς και την κάλυψη που παρέχει η κυβέρνηση της χώρας μας στους ισραηλινούς φονιάδες.

 Να βγούμε μαζικά στους δρόμους και να διαδηλώσουμε την οργή μας, τόσο ενάντια στους φονιάδες, όσο και σε όλους όσους τους στηρίζουν και τους καλύπτουν. Τα εγκλήματα των σιωνιστών είναι και δικά τους εγκλήματα. Ξανά και ξανά στους δρόμους για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στον ηρωικό λαό της Παλαιστίνης.

 Να εκφράσουμε την πλήρη συμπαράστασή μας στην ηρωική και μαχητική αντίσταση που διεξάγει χρόνια και καθημερινά και κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες για να απελευθερώσει την πατρίδα του.

 Οι δυνάμεις της επαναστατικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς στη χώρα μας, οφείλουν να δράσουν από κοινού για να πάρει μαζικό χαρακτήρα η αλληλεγγύη στον λαό της Παλαιστίνης. Να δυναμώσουμε την πάλη μας για να ηττηθεί ο σιωνισμός και ο ιμπεριαλισμός.

 Η τελική νίκη ανήκει στο λαό της Παλαιστίνης!

ΚΚΕ(μ-λ)

Αθήνα 28/12/2008

Φονιάδες σιωνιστές κάτω τα χέρια από το λαό της Παλαιστίνης

Όλοι στη συγκέντρωση έξω από την ισραηλινή πρεσβεία
Δευτέρα 29/12 στις 4.30 μ.μ.


Θεσσαλονίκη:

* Αλληλεγγύη στο λαό της Γάζας
* Να σταματήσει η σφαγή από το κράτος του Ισραήλ με τη συνενοχή ΗΠΑ-ΕΕ

Οι οργανώσεις του ΜΕΡΑ, της ΕΝΑΝΤΙΑ, η ΟΚΔΕ και το ΚΚΕ(μ-λ) καλούν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στο μακελειό που προκαλεί το Ισραήλ στη Γάζα τη
Δευτέρα 29 Δεκέμβρη, Τσιμισκή και Αριστοτέλους, στις 6.00 μμ.

Φωτιά, καταστροφή, δυστυχία και θάνατο ξερνά ολοένα και περισσότερο η “χριστουγεννιάτικη βροχή” των σιωνιστών δολοφόνων του Ισραήλ. Εκατοντάδες νεκροί -άμαχοι και γυναικόπαιδα- χιλιάδες τραυματίες, τεράστιες καταστροφές, είναι το τίμημα για το λαό της Παλαιστίνης, που βρίσκεται τις τελευταίες μέρες (για άλλη μια φορά) αντιμέτωπος με τη σιωνιστική θηριωδία, που συνιστά πολεμική επιχείρηση με ένα και μοναδικό στόχο:
Τη συντριβή του Παλαιστινιακού αγώνα για λευτεριά και ανεξαρτησία και την επιβολή -ακόμα και με όρους γενοκτονίας και εξόντωσης της νόμιμα εκλεγμένης Παλαιστινιακής κυβέρνησης- της απόλυτης κυριαρχίας του κράτους του Ισραήλ, σε όλα τα Παλαιστινιακά εδάφη.
Η “διεθνής κοινότητα” ανησυχεί για τη …κλιμάκωση της βίας, ισοπεδώνοντας θύτη και θύμα, ενώ στη πραγματικότητα ΗΠΑ και ΕΕ στηρίζουν το Ισραήλ, στήριζαν και στηρίζουν ανοιχτά το «δικαίωμα» των σιωνιστών δολοφόνων να μακελεύουν τους λαούς, να αναπτύσσουν όρους εμφυλίων σπαραγμών και συντριπτικών πιέσεων στις χώρες και τις κυβερνήσεις της περιοχής, για να αποσαρθρωθούν οι όροι αντίστασης των λαών.
Οι υποκριτικές κορώνες δε μπορούν να κρύψουν τη γραμμή της στοίχισης και της υποτέλειας στα Αμερικανονατοϊκά αφεντικά με την οποία κινούνται η κυβέρνηση της Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ.
Η αιματηρή δοκιμασία του λαού της Παλαιστίνης, ο αγώνας του ενάντια στους φασίστες σιωνιστές και τον ιμπεριαλισμό, πρέπει να σημάνει συναγερμό αλληλεγγύης, συστράτευσης, μαζικής αντιπολεμικής, αντιιμπεριαλιστικής πάλης σε όλους τους λαούς! Ο λαός μας και η αγωνιζόμενη νεολαία της χώρας μας, κόντρα στα κηρύγματα των ρεαλιστών της υποταγής στους σύγχρονους τυράννους, πρέπει να πρωτοστατήσουν σ’ αυτή την πάλη, γιατί είναι η πάλη που εκφράζει τα δικά τους συμφέροντα, τη δική τους προοπτική.

Η Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας καλεί σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας τη Δευτέρα 29/12 στις 6:00 μ.μ. στην Ισραηλινή πρεσβεία.