Αντίσταση στις γειτονιές

Την αντίθεσή τους στη συνεχή ποινικοποίηση της καθημερινότητας τους. Στην καταπίεση και τη βία που ασκείται σε βάρος τους. Στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής, στους υπερπληθείς χώρους όπου «ζουν». Στην κοινωνική τους απομόνωση, μέσα στο «άβατο» των φυλακών. Σ’ όλες αυτές τις συνθήκες που τους οδηγούν σε βάθεμα της περιθωριοποίησης και που κάθε άλλο παρά… «κοινωνική επανένταξη» θυμίζουν.  Αυτό εξέφρασαν οι πάνω από 8.000 φυλακισμένοι σ’ όλη τη χώρα, με τον μαζικό τους αγώνα, την αποχή συσσιτίου, την απεργία πείνας, το «ράψιμο» του στόματος, την οργάνωση και τα αιτήματά τους.

               «Κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων» (χαίρε ταξικότητα!),  βλέπετε οι πλούσιοι «ζουν και βασιλεύουν» …έξω,  καταδικασμένοι για πολύ… «υποδεέστερα» αδικήματα- στην πλειονότητά τους - σε σχέση με τους πραγματικά μεγάλους εγκληματίες, που κλέβουν και δολοφονούν καθημερινά ολόκληρους λαούς, Έλληνες ή «αλλοδαποί» (οι μισοί), ενήλικες ή παιδιά, είναι οι «απόβλητοι» της κοινωνίας της εκμετάλλευσης. Μιας κοινωνίας ταξικής που γεννά τη φτώχια, τον πόλεμο, τη μετανάστευση. Που γεννά επίσης την «παραβατική συμπεριφορά» και το έγκλημα. Τόσο το «νόμιμο» που κυριαρχεί όσο και το «παράνομο» που διώκεται. (όταν και εφόσον, επιλεκτικά, διώκεται).

               Ο αγώνας αυτός – ποιοτικά διαφορετικός από παλαιότερες «εξεγέρσεις απελπισίας» - ήταν που ανάγκασε την κυβέρνηση να υποχωρήσει και να αναδιπλωθεί, ταυτόχρονα, υποσχόμενη άμεση αποφυλάκιση  για 1.700 (από τους 13.000 συνολικά) φυλακισμένους – γεγονός που οδήγησε και στην αναστολή των κινητοποιήσεων – καθώς και τη δυνατότητα εξαγοράς ποινής για άλλους 3.500 περίπου, μέχρι τον επόμενο Απρίλη. (Το αν μπορούν ωστόσο, πρακτικά να εξαγοράσουν την ποινή τους, είναι ….άλλο ζήτημα!). Κι αν, από τη μία αυτός ο αγώνας έφερε τα αποτελέσματα αυτά, απ’ την άλλη, τα αιτήματα των φυλακισμένων δεν ικανοποιήθηκαν, διατηρώντας έτσι τις αιτίες για αυριανές νέες κινητοποιήσεις.

               Ο αγώνας αυτός ήταν ένας αγώνας των ίδιων των φυλακισμένων, που στηρίχθηκε στις δικές τους δυνάμεις, που διεκδικούσαν, αδιαμεσολάβητα, την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων τους.

               Παράλληλα με τον αγώνα τους, ανταποκρίθηκε σ’ αυτόν, ένα πλατύ κίνημα από διαφορετικές πρωτοβουλίες και κοινή δράση συλλογικοτήτων κι οργανώσεων, με χαρακτήρα αλληλεγγύης σ’ αυτόν, με στόχο τη στήριξη των αιτημάτων τους και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων.  Ένα κίνημα που είχε και έχει λόγο ύπαρξης, στο πλαίσιο της συνολικότερης υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού, των εργαζόμενων, της νεολαίας, ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική της κρατικής τρομοκρατίας που ασκείται για να περάσει «δια πυρός και σιδήρου» η αντιλαϊκή πολιτική του συστήματος.

                Ένα κίνημα που οφείλει ν’ απαλλάσσεται από λογικές και πρακτικές (κοινοβουλευτικής ή μη) εκπροσώπησης. Ένα κίνημα που δεν θα «ανακαλύψει» στους «απόκληρους», κάποιο νέο «επαναστατικό υποκείμενο», συνειδητοποιώντας πως μόνο η εργατική τάξη και ευρύτερα, το μαζικό λαϊκό κίνημα, είναι αυτά που μπορούν να αποκρούσουν σήμερα την επίθεση που διεξάγει το σύστημα και οι κυβερνήσεις του, ενάντια στη φτώχεια, την ανεργία, την περιθωριοποίηση, ενάντια στην καταστολή, την κρατική τρομοκρατία, την αμφισβήτηση των στοιχειωδέστερων δημοκρατικών δικαιωμάτων, ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό που γεννούν την εξαθλίωση και τα καραβάνια των μεταναστών. Και που μπορεί να εγγυηθεί αύριο, μια κοινωνία χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, μια κοινωνία χωρίς «απόκληρους».

                                                           ΚΚΕ(μ-λ)