Η φετινή επέτειος της λαϊκής εξέγερσης του Πολυτεχνείου συμπίπτει με τις ιδιαίτερα δραματικές εξελίξεις της περιόδου, τόσο σε διεθνές όσο και σε ελλαδικό επίπεδο, και θα έλεγε κανείς ότι τα συνθήματα και τα οράματα του Νοέμβρη αναδεικνύουν με πολύ σαφή τρόπο τον δρόμο που πρέπει να βαδίσουν οι λαοί παγκόσμια και στη χώρα μας για να αντισταθούν στο βάρβαρο ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα και να χαράξουν μιαν άλλη προοπτική για την ανθρωπότητα.
Στις μέρες μας, που το ξέσπασμα της βαθιάς οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού αρχίζει πλέον να χτυπά άμεσα τις μεγάλες καπιταλιστικές μητροπόλεις και τον λεγόμενο αναπτυγμένο κόσμο, η φτώχεια και η ανέχεια αγκαλιάζουν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού που μέχρι πρόσφατα δεν είχαν ιδέα για τέτοιου είδους καταστάσεις. Ολόκληρες κοινωνικές τάξεις, συμπεριλαμβανομένων πλέον και μικροαστικών και μεσαίων στρωμάτων, βρίσκονται υπό το φάσμα της φτώχειας, γεγονός που αναπαράγει την κρίση σε ανώτερο επίπεδο.
Την ίδια ώρα, η επίθεση του κεφαλαίου στην εργατική τάξη προχωρά βαθύτερα, τσακίζοντας κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις του λαού και τμημάτων του που απολάμβαναν κάποια ασυλία, σπάζοντας έτσι κοινωνικές συμμαχίες δεκαετιών με τα λεγόμενα μεσαία στρώματα. Το σάρωμα των δικαιωμάτων στη δουλειά, στην εκπαίδευση, στην περίθαλψη, στην κοινωνική ασφάλιση είναι στην ημερήσια διάταξη. Στοχεύοντας στην πλήρη και συνολική αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης και στον αφοπλισμό του λαού, το κεφάλαιο διαμορφώνει με την πολιτική του ένα εκρηκτικό μείγμα οργής και αγανάκτησης, διαλύοντας έτσι αυταπάτες και εφησυχασμούς του παρελθόντος και ωθώντας πλατιές μάζες στην τάση αφύπνισης και ενεργητικής αντίστασης, άσχετα αν λείπει (ακόμα) ο σαφής επαναστατικός προσανατολισμός.
Για τον λόγο αυτό άλλωστε, επειδή ούτε και το ίδιο το σύστημα έχει αυταπάτες, σπεύδει να θωρακιστεί από τις αντιστάσεις που ξεσπούν μαζικά και όλο και πιο συχνά, τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς. Η κρατική βία και καταστολή, ο αυταρχισμός και η δίωξη όποιου τολμά να αντιστέκεται, η θέσπιση φασιστικού τύπου νομοθετικού οπλοστασίου (από τις «δημοκρατικές» δυτικές κυβερνήσεις) διαμορφώνουν το κλίμα τρομοκρατίας του συστήματος απέναντι στις λαϊκές μάζες.
Αποκορύφωμα όλων των παραπάνω, βέβαια, αποτελεί η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για το ξαναμοίρασμα του κόσμου. Η ίδια η Ιστορία επιβεβαιώνει το ότι οι οικονομικές κρίσεις του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού οδηγούν μέσα από μια διαδικασία συγκρούσεων και αντιθέσεων στη διαμόρφωση στρατηγικών συμμαχιών που καταλήγουν στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική σύρραξη. Η ένταση της αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, όπως αναδείχθηκε πρόσφατα, και η συνεχής στρατιωτικοποίηση του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού (πόλεμος στη Γεωργία, επέκταση αντιπυραυλικής ασπίδας, πυραυλικές δοκιμές) δείχνουν ξεκάθαρα την τροχιά που δρομολογεί για τις εξελίξεις ο ιμπεριαλισμός.
Στη χώρα μας το καθεστώς της διπλής εξάρτησης από ΗΠΑ και Ευρωπαίους, που στηρίζει η ντόπια αστική τάξη και τα πολιτικά της υποχείρια, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, για να διαιωνίσουν την κυριαρχία της στο λαό, αναπαράγει την κρίση αυτή σε πολλαπλό βαθμό, ενώ η ένταξη της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς τη μετατρέπει σε αναλώσιμο οικόπεδο των ιμπεριαλιστών και τον λαό μας σε μελλοντική αναλώσιμη ύλη των πολέμων τους που επίκεινται.
Είναι λοιπόν φανερό ότι 35 χρόνια μετά τη λαϊκή, αντιφασιστική, αντιιμπεριαλιστική εξέγερση του Πολυτεχνείου το σύνθημα «Έξω οι ΗΠΑ, Έξω το ΝΑΤΟ», «Λαοκρατία», «Έξω οι Αμερικάνοι» δείχνουν στο σήμερα την πραγματική αναγκαιότητα της παρατεταμένης αντιιμπεριαλιστικής πάλης του λαού μας ως τη μόνη πραγματική διέξοδο από τη φρίκη του πολέμου που μας ετοιμάζουν. Είναι ξεκάθαρο ότι το σύνθημα «Δεν περνά ο φασισμός» δείχνει στις μέρες μας τον δρόμο της μαζικής αντίστασης και πάλης ενάντια στην τρομοκρατία και στην καταπίεση του συστήματος. Είναι προφανές ότι το σύνθημα «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία» αντανακλά έντονα σήμερα την ανάγκη των συνεχών και επίμονων αγώνων των εργαζομένων και της νεολαίας για να αντισταθούμε στην καταδίκη μας στην εξαθλίωση και στην πείνα, για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας, για να υπερασπιστούμε τις κατακτήσεις μας, για να μη φορτωθούμε εμείς τις συνέπειες τις κρίσης και των αδιεξόδων του συστήματος
Σε μια περίοδο όπου πολλοί φορείς και οργανώσεις βρίσκονται σε παράλληλες αναζητήσεις, ενώ υπάρχουν ενδείξεις για ανάλογες αναφορές μέσα στο λαό, έρχεται η περιοδική αυτή έκδοση με τη φιλοδοξία να συμβάλει μέσω της παράθεσης απόψεων, διαπιστώσεων, προβληματισμών αλλά και προτάσεων στη δημιουργική αναζήτηση και το διάλογο για τη διεύρυνση της αμφισβήτησης. Μια έκδοση που θέλει να παρακολουθήσει με κριτικό βλέμμα αλλά και να ενισχύσει την ζωντάνια, τις πρωτοβουλίες, τα “εργαλεία”, τις απόψεις που τα νέα κινήματα, οι νέες απόπειρες των λαών, των εργαζόμενων, της νεολαίας θα επιλέξουν στην αδιάκοπη πάλη τους με το καπιταλιστικό σύστημα.