Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 35 χρόνια από την ηρωική εξέγερση του πολυτεχνείου. Κι όμως 35 χρόνια μετά έχουμε λόγους να βλέπουμε τη 17η του Νοέμβρη από την πλευρά του κινήματος, μέσα στο πολιτικό πλαίσιο του σήμερα. Κόντρα σε λογικές μουσειοποίησης της εξέγερσης, κόντρα σε λογικές εκμετάλλευσης της από ανθρώπους και πολιτικούς χώρους, που θυμούνται τους αγώνες του λαού μόνο και μόνο για να αντλήσουν πρόσκαιρα και τυχοδιωκτικά οφέλη. Εμείς συνεχίζουμε να θεωρούμε την εξέγερση φωτεινό παράδειγμα για το λαό και τη νεολαία της χώρας έτσι ώστε να βαδίσει σήμερα στα ίδια μονοπάτια, στους ίδιους δρόμους με τότε.
Είμαστε όχι μόνο παρατηρητές, αλλά βιώνουμε με τον πιο σκληρό τρόπο μια πολύ συγκεκριμένη κατάσταση σε παγκόσμιο επίπεδο. Από τη μία έχουμε μια οικονομική κρίση η οποία είναι προϊόν της «υπέρμετρης», για τα δεδομένα του κέρδους, παραγωγής, που δεν μπορεί να απορροφηθεί από την αγοραστική δύναμη του λαού. Την ίδια ώρα ο κόσμος εξαθλιώνεται, ζει σε συνθήκες εξαθλίωσης, οι μισθοί και τα μεροκάματα συμπιέζονται, ενώ οι τιμές ανεβαίνουν. Αυτή η κρίση αντανακλάστηκε στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, επειδή οι τράπεζες έχουν πάψει να επενδύουν στην παραγωγή και ο κόσμος στράφηκε στα δάνεια ευελπιστώντας σε καλύτερες μέρες και στην εξασφάλιση μιας αξιοπρεπούς ζωής. Αυτή τη στιγμή οι κυβερνήσεις, αντί να βοηθήσουν το χρεωμένο κοσμάκη μέσα από επιδόματα αλλά και αυξήσεις, δίνουν επιχορηγήσεις στις τράπεζες και φοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο (28 δις ευρώ δίνει η ελληνική κυβέρνηση σαν στήριξη στις τράπεζες). Επιβεβαιώνοντας με τον πιο φανερό τρόπο το ρόλο τους, ότι είναι κυβερνήσεις του κεφαλαίου, που χτυπούν τα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας μέσω της πολιτικής που ασκούν. Ο μόνος δρόμος για τους εργαζόμενους είναι η πάλη για αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις.
Την ίδια ώρα οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί έχουν ενταθεί μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, ΗΠΑ-Ρωσίας-ΕΕ. Τα γεγονότα στον Καύκασο έδειξαν στους λαούς της περιοχής αλλά και όλου του κόσμου, πόσο επικίνδυνοι είναι αυτοί οι ανταγωνισμοί. Απέδειξαν σε όλο τον κόσμο ότι οι λαοί δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από τους ιμπεριαλιστές, ότι ο μόνος δρόμος για τους λαούς είναι η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο, είναι η διεθνής αλληλεγγύη και συνεργασία των λαών. Η νεολαία και το φοιτητικό κίνημα πρέπει να είναι στο πλευρό του λαού σε αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο και να μην μένει αμέτοχη και παθητική απέναντι στις διεθνείς εξελίξεις.
Η κατάσταση στην εκπαίδευση και οι απαιτήσεις του φοιτητικού κινήματος
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η κατάσταση στο Πανεπιστήμιο είναι σε μια συγκεκριμένη τροχιά. Ο Νόμος-πλαίσιο εφαρμόζεται σε βασικές του διατάξεις, ενώ η υπεροδηγία 36/ 05 για τα ΚΕΣ είναι και αυτή προ των πυλών.
Πιο συγκεκριμένα έχουμε τη διάταξη για το πολλαπλό σύγγραμμα να είναι το ζήτημα που προωθείται αυτή τη στιγμή σε όλες τις σχολές, ως κεντρική επιλογή του Υπουργείου Παιδείας. Είναι μια διάταξη η οποία αφενός θέτει στο στόχαστρο το δωρεάν βιβλίου, από την άλλη αποτελεί και μια προσπάθεια εντατικοποίησης των σπουδών μέσω της υπερδιόγκωσης της ύλης (ας σκεφτούμε πόσο δύσκολο θα είναι να περάσουμε ένα μάθημα όταν θα έχουμε να διαβάσουμε από τρία και τέσσερα συγγράμματα, όταν ήδη υπάρχει η δυσκολία με το ένα). Ταυτόχρονα οι 13 εβδομάδες εξαμήνου και οι 3 βδομάδες εξεταστικής, είναι πραγματικότητα στο πανεπιστήμιο. Στο κοντινό μέλλον θα τεθούν και οι διαγραφές φοιτητών μέσω του ανώτατου ορίου φοίτησης.
Επίσης, θα ξανατεθεί το ζήτημα του ασύλου. Και ενόψει 17 Νοέμβρη όπως όλα φαίνονται θα θέσει η εισαγγελία Θεσσαλονίκης ζήτημα ασύλου για το ΑΠΘ, όπως και τα δύο προηγούμενα χρόνια. Σαν φοιτητικό κίνημα οφείλουμε να προασπίσουμε το άσυλο σε κάθε περίπτωση, πόσο μάλλον στην επέτειο της ημέρας που κατοχυρώθηκε στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Να επιστρέψει η πορεία του Πολυτεχνείου σε χώρο ασύλου και να κρατήσει ζωντανό το Πανεπιστήμιο με εκδηλώσεις.
Όσον αφορά το ζήτημα της οδηγίας 36/05 για τα ΚΕΣ. Η ΕΕ με τη συγκατάβαση των δύο μεγάλων κομμάτων (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) επιχειρεί την αναγνώριση των ιδιωτικών κολεγίων, των ΚΕΣ και των ΙΕΚ, ώστε αυτά να υπαχθούν σε ένα ενιαίο σύστημα αξιολόγησης με τα δημόσια Πανεπιστήμια να πιέζονται για την υιοθέτηση ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων λειτουργίας, τους τρεις κύκλους σπουδών, αλλά και την καταπάτηση των δημοκρατικών ελευθεριών που υπάρχουν στα δημόσια Πανεπιστήμια.
Τα συνθήματα του Νοέμβρη είναι επίκαιρα
Το Ψωμί- Παιδεία- Ελευθερία πέρα από επίκαιρο, φαντάζει αναγκαίο. Η πολιτική του συστήματος οδηγεί τεράστιο αριθμό εργαζομένων. Εξαιτίας της κρίσης, που είναι συνέπεια και δημιούργημα αυτού του συστήματος, απολύονται εργαζόμενοι, συμπιέζονται μισθοί και συντάξεις. Χτυπιέται το δικαίωμα στις σπουδές. Οι νόμοι της εκπαιδευτικής αντιμεταρρύθμισης μας στερούν το δικαίωμα να σπουδάσουμε. Οι δημοκρατικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες χτυπιούνται με κάθε ευκαιρία. Σε πολλούς χώρους εργασίας ο συνδικαλισμός είναι απαγορευμένος και υπάρχει καθεστώς ανελευθερίας και τρομοκρατίας.
«Έξω αι ΗΠΑ- Έξω το ΝΑΤΟ» δυο συνθήματα επίκαιρα σε μια περίοδο όπου εντείνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και αντιθέσεις. Σε μια περίοδο, όπου οι ιμπεριαλιστές διαπραγματεύονται πως θα μοιράσουν αγορές με το αίμα των λαών για να καρπωθούν όσα οι εργαζόμενοι λαοί παράγουν με τον ιδρώτα τους. Αυτή η διαδικασία δεν έχει φρένο. Η ίδια η χώρα μας γίνεται πεδίο ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, με την αστική τάξη της χώρας να παίζει επικίνδυνα παιχνίδια κάτω από το καθεστώς της εξάρτησης από αμερικάνους και ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Ο ελληνικός λαός πρέπει να τιμήσει το Νοέμβρη συνεχίζοντας τον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση.
Απέναντι σε αυτά τα ζητήματα, να θυμηθούμε το δρόμο του Νοέμβρη. Να αντισταθούμε στην πολιτική του συστήματος, των κομμάτων του, αλλά και της ΕΕ και των ιμπεριαλιστών, όπως η νεολαία και ο λαός το Νοέμβρη του’73. Τιμάμε την εξέγερση αγωνιζόμενοι για τα προβλήματα του σήμερα (που δεν απέχουν και πολύ από αυτά του τότε). Παλεύουμε για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος και για την κεντρική του αντιπαράθεση με το Νόμο- πλαίσιο και την οδηγία 36/05. Δεν έχουμε αυταπάτες, πιστεύουμε ότι μέσα από συνελεύσεις- καταλήψεις- διαδηλώσεις και πραγματικό μαζικό κίνημα πρέπει να αναμετρηθούμε με τις επιλογές του συστήματος στην εκπαίδευση. Έξω από λογικές απογοήτευσης και συμβιβασμού στους συσχετισμούς, που μας καλούν από δεξιά και αριστερά να συμμορφωθούμε. Η αντιπαράθεση μπορεί να είναι μόνο κεντρική και σε ολική ρήξη με την πολιτική του κεφαλαίου και των εκφραστών του.
Απέναντι στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο στεκόμαστε στο πλευρό του λαού σε μια μαζική και παρατεταμένη ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. Καλλιεργούμε τη φιλία και τη συνεργασία των λαών των Βαλκανίων αλλά και ολόκληρου του κόσμου.
Υπερασπιζόμαστε το άσυλο από την κυβέρνηση και τις δυνάμεις καταστολής. Την ημέρα που κατοχυρώθηκε το άσυλο στη συνείδηση του λαού. Μέσα από την εικόνα του άρματος που έριξε την πόρτα του Πολυτεχνείου, εμείς δεν επιτρέπουμε αντίστοιχη καταπάτηση του ασύλου. Συγκρουόμαστε με τις διακηρύξεις της εισαγγελίας Θεσσαλονίκης και επιστρέφουμε με την πορεία των φοιτητικών συλλόγων σε χώρο ασύλου για να το υπερασπιστούμε.
Η διέξοδος βρίσκεται στο κίνημα. Με αγώνες τιμάμε την ιστορία του κινήματος του λαού μας με αγώνες και τους νεκρούς του.
Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία!!!
