Αντίσταση στις γειτονιές

Η σκληρή ζωή στο στρατό μπανγκ-μπανγκ

Ο Peng Dongfu είναι τριάντα οκτώ χρονών και ζει μαζί με τη γυναίκα του σε ένα διαμέρισμα τριάντα μόλις τετραγωνικών, μαζί με άλλες τρεις οικογένειες, πολύ κοντά στον κεντρικό σταθμό των τρένων στα περίχωρα της Τσονγκίνγκ. Κατέληξε στην κινέζικη μεγαλούπολη στα 1997, αφού πρώτα δούλεψε για ένα χρόνο, απλήρωτος, σε ένα παράνομο ανθρακωρυχείο στην επαρχία Χουμπέι, ανατολικά της Τσονγκίνγκ. Ο Πενγκ είναι ένας από τα εκατομμύρια των νεαρών Κινέζων που ακολούθησαν αναγκαστικά τους δρόμους της εσωτερικής μετανάστευσης από την αγροτική ενδοχώρα προς τα αστικά κέντρα στα δυτικά και τα παράλια, με σκοπό την αναζήτηση δουλειάς. Αυτή η τερατώδης σε αριθμούς μετακίνηση πληθυσμού τις δύο τελευταίες δεκαετίες μεγάλωσε εντυπωσιακά πόλεις σαν την Τσονγκίνγκ, η οποία είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη σε πληθυσμό πόλη στον κόσμο, με τριάντα ένα εκατομμύρια ανθρώπους στην ομώνυμη επαρχία, δεκατρία από τα οποία συνωστίζονται στο μητροπολιτικό κέντρο της. Στα μισά περίπου της μεγάλης πορείας των νερών του Γιανγκτσέ, η πόλη που από παλιά αποτελούσε σημαντικό εμπορικό κόμβο και λιμάνι για τη δυτική Κίνα αναπτύχθηκε με ιλιγγιώδη ταχύτητα από τότε που αποτέλεσε ξεχωριστό δήμο, μετά το χωρισμό της από την επαρχία Σινχουάν. Κτισμένη σε μια λοφώδη περιοχή, δεν επιτρέπει τη μαζική χρήση του ποδηλάτου, και γι’ αυτό, ειδικά εδώ, οι άνθρωποι-αχθοφόροι είναι πολύ χρήσιμοι ακόμη για τις μεταφορές.

 Ο Peng Dongfu είναι ένας από τους εκατό και πλέον χιλιάδες αχθοφόρους της πόλης, μέλη του στρατού «μπανγκ-μπανγκ», δηλαδή των χωρίς ειδίκευση και την παραμικρή μόρφωση εργατών που με λίγες βέργες από μπαμπού (μπανγκ-μπανγκ στα κινέζικα) και νάιλον σχοινιά μεταφέρουν στους ώμους τους την καθημερινή εμπορική δραστηριότητα της Τσονγκίνγκ. Με δύο ευρώ μέση ημερήσια αμοιβή για δώδεκα ώρες κουβάλημα, τις πιο πολλές φορές με φορτία που ζυγίζουν πολύ περισσότερο από τα πενήντα πέντε κιλά που έχει σωματικό βάρος ο Πενγκ, η ζωή γι’ αυτόν και τη γυναίκα του, που δουλεύει σε μια καντίνα για εξήντα ευρώ το μήνα, είναι πολύ δύσκολη. Παρ’ ότι δουλεύει και τις επτά μέρες της εβδομάδας, με δυσκολία εξοικονομεί το νοίκι που ξεπερνά τα πενήντα ευρώ και καλύπτει τις ζωτικές ανάγκες του για φαγητό. Ο Πενγκ, παρά την κακή διατροφή, αντέχει ακόμη να τρέχει γρήγορα, φορτωμένος, στα στενά ανηφορικά σοκάκια, στη μεγάλη αγορά Chaotianmen και στους μόλους στις όχθες του ποταμού, όπου δένουν τα εμπορικά πλοία. Αφού δεν έχει παιδί και είναι υγιής, δεν χρειάστηκε μέχρι τώρα να ξοδέψει χρήματα για την εκπαίδευση και την περίθαλψη, που αποτελούν μεγάλο βραχνά για τους φτωχούς Κινέζους, μιας και χρειάζεται να πληρώνουν αδρά τις υπηρεσίες που άλλοτε ήταν δωρεάν. Ισως γι’ αυτό να θεωρεί τον εαυτό του λιγότερο δυστυχισμένο από τους περισσότερους εργάτες μέλη του στρατού μπανγκ-μπανγκ και αποφεύγει να παραπονιέται συχνά. Πολύ περισσότερο που δεν έχει να σκέφτεται, όπως πολλοί άλλοι, τα παιδιά και τις γυναίκες που άφησαν πίσω στα χωριά και που πρέπει κάθε τόσο να εξοικονομούν μερικά γιουάν για να τα στείλουν σε αυτούς. 

 * Τρέχοντας από τα ξημερώματα ως το βράδυ, ο Πενγκ δεν θα ήταν δυνατόν να μάθει πως σε μια πολύ μακρινή χώρα, που ο συνολικός πληθυσμός της είναι λιγότερος από αυτόν της μητροπολιτικής Τσονγκίνγκ, πιο καλοπληρωμένοι και με τεχνικά μέσα βοήθειας εργάτες που ασχολούνται με τις μεταφορές εμπορευματοκιβωτίων στα λιμάνια αντιδρούσαν μαζικά και οργισμένα και απαιτούσαν από μια κινέζικη μεγάλη εταιρεία να γυρίσει σπίτι της. Δεν είναι απίθανο μάλιστα και να ένιωθε και υπερηφάνεια από τις οικονομικές επιτυχίες της χώρας του. Στην πραγματικότητα, όμως, και η εταιρεία και το σημερινό κινέζικο καθεστώς είναι το ίδιο εχθρικοί και απειλητικοί τόσο γι’ αυτούς τους λευκούς εργάτες όσο και για τον άνθρωπο μπανγκ-μπανγκ, Peng Dongfu.

 Απο τις ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΑΡΕΑ και ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΣΤΑ ΝΟΤΙΑ αντιγράφουμε την παρακάτω ανακοίνωση, που εκδόθηκε με αφορμή τη δενδροφύτευση που διοργανώνει ο Σκάι στον Υμηττό. (Αυτοί βαλθήκαν να κάνουν την Αττική ζούγκλα!)

(για τη δενδροφύτευση του ΣΚΑΙ στον κόμβο ΣΑΚΕΤΑ και άλλες δενδροφυτεύσεις…)

Κάθε δενδροφύτευση που γίνεται στον Υμηττό ή σε ελεύθερους χώρους είναι κατ’ αρχάς μια θετική πράξη, εφόσον δεν αντιστρατεύεται έμμεσα ή άμεσα την ίδια την φύση και τους δικούς της μηχανισμούς αναδάσωσης, εφόσον γίνεται για να εξασφαλίσει πραγματικά την αποκατάσταση και την επέκταση του πρασίνου στην πόλη.

Το ερώτημα όμως σήμερα είναι άλλο. Έχουμε ανάγκη τα ΜΜΕ, τους χορηγούς, τις εταιρίες και τις φιέστες των δημάρχων για να δούμε ξανά πράσινο τον Υμηττό; Και αν θεωρήσουμε ότι καμία δενδροφύτευση δεν κάνει κακό, διασφαλίζεται έτσι ότι ο Υμηττός θα είναι και αύριο πράσινος;

Εμείς για όλα αυτά δίνουμε τις εξής απαντήσεις. Τα ΜΜΕ, οι χορηγοί, οι εταιρίες και οι δήμαρχοι, έχουν τα λεφτά, έχουν το προσωπικό, αλλά αντιμετωπίζουν το πράσινο και τη δενδροφύτευση ως μια ακόμα διαφημιστική ή πολιτική καμπάνια, εκμεταλλευόμενοι όλους εμάς που με πραγματικά καλές προθέσεις και αγωνία θέλουμε να δούμε τη ζωή μας να βελτιώνεται.
Αυτοί οι ίδιοι είναι που σε μια σειρά από άλλες περιπτώσεις έχουν δράσει εις βάρος του Υμηττού, εις βάρος του πρασίνου στην πόλης μας και ενάντια στην ποιότητα ζωής μας σε όλες τις πλευρές της. Δεν ξεχνάμε ότι Δήμοι, κράτος, κυβέρνηση, εκκλησία και επιχειρηματικά συμφέροντα έχουν αντιμετωπίσει το βουνό είτε ως χωματερή και αποθήκη τους είτε ως οικόπεδα για την επέκταση του σχεδίου πόλης και την οικοδόμηση δημαρχιακών μεγάρων, νεκροταφείων, στρατοπέδων, εκκλησιαστικών κτιρίων, βενζινάδικων και άλλων επιχειρηματικών δράσεων… Δεν ξεχνάμε, ότι τα ΜΜΕ είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις που έχουν ως μόνο στόχο το κέρδος και διαπλέκονται κρυφά ή φανερά με τους μεγαλοεργολάβους που πιέζουν τις κυβερνήσεις και τις δημοτικές αρχές για οικοδόμηση και εμπορευματοποίηση των ελεύθερων χώρων και του βουνού. Δεν ξεχνάμε, ότι τα ΜΜΕ και οι Δήμαρχοι συνδέονται έμμεσα ή άμεσα με τις κυβερνήσεις και των δύο μεγάλων κομμάτων που έχουν εφαρμόσει δεκαετίες τώρα καταστροφική πολιτική για το περιβάλλον και οδηγούν τον Υμηττό στην πλήρη υποβάθμιση. Εξάλλου, αν η πυρκαϊά στο Σακέτα δεν είναι ευθύνη της κυβέρνησης τότε ποιανού είναι;

Από την άλλη, όταν κανείς οργανώνει δενδροφύτευση στη συγκεκριμένη έκταση και δεν αναφέρει τίποτα για το μεγάλο περιβαλλοντικό έγκλημα που ετοιμάζεται με την κατασκευή εκεί ενός τεράστιου ανισόπεδου κόμβου και την επέκταση της Αττικής οδού κατά μήκος του Υμηττού μέχρι τη Γλυφάδα, τότε πραγματικά «δείχνει το δέντρο για να μην δει το δάσος». Θεωρούμε ύποπτο και απαράδεκτο να γίνεται ολόκληρη διαφημιστική καμπάνια για τη δενδροφύτευση και να μην ακούγεται λέξη ενάντια στους δρόμους αυτούς. Και πως να ακουστεί άραγε, όταν οι σύμμαχοι του συγκεκριμένου καναλιού, οι δήμαρχοι δηλαδή που απαρτίζουν τον ΣΠΑΥ (Σύλλογος Προστασίας και Ανάπτυξης (;) Υμηττού), τάσσονται υπέρ των νέων δρόμων, που σημαίνει αποψίλωση ολόκληρου δάσους στο Σακέτα και καταστροφή του Υμηττού με τις σήραγγες, τις γέφυρες και τους κόμβους που αυτοί θα επιφέρουν.

Για αυτό εμείς λέμε:

6:00 μ.μ. :
- Φοιτητική – Σπουδαστκή συζήτηση
- Μαθητική συζήτηση
9:00 μ.μ.:
- Θεατρική παράσταση από την ομάδα Τζιουλάρι «Μπρέχτ και Χίτλερ»
11:00 μ.μ.:
- Συναυλία

Την Πέμπτη 13  Νοεμβρίου 2008  πραγματοποιήθηκε κοινή σύσκεψη-συνάντηση των Διοικητικών Συμβουλίων της Ομοσπονδίας Ενώσεων Συλλόγων Γονέων Αθήνας, της Ένωσης Γονέων 4ου Διαμερίσματος, της A’ EΛME, του Συλλόγου A/βάθμιας  Εκπαίδευσης «Αριστοτέλη» και των εκπροσώπων των Συλλόγων Γονέων των 50ου Γυμνασίου, 50ου Λυκείου, 59ου, 145ου, 144ου, 163ου Δημοτικών Σχολείων, όπου  συζητήθηκε το πολύ μεγάλο πρόβλημα στέγασης του 50ου Γυμνασίου και του 50ου Λυκείου στη περιοχή μας. Πάνω από 500 μαθητές, και οι εκπαιδευτικοί, στοιβάζονται σε απαράδεκτες συνθήκες και ακατάλληλους χώρους.

Όσοι έχουν απορίες για τα έξυπνα σχολεία που προπαγανδίζει το ΥΠΕΠΘ, δεν έχουν παρά να επισκεφτούν το 50οΓυμνάσιο και Λύκειο. Εδώ η «εξυπνάδα» μετέτρεψε τουαλέτες σε αίθουσες, τους μαθητές και το διδακτικό προσωπικό σε ποντίκια που αντέχουν να κάνουν μάθημα σε «τρύπες» ενώ ικανοποιήθηκε ένα πάγιο αίτημα και το προαύλιο τις μέρες που βρέχει μετατρέπεται σε ανοιχτό «κολυμβητήριο» για να περνούν οι μαθητές ευχάριστα τα διαλλείμματά τους!!! Κι η κοροϊδία δεν έχει τέλος. Οι υποσχέσεις και ο εμπαιγμός από πλευράς των αρμοδίων έχει ξεπεράσει κάθε όριο, για χτίσιμο του 50ου Λυκείου. Ενώ χρόνο με το χρόνο το πρόβλημα μεγαλώνει, λόγω της αύξησης του πληθυσμού στην περιοχή μας.

Eδώ και 8 χρόνια έχει αγοραστεί χώρος από τον OΣK που προβλέπεται να χτιστεί το 50ο Λύκειο,αλλά  σχολείο δεν βλέπουμε.

 Σημαντικό ρόλο στην χρόνια καθυστέρηση παίζει η ένταξή του στο πρόγραμμα ανέγερσης σχολείων μέσω των «αμαρτωλών» ΣΔIT (Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα), ανεβάζοντας 3 φορές πάνω το κόστος κατασκευής και παραχωρώντας τον σχολικό χώρο στο ιδιωτικό κατασκευαστικό  κεφάλαιο.

 

Κατά τη συζήτηση κατατέθηκαν πολλές προτάσεις για την αγωνιστική διεκδίκηση των αιτημάτων μας.

ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΗΚΕ:

Η μετατροπή του οικοπέδου σε κέντρο αγώνα με εκδηλώσεις, συναυλίες, ανάρτηση πανό, έκδοση αφίσας και προκήρυξης για την ενημέρωση των πολιτών.

Συγκέντρωση στις 3 Δεκεμβρίου στο οικόπεδο (Χατζηαποστόλου και Αντιγόνης) και κατόπιν στις 12:30 ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ στον ΟΣΚ (Φαβιέρου 30) όλων των φορέων των γονιών, μαθητών, εκπαιδευτικών. Το επόμενο διάστημα θα συνεδριάσουν όλοι οι αντίστοιχοι φορείς ώστε να συγκεκριμενοποιήσουν τις δράσεις.

 

 Είμαστε αποφασισμένοι και θα διεκδικήσουμε με κάθε τρόπο τα δίκαια αιτήματά μας

το Σεπτέμβριο του 2009

 Έλαβα το παρακάτω e-mail σαν αντίδραση σε κείμενο που γράφτηκε το Σάββατο 22/11 στο blog μας για τις εξελίξεις στο 4ο διαμέρισμα. Αφορά το τελευταίο κομάτι, αυτό που αναφέρεται στη συζήτηση που έγινε στα πλαίσια της εφημερίδας  “Μήνυμα” με αφορμή την πρόταση για δημιουργία μιας κίνησης στη γειτονιά μας για το ζήτημα της κρίσης. Το παραθέτω ολόκληρο και μετά η απάντησή μου:

Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το πως καταφέρνετε βρε παιδιά  όχι μόνο να παραποιήσετε την αλήθεια αλλά και να φτιάχνετε μια εντελώς δική σας πραγματικότητα για τα γεγονότα, τις απόψεις και τις στάσεις ανθρώπων που δεν είναι τυχαίοι στις γειτονιές ,ούτε βολεμένοι ούτε αραχτοί.

 Λέτε ότι άνθρωποι της ‘εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς’ γενικώς, χωρίς να αναφέρετε ονόματα,(μας βάφτισες όλους ρε Μήτσο, όσους συμμετείχαμε στην κουβέντα για την εφημερίδα Μήνυμα, έστω κι αν κάποιοι ανήκουν σε εντελώς κοινοβουλευτικά κόμματα ή και σε κανένα),διαφώνησαν με τη δημιουργία επιτροπής για το Ασφαλιστικό.

  Θέλω να πιστεύω ότι κατάλαβες λάθος και ότι δεν υπάρχει κακή πρόθεση σ’ αυτό. Είπαμε (κι εγώ μαζί),ότι μια επιτροπή ακόμα όπου θα συμμετέχουμε ξανά οι ίδιοι άνθρωποι στην περιοχή με ό,τι δυνάμεις απομένουν στον καθένα, δεν θα είναι σε θέση να βάλει στο παιχνίδι πολλούς κατοίκους. Πιστεύουμε ότι για ένα τέτοιο ζήτημα πρέπει να ευαισθητοποιηθούν άνθρωποι σε ευρεία κλίμακα στη γειτονιά, να συμμετέχουν όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι. Άρα είναι καλύτερα να απευθυνθούμε για το ζήτημα αυτό μαζικά στη γειτονιά ώστε να οργανωθεί μια συζήτηση –όπως τόσες και τόσες έχουμε κάνει –και από εκεί να αποφασίσουμε πώς ακριβώς να προχωρήσουμε και να κλιμακώσουμε τον αγώνα μας.

Δεν έχουμε καμιά φοβία  για τα κόμματα όπως γνωρίζεις, πόσο μάλλον για το Μ-Λ.

Ο φόβος ο δικός μου είναι για όσους βλέπουν φαντάσματα εκεί που δεν υπάρχουν και για όσους έχουν το άγχος και το πολιτικό κόμπλεξ να γίνεται πάντα το δικό τους όπως το σχεδίασαν στα πολιτικά τους γραφεία. Ψυχραιμία παιδιά.

 Αθανασοπούλου Γιόλα

 

Ξεκινάω με την ουσία του πράγματος. Η πρόταση που έγινε στο Μήνυμα ήταν να συμμετάσχει και να στηρίξει σε μια πρωτοβουλία που αναλάβαμε  κάποιοι κάτοικοι στη περιοχή μας με αφορμή τη κρίση και τις επιπτώσεις της στο λαό, στους εργαζόμενους. Δεν ήταν πρόταση να αναλάβει το Μήνυμα μια τέτοια πρωτοβουλία. Το γεγονός ότι αυτή η πρωτοβουλία ξεκίνησε από τη σύσκεψη που διοργάνωσε το ΚΚΕ(μ-λ) στη γειτονιά μας δεν έχει καμιά σημασία, για αυτό και στα πλαίσια της συζήτησης δεν το παρουσίασα σαν πρόταση της οργάνωσής μου αλλά των συγκεκριμένων κατοίκων. Άλλος ανέφερε τη σύσκεψη.

Δεν καταλαβαίνω από πού προκύπτει ότι χαρακτηρίζω ΟΛΟΥΣ  όσους συμμετείχαν στη συζήτηση σαν αγωνιστές της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Αναφέρομαι σε αγωνιστές.  Όσο για τον όρο «εξωκοινοβουλευτική αριστερά» πράγματι είναι ένας όρος που ούτε και μένα με εκφράζει, δεν το συνηθίζω να τον χρησιμοποιώ αν και έχει επικρατήσει εντελώς συμβατικά (και λάθος) για να χαρακτηρίζονται άνθρωποι και οργανώσεις  που κινούνται σε ένα πολύ ευρύτερο  πολιτικό χώρο. Άλλωστε όσες φορές έχω γράψει για τα τεκταινόμενα στη γειτονιά μας αναφέρομαι σε αγωνιστές  χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς.

Πιστεύεις πραγματικά ότι σε ένα κείμενο τέτοιου είδους θα μπορούσα να αναφερθώ ονομαστικά;  Πρωτ΄ απ’ όλα δε θεωρώ ότι έχω το δικαίωμα να κάνω κάτι τέτοιο και ούτε ο στόχος μου ήταν να κάνω μια αναλυτική παρουσίαση της συζήτησης. Αναφέρομαι στο συμπέρασμα που έβγαλα συνολικά και όπως λες  μακάρι να κατάλαβα λάθος (αν και πιστεύω ότι δεν έκανα λάθος), εδώ είμαστε να λυθεί αυτή η «παρεξήγηση» και να προχωρήσουμε στην υλοποίηση της πρότασης από κοινού και με βάση τις ανησυχίες και τις προσδοκίες που εκφράζεις , για τον τρόπο και τη μαζικότητα της κίνησης, τις οποίες συμμερίζομαι και εγώ. Οι ανησυχίες όμως αυτές δεν μπορεί να είναι τροχοπέδη στο να προχωρήσει αυτή κίνηση  και με βάση τις εξελίξεις αλλά και με βάση τη θέληση των ανθρώπων που στηρίζουν την πρωτοβουλία.  Η λογική είναι ακριβώς να συμμετάσχει όσο το δυνατόν περισσότερος κόσμος ουσιαστικά και μαζικά, αλλιώς δεν έχει νόημα και θα καταλήξουμε σε  λογικές τύπου ΠΑΜΕ  ή «επιτροπών»  τύπου «ακρίβεια STOP» κομματικοκεντρικού  χαρακτήρα. Οι δυσκολίες είναι γνωστές, αυτό όμως δεν θα έπρεπε να μας κάνει να υποχωρούμε. Αν αποδειχτεί ότι έκανα λάθος ξέρεις πολύ καλά ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα να το παραδεχτώ.

 Μιλάς για «άγχος και πολιτικό κόμπλεξ να γίνεται πάντα το δικό τους όπως το σχεδίασαν στα πολιτικά τους γραφεία». Προφανώς αναφέρεσαι και σε μένα και στο ΚΚΕ(μ-λ). Θα ήθελα να μου αποδείξεις που και πότε λειτούργησα έτσι εγώ ή η οργάνωσή μου. Να μου πεις σε ποιες περιπτώσεις «καπελώσαμε» οτιδήποτε στη γειτονιά ή δεν σεβαστήκαμε ή δεν στηρίξαμε πράγματα που αποφάσισαν οι κάτοικοι σε δράσεις με των  οποίων το πλαίσιο μπορεί και να διαφωνούσαμε. Να μου πεις που και πότε δε σεβάστηκα το «Μήνυμα» και αυτό που πρεσβεύει, που και πότε το εκμεταλλεύτηκα για το στενό όφελος του ΚΚΕ(μ-λ).

Όταν διαμαρτύρεσαι  για βαφτίσματα και ισοπεδώσεις θα πρέπει να λειτουργείς και αναλόγως.

Εδώ  είμαστε να συζητήσουμε και κυρίως να δράσουμε από κοινού,  με τις απόψεις μας και την διαφορετικότητά μας. Για μένα δεν τίθεται ζήτημα.

Δημήτρης

Την αντίθεσή τους στη συνεχή ποινικοποίηση της καθημερινότητας τους. Στην καταπίεση και τη βία που ασκείται σε βάρος τους. Στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής, στους υπερπληθείς χώρους όπου «ζουν». Στην κοινωνική τους απομόνωση, μέσα στο «άβατο» των φυλακών. Σ’ όλες αυτές τις συνθήκες που τους οδηγούν σε βάθεμα της περιθωριοποίησης και που κάθε άλλο παρά… «κοινωνική επανένταξη» θυμίζουν.  Αυτό εξέφρασαν οι πάνω από 8.000 φυλακισμένοι σ’ όλη τη χώρα, με τον μαζικό τους αγώνα, την αποχή συσσιτίου, την απεργία πείνας, το «ράψιμο» του στόματος, την οργάνωση και τα αιτήματά τους.

               «Κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων» (χαίρε ταξικότητα!),  βλέπετε οι πλούσιοι «ζουν και βασιλεύουν» …έξω,  καταδικασμένοι για πολύ… «υποδεέστερα» αδικήματα- στην πλειονότητά τους - σε σχέση με τους πραγματικά μεγάλους εγκληματίες, που κλέβουν και δολοφονούν καθημερινά ολόκληρους λαούς, Έλληνες ή «αλλοδαποί» (οι μισοί), ενήλικες ή παιδιά, είναι οι «απόβλητοι» της κοινωνίας της εκμετάλλευσης. Μιας κοινωνίας ταξικής που γεννά τη φτώχια, τον πόλεμο, τη μετανάστευση. Που γεννά επίσης την «παραβατική συμπεριφορά» και το έγκλημα. Τόσο το «νόμιμο» που κυριαρχεί όσο και το «παράνομο» που διώκεται. (όταν και εφόσον, επιλεκτικά, διώκεται).

               Ο αγώνας αυτός – ποιοτικά διαφορετικός από παλαιότερες «εξεγέρσεις απελπισίας» - ήταν που ανάγκασε την κυβέρνηση να υποχωρήσει και να αναδιπλωθεί, ταυτόχρονα, υποσχόμενη άμεση αποφυλάκιση  για 1.700 (από τους 13.000 συνολικά) φυλακισμένους – γεγονός που οδήγησε και στην αναστολή των κινητοποιήσεων – καθώς και τη δυνατότητα εξαγοράς ποινής για άλλους 3.500 περίπου, μέχρι τον επόμενο Απρίλη. (Το αν μπορούν ωστόσο, πρακτικά να εξαγοράσουν την ποινή τους, είναι ….άλλο ζήτημα!). Κι αν, από τη μία αυτός ο αγώνας έφερε τα αποτελέσματα αυτά, απ’ την άλλη, τα αιτήματα των φυλακισμένων δεν ικανοποιήθηκαν, διατηρώντας έτσι τις αιτίες για αυριανές νέες κινητοποιήσεις.

               Ο αγώνας αυτός ήταν ένας αγώνας των ίδιων των φυλακισμένων, που στηρίχθηκε στις δικές τους δυνάμεις, που διεκδικούσαν, αδιαμεσολάβητα, την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων τους.

               Παράλληλα με τον αγώνα τους, ανταποκρίθηκε σ’ αυτόν, ένα πλατύ κίνημα από διαφορετικές πρωτοβουλίες και κοινή δράση συλλογικοτήτων κι οργανώσεων, με χαρακτήρα αλληλεγγύης σ’ αυτόν, με στόχο τη στήριξη των αιτημάτων τους και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων.  Ένα κίνημα που είχε και έχει λόγο ύπαρξης, στο πλαίσιο της συνολικότερης υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού, των εργαζόμενων, της νεολαίας, ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική της κρατικής τρομοκρατίας που ασκείται για να περάσει «δια πυρός και σιδήρου» η αντιλαϊκή πολιτική του συστήματος.

                Ένα κίνημα που οφείλει ν’ απαλλάσσεται από λογικές και πρακτικές (κοινοβουλευτικής ή μη) εκπροσώπησης. Ένα κίνημα που δεν θα «ανακαλύψει» στους «απόκληρους», κάποιο νέο «επαναστατικό υποκείμενο», συνειδητοποιώντας πως μόνο η εργατική τάξη και ευρύτερα, το μαζικό λαϊκό κίνημα, είναι αυτά που μπορούν να αποκρούσουν σήμερα την επίθεση που διεξάγει το σύστημα και οι κυβερνήσεις του, ενάντια στη φτώχεια, την ανεργία, την περιθωριοποίηση, ενάντια στην καταστολή, την κρατική τρομοκρατία, την αμφισβήτηση των στοιχειωδέστερων δημοκρατικών δικαιωμάτων, ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό που γεννούν την εξαθλίωση και τα καραβάνια των μεταναστών. Και που μπορεί να εγγυηθεί αύριο, μια κοινωνία χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, μια κοινωνία χωρίς «απόκληρους».

                                                           ΚΚΕ(μ-λ)

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΩΝ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ

                                                            Την ώρα που χαρίζονται εκατομμύρια ευρώ στο τραπεζικό κεφάλαιο για να βγει από την κρίση του το καπιταλιστικό σύστημα, η κυβέρνηση της Ν.Δ. κλιμακώνει την επίθεσή της στους εργαζόμενους στα Νοσοκομεία αλλά και στο δικαίωμα του λαού στην Δωρεάν περίθαλψη.

   Νέα επίθεση λιτότητας (προϋπολογισμός), φορομπηξίας (φορολογικά μέτρα), ακρίβειας στα είδη πρώτης ανάγκης επιχειρεί να λεηλατήσει το εισόδημά μας και να μας φορτώσει τις συνέπειες της κρίσης τους. Χρήματα για εφάπαξ ‘δεν υπάρχουν’, ούτε και για φάρμακα και γιατρούς. Φτώχεια και ανέχεια χτυπούν την πόρτα μας.

   Οι εργαζόμενοι στα Δημόσια Νοσοκομεία ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΙ σταθεράδημιουργώντας συνθήκες εξουθένωσης και εντατικοποίησης, ενώ ο λαός ωθείται (όποιος μπορεί) να βάζει βαθειά το χέρι στη τσέπη. Τα Νοσοκομεία βουλιάζουν στα χρέη και η ιδιωτικοποίηση αναβαθμίζεται μέσα από τις συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα.

  Οι εργαζόμενοι σε μια σειρά Νοσοκομεία βρίσκονται σε κινητοποιήσεις αντιδρώντας σε μια βαθειά ταξική πολιτική. Οι αγώνες στο Αττικό Νοσοκομείο και στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας δείχνουν το δρόμο που πρέπει όλοι ν’ ακολουθήσουμε. Να δημιουργηθούν και άλλες εστίες αντίστασης από τα κάτω σε όσο το δυνατό περισσότερα Νοσοκομεία. Να συντονιστούν και να θέσουν το ζήτημα των αυξήσεων, των προσλήψεων και του ανθυγιεινού (ανθυγιεινότητας χώρου) στη διάσταση που μπορούμε και θέλουμε.

   Οι νοσοκομειακοί γιατροί συνεχίζουν να αντιπαλεύουν την πρόταση του Υπουργείου, κόντρα στους ελιγμούς της ηγεσίας τους, διεκδικώντας ανθρώπινο ωράριο – εφημερίες, συνθήκες δουλειάς και αυξήσεις στους μισθούς.

   Φαίνεται ξεκάθαρα, όχι απλά η απροθυμία να γενικεύσει το μέτωπο της υγείας, αλλά η συνειδητή υπονόμευση της ηγεσίας της ΠΟΕΔΗΝ που δίνει έτσι σωσίβιο στην πολιτική της κυβέρνησης.

Μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να φέρουμε αποτέλεσμα παίρνοντας την υπόθεση της τύχης μας στα δικά μας χέρια.