Tο αντικομμουνιστικό παραλήρημα των Βρυξελλών. Ποιοι και γιατί βιάζουν την ιστορία των λαών;
Να, λοιπόν, τι είναι αυτό που αναμφισβήτητα τους ενώνει: η ανάγκη να «ξαναγράψουν», στα μέτρα τους, το παρελθόν, για να κερδίσουν το μέλλον. Ένα ακόμα επεισόδιο στην επιχείρηση «λοβοτομής» που χρόνια τώρα εξυφαίνουν οι ιμπεριαλιστές εις βάρος των λαών σημειώθηκε πριν από μερικές μέρες στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Πέντε ευρωβουλευτές από 4 «διαφορετικές» πολιτικές ομάδες (χριστιανοδημοκράτες, σοσιαλιστές, φιλελεύθερους και εθνικιστές) κατέθεσαν γραπτώς πρόταση «να ανακηρυχτεί η 23η Αυγούστου Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα των Εγκλημάτων του Σταλινισμού και του Ναζισμού». Η πρόταση του Βρετανού Christopher Beazley, της Εσθονής Marianne Mikko, της Ουγγαρέζας Zita Gurmai, του Γερμανού Alexander Alvaro και της Λιθουανής Inese Vaidere συγκέντρωσε 409 υπογραφές (μεταξύ αυτών, του Εμμ. Αγγελάκα, του Ν. Βακάλη, του Γ. Γεωργίου και του Ι. Κασουλίδη), πάνω από το 50% των μελών του Ευρωκοινοβουλίου.
Καμία έκπληξη! Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές -συνεπείς στη γραμμή που έχουν χαράξει οι Αμερικανοί- εξισώνουν τα εγκλήματα του ναζι-φασισμού με τους αγώνες του κομμουνιστικού κινήματος για τη συντριβή του ναζι-φασισμού! Έχουν προηγηθεί -για να ανατρέξουμε μόνο στα πιο πρόσφατα- το αντικομμουνιστικό μνημόνιο του Συμβουλίου της Ευρώπης το Γενάρη του 2006, η Έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου «Πολίτες για την Ευρώπη» το Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου και αρκετές ακόμα μεμονωμένες προτάσεις στο μεταξύ διάστημα. Κοινό περιεχόμενο όλων αυτών, ο βιασμός της ιστορίας και της συλλογικής μνήμης. Κοινός τους στόχος, εκτός από τη συκοφάντηση του πιο προωθημένου κεφαλαίου στην ιστορία των λαών και της εργατικής τάξης, της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, η επίθεση στο μέλλον, η αφαίρεση από την εργατική τάξη και τους αυριανούς πρωτοπόρους αγωνιστές των πιο πολύτιμων εργαλείων που διαθέτουν για να ανατρέψουν τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό, η εξαφάνιση των κομμουνιστικών ιδεών και των παρακαταθηκών που έχουν αφήσει.
Καμία έκπληξη δεν προκαλεί, ακόμα, το γεγονός ότι σ’ αυτό το αντικομμουνιστικό επεισόδιο πρωτοστατούν οι «γενίτσαροι» του πάλαι ποτέ ανατολικού μπλοκ, νεοαφιχθέντες στην Ε.Ε., ανανήψαντες από τον… κακό κομμουνισμό και νεοφώτιστοι στα καπιταλιστικά σαλόνια. Τους κατανοούμε, πρέπει να δώσουν πολλές εξετάσεις και σε πολλά επίπεδα για να γίνουν δεκτοί στην αυλή της Δύσης. Και σ’ αυτό το πεδίο μπορούν να αποδειχτούν πολύ χρήσιμοι!
Γιατί, όμως, το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο επιδεικνύει τέτοια λύσσα με την περίοδο Στάλιν; Ένας λόγος είναι σίγουρα η επιχειρούμενη χρέωση στον σημερινό αναδυόμενο ρώσικο ιμπεριαλισμό της «αποκρουστικής» για συνεργασίες ρετσέτας του σταλινικού. Τώρα που οι πιέσεις στην ΕΕ από τη γεωπολιτική και ενεργειακή αφύπνιση της «ρώσικης αρκούδας» γίνονται ασφυκτικές, κάποιοι θυμήθηκαν το σταλινισμό, ώστε να κόψουν τα ανοίγματα που μερίδες των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών επιχειρούν, κατανοώντας την έκταση και την ένταση του σημερινού παγκόσμιου ανταγωνισμού.
Ένας άλλος λόγος είναι η προσπάθεια των ιμπεριαλιστών της Δύσης για παραγραφή των εγκλημάτων τους, τόσο αυτών που έγιναν σε ιστορικό χρόνο όσο και αυτών σε ενεστώτα. Ο σημαντικότερος λόγος, όμως, είναι η προετοιμασία των μελλοντικών εγκλημάτων τους! Σε μια εποχή που με μανία επιτίθενται σε εργάτες και εργαζόμενους, συμπιέζοντάς τους στον πάτο της πυραμίδας, σε μια περίοδο που με αλαζονεία επιτίθενται στους λαούς, διαιρώντας κράτη και φυτεύοντας νέα σύνορα, σε μια περίοδο που σπέρνουν ανέμους και περιμένουν να θερίσουν θύελλες, ετοιμάζονται πυρετωδώς. Απέναντι στις αντιστάσεις που γεννιούνται και θα γεννηθούν, απέναντι στην ταξική πάλη που θα αναπτυχθεί για να τους συντρίψει, απέναντι στην εργατική τάξη που θα ανασυγκροτηθεί για να τους ανατρέψει. Προετοιμάζονται μεθοδικά απέναντι σε όλα αυτά που φοβούνται και σ’ αυτά που περιμένουν: στο μπόλιασμα της ταξικής πάλης με τις κομμουνιστικές ιδέες, στην επανεμφάνιση στο προσκήνιο του σοσιαλισμού. Γι’ αυτό και παραληρούν. Γιατί πρέπει να εμποδίσουν με κάθε τρόπο να συμβούν αυτά. Γιατί πρέπει να αφαιρέσουν τα «όπλα» από τους εχθρούς τους.
Είναι ίσως το πιο υποδόριο χτύπημα των ιμπεριαλιστών απέναντι στους λαούς. Γι’ αυτό χρειάζεται απάντηση. Όχι γιατί πρέπει να υπερασπιστούμε το παρελθόν, αλλά γιατί επιβάλλεται να προασπίσουμε το μέλλον.
