Αντίσταση στις γειτονιές

του David Pugh*

 Πρόσφατα ήμουνα για τρεις βδομάδες στην Ινδία συλλέγοντας πληροφορίες για το κίνημα ενάντια στις εκτοπίσεις. Καλεσμένος του «Λαϊκού Κινήματος ενάντια στις Εκτοπίσεις και υπέρ της Ανάπτυξης», (People‘s Movement against Displacement and for Development),  ταξίδεψα σε πέντε πολιτείες στην κεντρική και ανατολική Ινδία και επισκέφτηκα σημεία όπου σχεδιάζεται η εκτέλεση βιομηχανικών και μεταλλευτικών προγραμμάτων, Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (ΕΟΖ) και προγραμμάτων ανέγερσης κτηρίων. Μίλησα με εκατοντάδες χωρικούς που απειλούνται με εκτόπιση και με πολλούς αφοσιωμένους ακτιβιστές που βοηθάνε στην οργάνωση της λαϊκής αντίστασης.

Οι χωρικοί με τους οποίους μίλησα, μου είπαν ότι η ζωή των οικογενειών τους απειλείται. Άπληστες βιομηχανικές και μεταλλευτικές επιχειρήσεις, υποστηριζόμενες από τις πολιτείες και την κεντρική κυβέρνηση προσπαθούν να αρπάξουν εύφορη καλλιεργήσιμη γη. Όταν η δωροδοκία δεν αρκεί, οι επιχειρηματίες και οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι στέλνουν την αστυνομία και πληρωμένους μπράβους να τρομοκρατήσουν τους χωρικούς.

Σε αντάλλαγμα για τη γη τους,  προσφέρονται στους χωρικούς είτε μια μηδαμινή οικονομική αποζημίωση που σε ένα-δυο χρόνια θα εξανεμιστεί (οι χωρικοί χωρίς γη δεν παίρνουν τίποτε), είτε αόριστες υποσχέσεις για προσλήψεις στις νέες επιχειρήσεις, είτε, για λίγους, «περιοχές επανεγκατάστασης» όπου όμως δεν έχουν αρκετή γη για να θρέψουν τις οικογένειες τους. Το αποτέλεσμα αυτών των απειλούμενων εκτοπίσεων, όπως γίνεται τα τελευταία 50 χρόνια, είναι η δημιουργία εκατομμυρίων άκληρων αγροτών που θα καταλήξουν στις παραγκουπόλεις.

Η συντριπτική πλειονότητα των χωρικών με τους οποίους μίλησα δήλωσαν ότι δεν θα εγκαταλείψουν την πατρογονική γη υπο οποιεσδήποτε συνθήκες. Όπως πολλοί είπαν: «Θα θυσιαστούμε, αλλά δεν θα αφήσουμε τη γη μας».

 Μαχαράστρα

 Ο πρώτος μου προορισμός ήταν μια απεργία πείνας στο κεντρο του  Μουμπάι ( Βομβάη)  που στόχευε την εταιρία Reliance και την κυβέρνηση της Μαχαράστρα. Η Reliance έχει στήσει μια ΕΟΖ 35.000 στρεμάτων όπου σχεδιάζει να οικοδομήσει μια αριστοκρατική «Νέα Μουμπάι» στα ρυζοχώραφα. Αυτή η ΕΟΖ προϋποθέτει την εκτόπιση 45 χωριών και 250.000 ανθρώπων και είναι το επίκεντρο του κινήματος ενάντια στις εκτοπίσεις στη Μαχαράστρα.

Βασιζόμενες σε ένα νόμο της κεντρικής κυβέρνησης του 2005 οι ΕΟΖ είναι συνήθως μεγάλα βιομηχανικά προγράμματα συχνά με ξένη επένδυση. Όμως η Reliance δεν έχει δώσει καμιά ένδειξη ότι ενδιαφέρεται για τη βιομηχανική ανάπτυξη. Αντίθετα προσπαθεί να επωφεληθεί από τις ευκαιρίες κερδοφορίας που παρέχουν οι ΕΟΖ. Παρέχονται σημαντικές φοροαπαλλαγές για 10 χρόνια, χωρίς δασμούς και με εξαιρέσεις από την εργατική νομοθεσία. Στο βαθμό που οι ΕΟΖ θεωρούνται «επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας» οι απεργίες είναι παράνομες. Πάνω από 500 ΕΟΖ έχουν εγκριθεί από τις κεντρικές και πολιτειακές αρχές. Οι περισσότερες είναι υπό κατασκευή ή στη διαδικασία απαλλοτριώσεων γης.

 Τσάτισγκαρ

 Η επόμενη στάση μου ήταν στην Τσάτισγκαρ, όπου πολυεθνικές εταιρίες κινούνται προς εκμετάλλευση των πλούσιων φυσικών πόρων και του φτηνού εργατικού δυναμικού της πολιτείας. Στην πρωτεύουσα Raipur συνάντησα δυο ομάδες γυναικών που μοιράστηκαν μαζί μου το ιστορικό των αγώνων τους για προστασία των χωριών τους από τη βιομηχανική επέκταση.

Μια ομάδα γυναικών ζουν σε μια παραγκούπολη 3000 ατόμων στο μέσο μιας από τις βιομηχανικές περιοχές της Raipur. Όλοι αυτοί έχουν διωχτεί από τα χωριά τους που μετατράπηκαν σε εργοστάσια. Η περιοχή αυτή ονομάζεται Mazdoornagar (Εργατούπολη) και βρίσκεται κοντά στη βιομηχανία ξύλινων ειδών Woodsworth η οποία θέλει να τους πάρει τη γη. Οι κάτοικοι αντέδρασαν απαιτώντας την επίσημη αναγνώριση της πόλης τους και το δικαίωμα να έχουν δημοτικές υπηρεσίες όπως σχολεία, ύδρευση και καταστήματα για να ψωνίζουν με κουπόνια. Στο μεταξύ έχουν παρεμβληθεί στο δίκτυο ύδρευσης της Woodsworth για πόσιμο νερό και στους μετασχηματιστές της για ηλεκτρισμό. Αυτές οι γυναίκες δραστηριοποιούνται στο Γυναικείο Απελευθερωτικό Μέτωπο με κεντρικό σύνθημα: «Δεν είμαστε λουλούδια. Είμαστε οι σπίθες».

Μια άλλη ομάδα γυναικών έχει φτιάξει μια ξεχωριστή γυναικεία οργάνωση με επιτροπές για τη λειτουργία σχολείων, για τις διαδηλώσεις, για τη συλλογή χρημάτων που θα χρησιμοποιηθούν στην κάλυψη αναγκών του χωριού, όπως το σκάψιμο πηγαδιών και για μια εκστρατεία ενάντια στις συνήθειες των αντρών τους να ξοδεύουν τα πενιχρά τους εισοδήματα στο αλκοόλ. Όταν τις ρώτησα τι θα επιθυμούσαν για το μέλλον, μια απ’  αυτές μου απάντησε: «Θέλουμε έναν καλό κόσμο για τα παιδιά μας. Θα φτιάξουμε μια καινούργια κοινωνία. Οι εργάτες και οι αγρότες θα κυβερνούν».

Πήρα συνέντευξη και από δυο ακτιβίστριες που εργάζονται με γυναίκες σε απομονωμένες περιοχές της βόρειας Τσάτισγκαρ με σκοπό το σταμάτημα της λειτουργίας μεγάλων μεταλλευτικών εταιριών. Μια απ’  αυτές μου είπε ότι «οι κοινωνικοί ακτιβιστές προσπαθούν να οργανώσουν το λαό κάτω από την κατασταλτική επιτήρηση της κυβέρνησης». Ένα γνωστό θύμα της κρατικής καταστολής είναι ο γιατρός Binayak Sen, οπαδός της ελεύθερης σκέψης, ο οποίος αντιτάχτηκε στη βίαιη εκτόπιση 300.000 χωρικών στη νότια Τσάτισγκαρ και είναι φυλακισμένος για πάνω από ένα χρόνο.

Όταν τη ρωτήσαμε ποιο μήνυμα θα ήθελε να μεταφέρουμε στο λαό των ΗΠΑ μας απάντησε: «Οι λαοί σ’  όλον τον κόσμο θα πρέπει να ενωθούν. Όλοι οι διανοούμενοι και όσοι ενδιαφέρονται για το λαό θα πρέπει να ενώσουν τα χέρια με τους καταπιεζόμενους και περιθωριοποιημένους λαούς για να σώσουν την ανθρωπότητα».

Πριν αναχωρήσω από την περιοχή Μπαστάρ της νότιας Τσάτισγκαρ η οδηγός μου με ενημέρωσε για την επιχείρηση Σάλβα Τζουντούμ. Δεν πρόκειται για μια απλή εκτόπιση όπου βιομηχανικές ή μεταλλευτικές εταιρίες θα καταλάβουν το χώρο (αν ισχύει και αυτό) αλλά και για μια αντι-αντάρτικη επιχείρηση που στοχεύει τις μαοϊκές δυνάμεις που δρουν στην περιοχή.

Μου εξήγησε ότι μετά την ανεξαρτησία του 1947 οι συνθήκες για τους ντόπιους στην περιοχή δεν άλλαξαν καθόλου. Αντιμετώπισαν την άγρια εκμετάλλευση των δασοφυλάκων και της αστυνομίας. Στις αρχές της δεκαετίας του 80,  μαοϊκά στελέχη πέρασαν από την Άντρα Πραντές για να ζήσουν μαζί με τους Γκόντι και να τους οργανώσουν. Για 25 χρόνια ανάπτυξαν τις μαζικές οργανώσεις του ΚΚΙ (Μαοϊκού) με 25000 μέλη. Οι μαοϊκοί έστησαν μια παράλληλη κυβέρνηση σε δυο επαρχίες της νότιας Τσάτισγκαρ. Έδιωξαν τους δασοφύλακες και την αστυνομία ενώ επέτρεψαν την είσοδο σε δασκάλους, υγειονομικούς και το στήσιμο κρατικών καταστημάτων διανομής τροφίμων με δελτίο.

Η οδηγός μου με ενημέρωσε ότι οι ακριβείς απαρχές της Σάλβα Τζουντούμ ή «Επιχείρησης Αρετή» είναι κάπως θολές, αλλά τον Ιούνη του 2005 ένα τμήμα της ελίτ των Αντιβάσι που καθοδηγείται από τον ηγέτη του Κογκρέσου Μαχέντρα Κάρμα άρχισε να οργανώνει ομάδες για την εξάλειψη της μαοϊκής επιρροής σε αρκετά χωριά. Η τοπική κυβέρνηση υποστήριξε αμέσως αυτήν την προσπάθεια δημιουργίας σύγκρουσης μεταξύ φυλών, εξόπλισε νέους και με την επωνυμία «Ειδικοί Αστυνομικοί» τους εξαπόστειλε σε χωριά που θεωρούνταν επηρεασμένα από τον μαοϊσμό. Στη διάρκεια αυτών των επιδρομών οι κάτοικοι διατάχτηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, τα οποία κάηκαν, και οδηγήθηκαν βίαια σε στρατόπεδα «επανεγκατάστασης».

Όσοι αρνήθηκαν να φύγουν αντιμετωπίστηκαν βάναυσα. 538 φόνοι και 99 βιασμοί σε τρεις επαρχίες αναφέρονται σε μια αναφορά προς το Ανώτατο Δικαστήριο της Ινδίας. Αυτή η εκστρατεία καμένης γης επεκτάθηκε αργότερα σε 644 «μαοϊκά» χωριά στην περιοχή της νότιας Μπαστάρ διώχνοντας περίπου 300.000 άτομα. Στη διάρκεια της «Επιχείρησης Αρετή» αντάρτικες ομάδες των μαοϊκών ανταπάντησαν σκοτώνοντας ηγέτες της Επιχείρησης, παραστρατιωτικούς, πληροφοριοδότες και άσχημα εκπαιδευμένους Ειδικούς Αστυνομικούς. Οι μαοϊκοί επιτέθηκαν επίσης στο εργοστάσιο χάλυβα Εσσάρ στην Νταντεβάντα για να υπογραμμίσουν την αντίθεση τους στις εκτοπίσεις στην περιοχή.

Κοινωνικοί αγωνιστές και άλλοι που τολμούν να μιλήσουν λένε ότι οι κάτοικοι των περιοχών πρέπει να γυρίσουν στα χωριά τους χωρίς παρεμβάσεις, τα στρατόπεδα πρέπει να κλείσουν και να διαλυθούν οι αστυνομικές, παραστρατιωτικές και Ειδικές Αστυνομικές δυνάμεις της Σάλβα Τζουντούμ.

Έκανα ένα μακρύ ταξίδι με λεωφορείο μέχρι την περιοχή Νταντεβάντα για να συναντήσω τον Χιμάνσου Κουμάρ, ακτιβιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για να μάθω περισσότερα για την Σάλβα Τζουντούμ. Αυτός έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην αποκάλυψη των συνθηκών στα 23 στρατόπεδα. Αναφέρθηκε στις συνθήκες φυλακής που επικρατούν, όπου 50.000 άνθρωποι ζουν στριμωγμένοι χωρίς δουλειά, χωρίς αρκετό νερό και ανεξέλεγκτα προβλήματα υγείας. Υπάρχει συνεχής βία στα στρατόπεδα. Τρεις χωρικοί δολοφονήθηκαν από παραστρατιωτικές δυνάμεις. Πολλοί κατάφεραν να δραπετεύσουν και να ξεφύγουν.

Σύμφωνα με τον Κουμάρ, όταν οι χωρικοί επιστρέφουν από τα δάση στα χωριά τους και ξαναχτίζουν τα σπίτια τους, η αστυνομία και οι ειδικοί αστυνομικοί συνεχίζουν να κάνουν επιδρομές στα χωριά και να τα ξανακαίνε δυο και τρεις φορές. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα δεν κατάφεραν να πάρουν άδεια για να επισκεφτούν τα χωριά και να περιθάλψουν τους κατοίκους που πάσχουν από ελονοσία και άλλες αρρώστιες.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες η ομάδα του Κουμάρ ξεκίνησε μια πρωτοβουλία δημόσιας επανεγκατάστασης του χωριού Νέντρα στη νότια Νταντεβάντα. Για τρεις βδομάδες 20 εθελοντές έζησαν στη Νέντρα λειτουργώντας σαν «ανθρώπινη ασπίδα» σε περίπτωση που η αστυνομία προσπαθούσε να τους ξαναδιώξει. Μαζί με χωρικούς του γειτονικού δάσους οι εθελοντές άρχισαν να σπέρνουν την πρώτη σοδιά ρυζιού μετά από τρία χρόνια. Στη διεύθυνση www.cgnet.in/FT/humanshield υπάρχουν νεότερες ενημερώσεις για την πρωτοβουλία επανεγκατάστασης στη Νέντρα.

Ήλπιζα ότι ο Κουμάρ θα μπορούσε να με πάει σε ένα από τα κοντινά στρατόπεδα, όμως δε μου το συνέστησε. Είπε ότι ο αρχηγός της αστυνομίας στην περιοχή δεν ήταν στο γραφείο του και θα ήταν απαραίτητο να πάρουμε την άδεια του για να επισκεφτούμε κάποιο στρατόπεδο.

 Τζαρκάντ

 Στην πολιτεία Τζαρκάντ επισκέφτηκα πέντε χωριά μαζί με μια ομάδα από το Λαϊκό Κίνημα ενάντια στις Εκτοπίσεις. Στην κοιλάδα Κάρνα Πούρα της πολιτείας Τζαρκάντ η Εθνική Εταιρία Θερμικής Ενέργειας (ΕΕΘΕ) - κλάδος του Υπουργείου Ενέργειας - σχεδιάζει την κατασκευή ενός τεράστιου ανοιχτού ανθρακωρυχείου που θα εκτοπίσει συνολικά 186 χωριά και 250.000 από τους 300.000 κατοίκους της κοιλάδας.

Σταματήσαμε στο χωριό Κεριγκάρα, όπου 100 οικογένειες καλλιεργούν ρύζι, στάρι, λαχανικά, ζαχαροκάλαμο και καλαμπόκι. Η γη είναι εύφορη δίνοντας τέσσερις σοδειές το χρόνο. Συνάντησα μια ομάδα 30 χωρικών. Είχαν ιδρύσει την «Επιτροπή για τη Σωτηρία της Πατρίδας» η οποία οργάνωνε μπλόκα στους δρόμους και πορείες από χωριό σε χωριό για τη συνένωση των χωριών στον κοινό αγώνα. Το Νοέμβρη του 2006 είχαν οργανώσει ένα συλλαλητήριο 10.000 ατόμων.

Είναι ιδιαίτερα περήφανοι για μια αγωνιστική τους κίνηση τον Οκτώβρη του 2006. Μετά την εγκατάσταση ενός γραφείου της ΕΕΘΕ με σκοπό την έναρξη απαλλοτριώσεων, 3000 χωρικοί μαζεύτηκαν και διέλυσαν το κτήριο, πέτρα-πέτρα, με τα χέρια και τα πόδια τους. Μετά από αυτήν την ενέργεια η αστυνομία έκανε μηνύσεις σε 550 χωρικούς. Οι χωρικοί λένε «η αστυνομία είναι το δεξί χέρι της ΕΕΘΕ».

Αφού ρώτησα τους χωρικούς για το κίνημα τους, οι ίδιοι με ρώτησαν «Οι αμερικάνικες εταιρίες εκτοπίζουν τους κατοίκους;», «Τι είδους ορυχεία έχετε;», «Τι επίδραση έχουν μεγάλες εταιρίες όπως η Walmart στους μικρομαγαζάτορες;» και «Υπάρχει ανεργία στις ΗΠΑ;»

Έφυγα πολύ εντυπωσιασμένος με τους χωρικούς της Τζαρκάντ. Χάρη στην αντίσταση τους και τη δύναμη του κινήματος κατά των εκτοπίσεων δεν έχει κατασκευαστεί καμιά νέα βιομηχανική εγκατάσταση στη Τζαρκάντ τα τελευταία χρόνια.  

Δυτική Βεγγάλη

 Στη Δυτική Βεγγάλη η κυβέρνηση του ΚΚΙ (Μαρξιστικού) σχεδιάζει να αρπάξει 200.000 στρέμματα γης για την δημιουργία ΕΟΖ, γεγονός που θα ξεριζώσει ένα σύνολο 2,5 εκατομμυρίων ανθρώπων. Το πρώτο μεγάλο τεστ αυτής της πολιτικής έγινε στο Σινγκούρ το 2006 όπου η κυβέρνηση επιδίωξε να αποκτήσει 997 στρέμματα εύφορης γης για την εγκατάσταση της αυτοκινητοβιομηχανίας Τάτα, τη μεγαλύτερη καπιταλιστική πολυκλαδική εταιρία της Ινδίας. Το σχέδιο απειλούσε με εκτόπιση πάνω από 50.000 ανθρώπους.

Αγρότες και χωρικοί αντιτάχτηκαν στην απαλλοτρίωση της γης και οργανώθηκαν στην Επιτροπή για την Προστασία της Καλλιεργήσιμης Γης. Στις αρχές Ιούνη του 2006 πάνω από 2000 χωρικοί έκαναν πορεία προς ένα κυβερνητικό γραφείο με ζώα και αγροτικά εργαλεία. Τη νύχτα της 25^ης Σεπτέμβρη, καθώς οι ντόπιοι περικύκλωσαν το γραφείο που ήταν υπεύθυνο για την αρπαγή της γης, δέχτηκαν επίθεση από την αστυνομία και στελέχη του ΚΚΙ(Μαρξιστικού). Δεκάδες άτομα τραυματίστηκαν, μαζί και ορισμένες γυναίκες, ενώ ένας νέος ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου. Αυτή η συντριπτική επίδειξη βίας έκανε δυνατή την έναρξη κατασκευής από την Τάτας του εργοστασίου αυτοκινήτων, που θα κατασκεύαζε το «Νάνο» το πολυδιαφημισμένο ως το φτηνότερο αυτοκίνητο στον κόσμο αξίας 2500 δολαρίων. 

Το 2008 έγινε φανερό ότι η Τάτα είχε ήδη αρπάξει πολύ περισσότερη γη απ΄ όση χρειαζότανε για την κατασκευή του εργοστασίου. Η Επιτροπή απαίτησε την επιστροφή των μισών από τα 997 στρέμματα στους καλλιεργητές.

Στις 9 Αυγούστου ταξίδεψα βόρεια από την Κολκάτα  ( Καλκούτα) στο Σινγκούρ για να συμμετάσχω σε μια πορεία (μεγάλη και κουραστική) 1500 ατόμων μέσα από 4 χωριά κοντά στο εργοστάσιο της Τάτας.

Από την επίσκεψη μου στο Σινγκούρ και μετά,  το κίνημα ενάντια στις εκτοπίσεις έκανε άλματα. Την πρώτη βδομάδα του Σεπτέμβρη δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές περικύκλωσαν το εργοστάσιο, στήνοντας μπλόκα και μη επιτρέποντας στους εργάτες να φτάσουν στο εργοστάσιο. Κατάφεραν έτσι να εμποδίσουν την τελική φάση κατασκευής του. Σύμφωνα με τους New York Times (3 Σεπτέμβρη 2008) η Τάτας ανακοίνωσε ότι σχεδίαζε να αρχίσει την παραγωγή τον Οκτώβρη όμως αναγκάστηκε να περικόψει την παραγωγή από 40.000 σε 10.000 αυτοκίνητα το μήνα. Από τότε η Τάτας απειλεί να κλείσει τελείως το εργοστάσιο και να μην επιστρέψει τη γη.

Στη διάρκεια της παραμονής μου στη Δ. Βεγγάλη έλπιζα να επισκεφτώ και τη Ναντιγκράμ, όπου δεκάδες χιλιάδες αγρότες και χωρικοί ξεσηκώθηκαν για να υπερασπίσουν τη γης τους το 2007. Ο λαός της Ναντιγκράμ κατάφερε να σταματήσει τα σχέδια της κυβέρνησης του ΚΚΙ(Μαρξιστικού) στη Δ. Βεγγάλη να κατασκευάσει ένα τεράστιο χημικό συγκρότημα στη γης τους. Ακόμη και μετά τις δυο εκτεταμένες ένοπλες επιθέσεις από την αστυνομία και στελέχη του ΚΚΙ(Μαρξιστικού), όπου σκοτώθηκαν τουλάχιστον 25 άτομα, ο λαός της Ναντιγκράμ συνεχίζει να αντιστέκεται.

Όταν ήμουνα στην Κολκάτα την πρώτη βδομάδα του Αυγούστου γίνονταν σφοδρές συγκρούσεις στην περιοχή της Ναντιγκράμ. Στελέχη του ΚΚΙ(Μαρξιστικού) ξεχύνονταν στους δρόμους χτυπώντας διαδηλωτές, κλέβοντας τα υπάρχοντα τους και αναγκάζοντας τους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Τα γεγονότα αυτά καθιστούσαν αδύνατη την επίσκεψη μου στην περιοχή.

 Ορίσα

 Ο τελευταίος μου προορισμός ήταν η Ορίσα, άλλη μια πλούσια σε φυσικούς πόρους πολιτεία με μεγάλο πληθυσμό. Επισκέφτηκα χωριά όπου η Εταιρία Χάλυβα Tata και η νοτιοκορεάτικη εταιρία χάλυβα Posco προσπαθούν να αρπάξουν γη και να κατασκευάσουν μεγάλα εργοστάσια χάλυβα.

Τον Ιούνη του 2005 η κυβέρνηση της Ορίσα και η Posco υπέγραψαν ένα Μνημόνιο Συναντίληψης με το οποίο η Poscoαναλαμβάνει να κατασκευάσει ένα εργοστάσιο χάλυβα 12 εκατομμυρίων τόνων στην Jagatsinghpur. Αυτό το σχέδιο θα περιλαμβάνει τη κατασκευή ενός λιμανιού και τη μεταφορά 600 εκατομμυρίων τόνων μεταλλεύματος από ορυχεία εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Επτά χωριά και 22.000 κάτοικοι θα εκτοπιστούν από 4000 στρέμματα γης. Επιπλέον χιλιάδες ψαράδες και χωρικοί στην περιοχή του λιμανιού θα χάσουν τα μέσα προς το ζην.

Για τρία χρόνια η Posco προσπαθούσε χωρίς επιτυχία να αποκτήσει τη γη των αγροτών. Οι αγρότες οργανώθηκαν στην Επιτροπή Αντίστασης και Πάλης ενάντια στην Posco και εμπόδισαν την ίδρυση γραφείων της εταιρίας στα χωριά, ενώ εγκατέστησαν «πύλες ελέγχου» στις εισόδους των χωριών για να ελέγχουν την ταυτότητα των ξένων και για να αποτρέψουν την Posco να αρχίσει μετρήσεις και να χαρτογραφήσει την περιοχή. Για να ξεπεράσει τα εμπόδια αυτά η εταιρία προσέλαβε μπράβους από άλλες περιοχές για να αποσταθεροποιήσει την κατάσταση και να προβάλει ένα πρόσχημα με το οποίο θα επιτραπεί η παρέμβαση αστυνομίας και παραστρατιωτικών.

Στην περιοχή του Kalinganagar, στις 2 Γενάρη του 2006, η αστυνομία της Ορίσα σκότωσε 15 κατοίκους που διαμαρτύρονταν για την έναρξη κατασκευής του εργοστασίου χάλυβα της Tata. Μετά τις 2 Γενάρη το Κίνημα ενάντια στις Εκτοπίσεις έγινε ισχυρότερο στην περιοχή του Kalinganagar. Ο γραμματέας του Κινήματος Rabindra Jarika μου είπε ότι για τους επόμενους 14 μήνες σταματούσαν την κυκλοφορία στην Εθνική Οδό 215. «Ήρθαν άνθρωποι από διάφορες περιοχές της Ορίσα και άλλες πολιτείες για να μας στηρίξουν. Μόνο 5-10% των ντόπιων αγροτών πούλησαν τη γη τους στην Tata».

Εξαιτίας αυτών των κινήσεων η κατασκευή του εργοστασίου σταμάτησε. Αυτό αποτελεί ένα τεράστιο χτύπημα στις προσπάθειες της κυβέρνησης της Ορίσα να μετατρέψει το Kalinganagar «στο δεύτερο μεγαλύτερο εργοστάσιο χάλυβα στον κόσμο».

Τη νύχτα της 12^ης Αυγούστου, καθώς γυρνούσαμε από το Kalinganagar, η αστυνομία σταμάτησε το αυτοκίνητο μας για μια τροχαία παράβαση. Ο μεταφραστής μου Pratima Das, ο ξεναγός μου Pradeep, ο οδηγός και εγώ οδηγηθήκαμε στο τμήμα για ανάκριση. Για οκτώ ώρες ανακριθήκαμε πρώτα από την τοπική αστυνομία και κατόπιν από υψηλόβαθμο αξιωματικό της αστυνομίας της πολιτείας Ορίσα. Ο τελευταίος ήταν ιδιαίτερα εχθρικός κατηγορώντας με για «αντικυβερνητικό αγκιτάτορα». Όταν επέμενα ότι ήμουν καθηγητής που ερευνούσα το θέμα των βίαιων εκτοπίσεων στην Ινδία, αυτός επέμεινε ότι μόνο «κομμουνιστές» θα ενδιαφέρονταν να μιλήσουν με τους χωρικούς.

Λίγο πριν φύγω από την Ινδία έμαθα ότι ο Pratima και ο Pradeep είχαν συλληφθεί και κατηγορηθεί για σοβαρά πολιτικά εγκλήματα που μπορεί να τους στείλουν στη φυλακή για πολλά χρόνια. Αυτό είναι εξοργιστικό και διαμαρτυρηθήκαμε έντονα. Το μόνο για το οποίο ο Pratima και ο Pradeep είναι ένοχοι είναι η δράση τους στο Κίνημα Ενάντια στις Εκτοπίσεις και ότι γνώρισαν σε κάποιον φίλο της Ινδίας τη σκληρή πραγματικότητα των χωριών και τις καταστροφικές επιπτώσεις της καπιταλιστικής «ανάπτυξης» σε εκατομμύρια κατοίκους τα επόμενα χρόνια.

Τέλειωσα το ταξίδι μου εντυπωσιασμένος από αρκετά πράγματα. Πρώτον, δεν είχα ιδέα πόσο τεράστιες είναι οι ΕΟΖ και τα προγράμματα, βιομηχανικά και μεταλλευτικά, στην Ινδία. Την επόμενη δεκαετία, χωρίς υπερβολή, δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι θα απειληθούν με εκτόπιση. Αυτό έχει γίνει κεντρικό θέμα στα πολιτικά πράγματα της Ινδίας και αρχίζει να απασχολεί και τα διεθνή ΜΜΕ, όπως οι πρόσφατες συγκρούσεις στο Singur ενάντια στο εργοστάσιο αυτοκινήτων της Τάτας.

Δεύτερο, δε γνώριζα πόσο απλωμένη ήταν η λαϊκή αντίσταση και πώς έχει αναπτυχτεί γεωμετρικά τα τελευταία χρόνια. Όπου κι αν πήγα συνάντησα την αποφασιστικότητα των χωρικών να υπερασπίσουν τη γη τους ακόμα και με τη ζωή τους. Είδα τις Ινδές, που είναι δεμένες με τη γη τους, να είναι στην πρώτη γραμμή των αγώνων. Σε διάφορες συνομιλίες εντυπωσιάστηκα από το υψηλό επίπεδο πολιτικής συνειδητότητας των χωρικών και των ακτιβιστών, καθώς και από την αλληλεγγύη του ενός στον άλλο.

Τρίτο, έμαθα πόσο σοβαρά λαμβάνει υπ΄ όψη του το ινδικό κράτος το Κίνημα ενάντια στις εκτοπίσεις και πώς κινείται στην κατεύθυνση να το εκτρέψει με ψέματα όπως ότι είναι ενάντια σε κάθε είδους ανάπτυξη και να το καταστρέψει με τη χρήση της ένοπλης βίας.

Γύρισα πεισμένος ότι η διεθνής αλληλεγγύη με το κίνημα ενάντια στις εκτοπίσεις είναι απαραίτητη. Ο κόσμος χρειάζεται να μάθει γι΄ αυτό το ισχυρό κίνημα απ΄ ευθείας από όσους επηρεάζονται από τις εκτοπίσεις. Αυτό απαιτεί προσπάθειες όπως αυτή της Διεθνούς Εκστρατείας ενάντια στις Βίαιες Εκτοπίσεις που ξεκίνησε το ILPS (.http://www.ilps-web.com/ ) Για να επιταχυνθεί αυτή η εκστρατεία υπάρχει άμεση ανάγκη να γίνουν περισσότερες αποστολές στην Ινδία. Ελπίζω αυτή η αναφορά μου να ωθήσει σε μια παρόμοια αποστολή τους επόμενους μήνες, πράγμα που θα συνεισφέρει στην επιτυχία της εκστρατείας.

* Ο David Pugh είναι αμερικάνος ακτιβιστής και συνεργάζεται με την ILPS στην περιοχή της Καλιφόρνια.  . Ταξίδεψε στην Ινδία το περασμένο καλοκαίρι και η σύλληψη του μαζί με τους Ινδούς συνοδούς του,  ξεσήκωσε διεθνή κατακραυγή. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.monthlyreview.org/mrzine/pugh161008.html. Την μετάφραση για λογαριασμό της «Προλεταριακής Σημαίας»  έκανε ο Άρης Λάμπρου.

Να, λοιπόν, τι είναι αυτό που αναμφισβήτητα τους ενώνει: η ανάγκη να «ξαναγράψουν», στα μέτρα τους, το παρελθόν, για να κερδίσουν το μέλλον. Ένα ακόμα επεισόδιο στην επιχείρηση «λοβοτομής» που χρόνια τώρα εξυφαίνουν οι ιμπεριαλιστές εις βάρος των λαών σημειώθηκε πριν από μερικές μέρες στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Πέντε ευρωβουλευτές από 4 «διαφορετικές» πολιτικές ομάδες (χριστιανοδημοκράτες, σοσιαλιστές, φιλελεύθερους και εθνικιστές) κατέθεσαν γραπτώς πρόταση «να ανακηρυχτεί η 23η Αυγούστου Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα των Εγκλημάτων του Σταλινισμού και του Ναζισμού». Η πρόταση του Βρετανού Christopher Beazley, της Εσθονής Marianne Mikko, της Ουγγαρέζας Zita Gurmai, του Γερμανού Alexander Alvaro και της Λιθουανής Inese Vaidere συγκέντρωσε 409 υπογραφές (μεταξύ αυτών, του Εμμ. Αγγελάκα, του Ν. Βακάλη, του Γ. Γεωργίου και του Ι. Κασουλίδη), πάνω από το 50% των μελών του Ευρωκοινοβουλίου.

Καμία έκπληξη! Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές -συνεπείς στη γραμμή που έχουν χαράξει οι Αμερικανοί- εξισώνουν τα εγκλήματα του ναζι-φασισμού με τους αγώνες του κομμουνιστικού κινήματος για τη συντριβή του ναζι-φασισμού! Έχουν προηγηθεί -για να ανατρέξουμε μόνο στα πιο πρόσφατα- το αντικομμουνιστικό μνημόνιο του Συμβουλίου της Ευρώπης το Γενάρη του 2006, η Έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου «Πολίτες για την Ευρώπη» το Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου και αρκετές ακόμα μεμονωμένες προτάσεις στο μεταξύ διάστημα. Κοινό περιεχόμενο όλων αυτών, ο βιασμός της ιστορίας και της συλλογικής μνήμης. Κοινός τους στόχος, εκτός από τη συκοφάντηση του πιο προωθημένου κεφαλαίου στην ιστορία των λαών και της εργατικής τάξης, της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, η επίθεση στο μέλλον, η αφαίρεση από την εργατική τάξη και τους αυριανούς πρωτοπόρους αγωνιστές των πιο πολύτιμων εργαλείων που διαθέτουν για να ανατρέψουν τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό, η εξαφάνιση των κομμουνιστικών ιδεών και των παρακαταθηκών που έχουν αφήσει.

Καμία έκπληξη δεν προκαλεί, ακόμα, το γεγονός ότι σ’ αυτό το αντικομμουνιστικό επεισόδιο πρωτοστατούν οι «γενίτσαροι» του πάλαι ποτέ ανατολικού μπλοκ, νεοαφιχθέντες στην Ε.Ε., ανανήψαντες από τον… κακό κομμουνισμό και νεοφώτιστοι στα καπιταλιστικά σαλόνια. Τους κατανοούμε, πρέπει να δώσουν πολλές εξετάσεις και σε πολλά επίπεδα για να γίνουν δεκτοί στην αυλή της Δύσης. Και σ’ αυτό το πεδίο μπορούν να αποδειχτούν πολύ χρήσιμοι!

Γιατί, όμως, το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο επιδεικνύει τέτοια λύσσα με την περίοδο Στάλιν; Ένας λόγος είναι σίγουρα η επιχειρούμενη χρέωση στον σημερινό αναδυόμενο ρώσικο ιμπεριαλισμό της «αποκρουστικής» για συνεργασίες ρετσέτας του σταλινικού. Τώρα που οι πιέσεις στην ΕΕ από τη γεωπολιτική και ενεργειακή αφύπνιση της «ρώσικης αρκούδας» γίνονται ασφυκτικές, κάποιοι θυμήθηκαν το σταλινισμό, ώστε να κόψουν τα ανοίγματα που μερίδες των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών επιχειρούν, κατανοώντας την έκταση και την ένταση του σημερινού παγκόσμιου ανταγωνισμού.

Ένας άλλος λόγος είναι η προσπάθεια των ιμπεριαλιστών της Δύσης για παραγραφή των εγκλημάτων τους, τόσο αυτών που έγιναν σε ιστορικό χρόνο όσο και αυτών σε ενεστώτα. Ο σημαντικότερος λόγος, όμως, είναι η προετοιμασία των μελλοντικών εγκλημάτων τους! Σε μια εποχή που με μανία επιτίθενται σε εργάτες και εργαζόμενους, συμπιέζοντάς τους στον πάτο της πυραμίδας, σε μια περίοδο που με αλαζονεία επιτίθενται στους λαούς, διαιρώντας κράτη και φυτεύοντας νέα σύνορα, σε μια περίοδο που σπέρνουν ανέμους και περιμένουν να θερίσουν θύελλες, ετοιμάζονται πυρετωδώς. Απέναντι στις αντιστάσεις που γεννιούνται και θα γεννηθούν, απέναντι στην ταξική πάλη που θα αναπτυχθεί για να τους συντρίψει, απέναντι στην εργατική τάξη που θα ανασυγκροτηθεί για να τους ανατρέψει. Προετοιμάζονται μεθοδικά απέναντι σε όλα αυτά που φοβούνται και σ’ αυτά που περιμένουν: στο μπόλιασμα της ταξικής πάλης με τις κομμουνιστικές ιδέες, στην επανεμφάνιση στο προσκήνιο του σοσιαλισμού. Γι’ αυτό και παραληρούν. Γιατί πρέπει να εμποδίσουν με κάθε τρόπο να συμβούν αυτά. Γιατί πρέπει να αφαιρέσουν τα «όπλα» από τους εχθρούς τους.

Είναι ίσως το πιο υποδόριο χτύπημα των ιμπεριαλιστών απέναντι στους λαούς. Γι’ αυτό χρειάζεται απάντηση. Όχι γιατί πρέπει να υπερασπιστούμε το παρελθόν, αλλά γιατί επιβάλλεται να προασπίσουμε το μέλλον.

στο στρατιωτικό συμβούλιο;

Μια μικρή πόλη της Ανατολίας που βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Νεμρούτ… 1982… Στρατιωτικός νόμος επιβεβλημένος από το πραξικόπημα του 1980… Απαγορεύονται τα πάντα...

 Υπάρχουν, όμως, ακόμα κάποιοι που δεν διστάζουν να αψηφήσουν τις απαγορεύσεις, τοπικοί μουσικοί που διασκεδάζουν τον κόσμο στο «κινητό τους κλαμπ» και φοιτητές που αναζητούν τρόπους διαμαρτυρίας κατά του στρατιωτικού συμβουλίου που πρόκειται να επισκεφτεί την πόλη τους.

 Η Γκουλεντάμ, κόρη του Αμπουζέρ, μαέστρου της «μοντέρνας ορχήστρας» που συνέστησε μα τους τοπικούς μουσικούς που είχαν συλληφθεί, ερωτεύεται τον επαναστάτη Χαϊντάρ. Κι η τελετή υποδοχής του στρατιωτικού συμβουλίου θα πάρει απροσδόκητη τροπή….

 Η Διεθνής είναι μια ταινία αλλόκοτα αισιόδοξη. Μια ταινία που συγκινεί ιδιαιτέρως τα πολύπαθα Βαλκάνια, το μεσογειακό ταραγμένο σαν τη θάλασσα κόσμο, τους αλληλέγγυους της ελευθερίας που οραματίζονται σε ένα χάρτη παγκόσμιο και με μάτια ανοιχτά, την νίκη της ζωής πάνω στο χακί.

            Οι Τούρκοι σκηνοθέτες Σιρί Σιρεγιά Εντέρ και Μουχαρέμ Γκιλμέζ στην πρώτη τους απόπειρα να φιλμάρουν μουσικά τη χειραγώγηση της δικτατορίας και την εναντίωση του απλού κόσμου, φτιάχνουν μια ταινία αληθινή, που αφορά εκείνους που έζησαν την καταπίεση και την επιβολή των στρατιωτικών νόμων και εκείνους που δε θέλουν ποτέ να τη ζήσουν.

1982. Νοτιοανατολική Ανατολία. Στην κωμόπολη Αντιγιαμάν οι πλανόδιοι μουσικοί χάνουν τη δουλειά τους εξαιτίας της απαγόρευσης της κυκλοφορίας και καταλήγουν στη φυλακή. Ο στρατιωτικός διοικητής της περιοχής τούς ελευθερώνει και τους αναθέτει να φτιάξουν μια «ορχήστρα σύγχρονης μουσικής». Και οι αυτοδίδακτοι μουσικοί γίνονται σιγά-σιγά μέλη στρατιωτικής ορχήστρας συμμετέχοντας με εμβατήρια στον επετειακό εορτασμό του πραξικοπήματος στις 12 Σεπτεμβρίου. Αυτό όμως δε θα περάσει. Ο νεαρός κομμουνιστής Χαϊντάρ μαθαίνει στην κόρη του μαέστρου της ορχήστρας και βιολιστή, τη Διεθνή. Η Γκιλεντάν την ηχογραφεί και ο πατέρας της ενθουσιασμένος προτείνει στα υπόλοιπα μέλη της ορχήστρας το συγκεκριμένο κομμάτι για την ημέρα της επετείου. Με τη συγκατάθεση του στρατιωτικού διοικητή, η Διεθνής γίνεται, εν αγνοία του, το «εμβατήριο» του πραξικοπήματος. Οι στρατηγοί, σοκαρισμένοι, διατάζουν την άμεση σύλληψη των ενόχων και ο ανυποψίαστος μαέστρος Αμπουζέρ πεθαίνει στη φυλακή.

Ανεξάρτητα από τα κίνητρα των πρωταγωνιστών, οι πράξεις όλων είναι πολιτικές. Έστω κι αν δεν το συνειδητοποιούν αμέσως. Μπορεί ο Χαϊντάρ να φαντάζει ως πολιτικοποιημένος αγωνιστής όμως χωρίς τη βοήθεια της ερωτευμένης Γκιλεντάν που δε θέλει να του χαλάσει χατίρι, η Διεθνής δε θα έφτανε στα αυτιά του μαέστρου. Και πώς γίνεται να αντισταθεί ένας έμπειρος μουσικός στον πανανθρώπινο ύμνο της ελευθερίας; Δε γίνεται. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τον μεταδώσει στους γύρω του με το μεγαλείο και την επισημότητα που του πρέπει.

Πολιτική πράξη και η τολμηρή και πρωτότυπη κινηματογραφική ματιά των δύο σκηνοθετών που στέλνουν μελωδικά τα δικά τους ριζοσπαστικά μηνύματα, τα οποία όπως φάνηκε από τις διακρίσεις της ταινίας σε πολυάριθμα Διεθνή Φεστιβάλ (1^ο  βραβείο στο Φεστιβάλ Κων/πολης και 14 συνολικά Βραβεία στην Τουρκία, Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Βαρκελώνης και αλλού) βρήκαν αποδέκτες.

        Ο σεναριογράφος της ταινίας, Σιρί Σιρεγιά Εντέρ, συνειδητά υιοθετεί την ειρωνεία ως αφετηρία και οπτική της αφήγησής του, αφού όπως ο ίδιος επισημαίνει, η ειρωνεία και το χιούμορ είναι τα διαχρονικά όπλα του ανθρώπου ενάντια στην πολιτική βία και καταπίεση. Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά λαού και στρατιωτικών. Οι αξιωματούχοι ζαλισμένοι από τον ήχο των όπλων και τις προσταγές της εξουσίας γίνονται όλο και πιο αφελείς, αφού αναγνωρίζουν ως εχθρούς μόνο τους ενόπλους. Αντίθετα, ο λαός που ζει υπό το καθεστώς του φόβου γίνεται πιο εφευρετικός επινοώντας πλάγιους τρόπους έκφρασης και διεκδίκησης.

Το τραγικό τέλος της φυλάκισης και του θανάτου επιβεβαιώνει ότι η γλώσσα των εξουσιαστών δεν είναι άλλη από τη βία. Όμως το μήνυμα της Διεθνούς, που περνάει με μαεστρία από τις οθόνες μας, γίνεται το ενδόμυχο, αλλά και βροντερό σάουντρακ της αλληλεγγύης, της διεκδίκησης και της αγάπης. Γιατί χωρίς αγάπη για το συνάνθρωπο δεν εμπνέεται κανένας αγώνας για ελευθερία. Και αυτή η διαπίστωση είναι πιο δυνατή από όλα.

Σκηνοθεσία: Sirri Sureyya Onder, Muharrem Gulmez

Σενάριο: Sirri Sureyya Onder

Διεύθ. Φωτογραφίας: Gokhan Atilmis

Μοντάζ: Engin Ozturk

Μουσική: Kalan Muzik, Aytekin G. Atas, Sirri Sureyya Onder, Tolga Kilic

Παραγωγός: Necati Akpinar

Η ιστορία έχει λίγο-πολύ ως εξής: Η Περιφέρεια αποφασίζει να γίνει «ΧΥΤΑ» δίπλα στο χωριό Ελληνικό, οι κάτοικοι δεν θέλουν να γίνει το χωριό τους χωματερή, αντιδρούν και οργανώνουν την αντίστασή τους. Περιφέρεια και κυβέρνηση για να εγκαταστήσουν τον εργολάβο στο χώρο που προορίζεται για «ΧΥΤΑ», ετοιμάζουν με πλήρη μυστικότητα εκστρατευτικό σώμα με 20 περίπου διμοιρίες ΜΑΤατζήδων. Στις 14/10 το βράδυ …στρατοπεδεύουν εκτός Ιωαννίνων και την επομένη, 15/10, ημέρα Πέμπτη, στις 7 το πρωί βρίσκονται έξω από το Ελληνικό και στο δρόμο που οδηγεί στο «ΧΥΤΑ». Οι κάτοικοι του Ελληνικού μαθαίνουν αποβραδίς για το τι γίνεται, χτυπάνε καμπάνες, πέφτουν τηλέφωνα, έτσι ώστε το πρωί οι ΜΑΤατζήδες βλέπουν ότι ο δρόμος για το «ΧΥΤΑ» περιφρουρείται με πάνω από 500 κατοίκους του χωριού και της γύρω περιοχής.

Ώρα 7:30 το πρωί, με …όλους τους τύπους, παρουσία εισαγγελέα όπως ορίζουν οι νόμοι και το σύνταγμα, το κράτος με τα ΜΑΤ του προσπαθεί να πείσει επιτιθέμενο τους συγκεντρωμένους, το λαό της περιοχής δηλαδή, για το αγαθό των προθέσεών του!

Η επίθεση είναι άγρια, ωμή, αποφασιστική. Χημικά, γκλόμπς, ερπυστριοφόρα ενάντια σε έναν λαό που υπερασπίζεται τον τόπο του από τη βρωμιά των χωματερών του συστήματος και των οργάνων του.

Η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική. Αρκετοί μεταφέρονται τραυματισμένοι και με αναπνευστικά προβλήματα στο νοσοκομείο, τρεις από τους οποίους παρέμειναν για νοσηλεία.

Στο τέλος της μάχης … την περιοχή κατέλαβαν οι δυνάμεις της …τάξεως!

Αργότερα το απόγευμα στο καφενείο του χωριού μερικοί θυμήθηκαν το Πολυτεχνείο, μια γριά έλεγε ότι όλο το σκηνικό της έφερνε στο νου ενέργειες Γερμανών της κατοχής.

Εμείς λέμε ό,τι έγινε στο Ελληνικό, ό,τι στο Καρβουνάρι και στη Λευκίμμη, εδώ ευτυχώς χωρίς νεκρό!

Το ζήτημα είναι ότι οι κάτοικοι και του Ελληνικού δεν φαίνεται να το βάζουν κάτω. Ήδη ετοιμάζονται για την επόμενη αγωνιστική συνέχεια.

Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 12 Οκτώβρη συγκέντρωση στο πάρκο  «Αντώνης Τρίτσης» που διοργάνωνε ο Αναπτυξιακός Σύνδεσμος Δυτικής Αθήνας (ΑΣΔΑ) και οι δήμοι Αγ. Αναργύρων, Ιλίου, Καματερού. Η συγκέντρωση, που αποτέλεσε την αρχή για δίμηνη κατάληψη του πάρκου, έγινε ενάντια στην περιβαλλοντική υποβάθμισή του, αλλά και για να διεκδικηθεί από την πλευρά του ΑΣΔΑ να αποτελέσει ο ίδιος τον αποκλειστικό φορέα διαχείρισής του .

Η συγκέντρωση που δεν ήταν ιδιαίτερα μαζική εξελίχθηκε σε φιέστα του πρόεδρου του ΑΣΔΑ και δήμαρχου της Αγίας Βαρβάρας, Μίχου, ο όποιος ήταν και ο μοναδικός ομιλητής. Μάλιστα ο λόγος δεν δόθηκε σε κανέναν άλλο, είτε δημοτική κίνηση είτε επιτροπή κατοίκων οι όποιοι μάλιστα διαμαρτυρήθηκαν έντονα για να εισπράξουν… την ένταση στο τέρμα των μεγαφώνων της συγκέντρωσης .

Αποδείχθηκε για ακόμη μία φορά ότι όπως και στις πρόσφατες ανάλογου χαρακτήρα κινητοποιήσεις (πανδυτική πορεία διαμαρτυρίας για την υποβάθμιση της δυτικής Αθήνας, πανδυτική συγκέντρωση διαμαρτυρίας στον Σκαραμαγκά για το σχεδιαζόμενο νέο λιμάνι), οργανωμένες από τους ίδιους πάνω-κάτω φορείς, ότι αντιμετωπίζονται με αρκετή επιφυλακτικότητα από τον λαό των δυτικών συνοικιών, για τον απλούστατο λόγο ότι αναγνωρίζει μέσα στους διοργανωτές τέτοιων συγκεντρώσεων αρκετούς από αυτούς που θεωρεί συνυπεύθυνους για την κατάσταση των δυτικών συνοικιών.

Εύλογα λοιπόν κάτοικοι και κινήσεις της περιοχής, όλες μέσα από τα έντυπά τους, διατύπωσαν τις αμφιβολίες τους για τις προθέσεις των οργανωτών, αναγνωρίζοντας ότι είναι ισχυρό το ενδεχόμενο η διαχείριση του πάρκου να αποτελεί μεν μήλο της έριδας με το ΥΠΕΧΩΔΕ χωρίς ωστόσο να αμφισβητούνται οι κατευθύνσεις της εμπορευματοποίησής του, όπως άλλωστε έχει συμβεί ουκ ολίγες φόρες σε ανάλογες περιπτώσεις, αλλά ακόμα και στην περίπτωση του ίδιου του πάρκου «Αντώνης Τρίτσης», που έχουν ήδη γίνει παραχωρήσεις σε ιδιωτικά συμφέροντα (λούνα παρκ, σχολή πολεμικών τεχνών, νέο γήπεδο και πάρκινγκ, σόου τύπου Αρναούτογλου κ.λπ.) από αυτούς τους ίδιους  που σήμερα εμφανίζονται διεκδικητές.

Από την άποψη αυτή αποτελεί μάλλον επιτακτική ανάγκη να δραστηριοποιηθεί ο ίδιος ο λαός της περιοχής και να εναντιωθεί σε κάθε είδους προσπάθεια εμπορευματοποίησης του πάρκου.

Στο πλαίσιο αυτό κατατέθηκε και συζητήθηκε σε επιτόπου σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε από δημοτικές κινήσεις της περιοχής αλλά και μέλη της επιτροπής κατοίκων που έχει ήδη στηθεί, η ανάγκη να ζητηθεί και να διεκδικηθεί από τον δήμο να λειτουργήσει στο πλαίσιο της δίμηνης κατάληψης του πάρκου σε συγκεκριμένο χώρο ενός τύπου κέντρου συνάντησης και δραστηριοποίησης των κάτοικων της περιοχής, πρόταση που κατά έναν τρόπο μπορεί να δώσει δημιουργική διέξοδο στην επιφυλακτικότητα και στην όποια αμηχανία απέναντι στις πρωτοβουλίες των κρατούντων, αλλά και να βοηθήσει την ενεργοποίηση των ίδιων των κατοίκων, η μοναδική εγγύηση που υπάρχει ότι οι εξελίξεις δεν θα πάρουν άσχημη τροπή.

Θα μπορέσει άραγε να υπάρξει η απαιτουμένη ωριμότητα για να περπατήσει η πρόταση; Οι κινήσεις επιφυλάχτηκαν να τοποθετηθούν για το αμέσως επόμενο διάστημα.

Ο πιο κόκκινος βωξίτης

Ο βωξίτης ανακαλύφτηκε από τον γάλλο γεωλόγο Pierre Berthier πριν από 190 χρόνια περίπου, στην περιοχή της πόλης Μπω στην Προβηγκία, από την οποία πήρε και το όνομά του. Το ορυκτό αποτελεί την πρώτη ύλη για την παραγωγή της αλουμίνας και μετά του αλουμινίου. Ανάλογα με την περιεκτικότητά του σε διαφορετικά υδροξείδια του σιδήρου παίρνει και το χρώμα του, από κόκκινο έως κίτρινο και μερικές φορές γκρίζο. Ο κοκκινωπός βωξίτης, που είναι και ο πιο συνηθισμένος, περιέχει μεγαλύτερη ποσότητα του οξειδίου του τρισθενούς σιδήρου, γνωστού σαν αιματίτης. Τι γίνεται όμως όταν, πέρα από τις προσμίξεις των ορυκτών, το μετάλλευμα ποτίζεται και με ανθρώπινο αίμα;

 Η Kindia είναι μια από τις επτά επαρχίες της Γουινέας στη Δυτική Αφρική που βρέχεται από τον Ατλαντικό και περιλαμβάνει τα πιο εύφορα εδάφη της χώρας μαζί και την πρωτεύουσα Κονακρί. Είναι γνωστή και σαν πρωτεύουσα των φρούτων λόγω της πλούσιας αγροτικής παραγωγής, που τροφοδοτείται από το τροπικό κλίμα στην παράκτια ζώνη και τα πολλά νερά που φέρνουν τα ποτάμια που εκβάλλουν στον ωκεανό. Η Γουινέα όμως είναι πλούσια και στο υπέδαφός της. Διαθέτει εκτός από ορυκτά διαμάντια και κοιτάσματα ουρανίου και το ένα τρίτο των γνωστών αποθεμάτων βωξίτη παγκοσμίως, κάνοντάς τη μια από τις μεγαλύτερες παραγωγούς και εξαγωγείς. Παρ’ όλα αυτά, η χώρα και η πλειονότητα των 9,5 εκατομμυρίων ανθρώπων της δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από την αφρικάνικη «μοίρα» τους. Ο επίγειος και υπόγειος πλούτος της χώρας λαφυραγωγείται συστηματικά από τις πολυεθνικές σε συνεργασία με μια μειοψηφική, πουλημένη στους ξένους, ελίτ, η οποία παίζει τον ρόλο του επιστάτη, του  χωροφύλακα και του εγγυητή των ξένων επενδύσεων. Στην Kindia λοιπόν και συγκεκριμένα στην περιοχή γύρω από την πόλη Mambia, 80 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Κονακρί, πριν από λίγες ημέρες ο στρατός σκότωσε τουλάχιστον δύο διαδηλωτές και τραυμάτισε πολλούς άλλους για να εμποδίσει μια κινητοποίηση ενάντια στη ρώσικη πολυεθνική Rusal που λεηλατεί ένα μεταλλείο βωξίτη και ως συνήθως δεν ανταποκρίνεται ούτε στις ελάχιστες οικονομικές δεσμεύσεις της προς τις τοπικές κοινότητες.

 Η χώρα που γιορτάζει τον φετινό Οκτώβρη τα πενήντα χρόνια της  τυπικής ανεξαρτησίας της από τη Γαλλία, είναι αλυσοδεμένη σε έναν φαύλο κύκλο καθυστέρησης, με την πλειονότητα να ζει με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα, χωρίς βασικές υποδομές και με κατεστραμμένες ακόμη και εκείνες τις υποδομές, όπως ο σιδηρόδρομος, που φτιάχτηκαν την εποχή της αποικιοκρατίας. Σαν να μην έφταναν τα γνωστά βάσανά της, προστέθηκαν και καινούργια από έναν ανανεωμένο ανηλεή ανταγωνισμό Αμερικάνων, Καναδών, Ρώσων και Κινέζων που διαμέσου των πολυεθνικών τους διεκδικούν τα κοιτάσματα του βωξίτη. Το μοίρασμα που επιχειρεί το καθεστώς δεν μπορεί να εμποδίσει αυτήν την αναμέτρηση που προοπτικά θα φέρει μεγαλύτερο χάος και αστάθεια.

 Τον Φλεβάρη του 2007 το καθεστώς του ισόβιου σχεδόν –τυπικά εκλεγμένου με όργιο νοθείας– προέδρου Λανσάνα Κοντέ (είναι μόνο ο δεύτερος σε αυτά τα 50 χρόνια μετά τον ιδρυτή και δικτάτορα Σεκού Τουρέ), για να σταματήσει μια πανεθνική απεργία 18 ημερών, εξαπέλυσε ένα κύμα άγριας βίας που στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον 60 ανθρώπους. Επειδή το καθεστώς είναι καλός μαθητής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και υπερασπιστής της δράσης των πολυεθνικών, η Δύση αλλά και η Ανατολή έκαναν πως δεν είδαν τη μεγάλη σφαγή. Γι’ αυτούς όλους σημασία έχει να φορτώνεται, δίχως εμπόδια, ο βωξίτης στα πλοία από το λιμάνι της πρωτεύουσας. Τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες και δουλειά μερικών μόνο ΜΚΟ που, αραιά και πού, βγάζουν καμιά ανακοίνωση που κατατάσσει το καθεστώς σε ένα από τα πιο διεφθαρμένα της Αφρικής. (Transparency International 2006.) Ετσι για να σώζονται τα προσχήματα και να υπάρχει πάντα διαθέσιμο και ένα χαρτί για εκβιασμό και πίεση.

 * Στις αρχές του Οκτώβρη μια αντιπροσωπεία του ΔΝΤ επισκέφτηκε το Κονακρί για να αποτιμήσει την πρόοδο του προγράμματος PRGF που υποτίθεται έχει στόχο την καταπολέμηση της φτώχειας! Από τότε που εφαρμόστηκε και στη Γουινέα το πρόγραμμα, που απευθύνεται σε 78 χώρες(!), η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο. Από τις αρχές του 2007, εκτός των άλλων, ακόμα και στην πρωτεύουσα το ηλεκτρικό ρεύμα σπανίζει, με αποτέλεσμα το βράδυ το Κονακρί να μετατρέπεται σε πόλη-φάντασμα.

Να μη γίνουμε θυσία στο βωμό της κρίσης τους!

Πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς,
μεροκάματα και συντάξεις!

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες

Σαν μια μανιασμένη καταιγίδα που συμπαρασύρει τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις μας εξελίσσεται η επίθεση της κυβέρνησης και του κεφάλαιου. Καταιγίδα χωρίς τελειωμό, που τροφοδοτείται από την ακόρεστη δίψα του καπιταλι­σμού για περισσότερα κέρδη, που γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη, καθώς ο ανελέητος καπιταλιστικός-ιμπε­ρια­λι­στι­κός αντα­γωνισμός δείχνει πως είναι ικανός να οδηγήσει μέχρι και σε γενικευμένη πολεμική σύρραξη.

Αυτά που ζούμε τα τελευταία χρόνια πραγματικά δεν έχουν προηγούμενο. Η κυβέρνηση της ΝΔ, συνεχίζοντας με ακόμη μεγαλύτερη ένταση το έργο των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και στηρίζοντας τα συμφέροντα του μεγάλου, ντόπιου και ξένου, κεφάλαιου ψηφίζει τον έναν αντεργατικό νόμο μετά τον άλλο.

·    Το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά δίνει τη θέση του στην υποαπασχόληση, την ελαστική εργασία, την ανεργία.

·    Το δικαίωμα στην ασφάλιση και την περίθαλψη συρρικνώνεται, τα βαρέα-ανθυγιεινά περικόπτονται, ενώ νέος αντιασφαλιστικός νόμος ετοιμάζεται για το Δημόσιο.

·    Οι συλλογικές συμβάσεις είναι σε άμεση αμφισβήτηση, ενώ στις ΔΕΚΟ καταργήθηκαν με νόμο.

·    Οι ιδιωτικοποιήσεις βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, απειλώντας να πετάξουν στο δρόμο χιλιάδες εργαζόμενους και διαλύοντας τις εργασιακές σχέσεις.

·    Οι εργατικοί αγώνες είναι υπό διωγμό. Απεργίες κρίνονται παράνομες, συνδικαλιστές σέρνονται στα δι­καστήρια και διαδηλώσεις χτυπιούνται με ΜΑΤ και χημικά.

·    Το εργατικό εισόδημα μειώνεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Η ακρίβεια εκτινάσσεται στα ύψη και ο πλη­θωρισμός καλπάζει, την ίδια στιγμή που οι μισθοί μειώνονται. Η φτώχεια και η ανέχεια αγγίζουν όλο και περισσότερες εργατικές και λαϊκές οικογένειες.

Τίποτε απ’ όλα αυτά, όμως, δεν είναι αρκετό για το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του! Ειδικά σήμερα που το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα τραντάζεται από τη χρηματοπιστωτική κρίση του και βρίσκεται αντιμέτωπο με τα αδιέξοδά του, ένα είναι σίγουρο: το κεφάλαιο θα επιχειρήσει να φορτώ­­σει τις συνέπειες της κρίσης του και πά­λι στους εργαζόμενους. Ήδη, το αντιλαϊκό-φο­ρο­μπη­χτι­κό σχέδιο προϋπολογισμού για το 2009, μετά το ξέσπασμα της κρίσης, είναι υπό αναθεώρηση, και φυ­σικά σε ακόμη πιο αντιλαϊκή κατεύθυνση. Είναι βέβαιο ότι η πολιτική της λιτότητας και της ανερ­γίας, των ιδιωτι­κοποιήσεων, της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων και του χτυπήματος των συλλογικών συμβάσεων θα ενταθεί στο έπακρο.

Οι δυνάμεις του κεφάλαιου θέλουν να μας πείσουν ότι εί­μαστε συνυπεύθυνοι για την κρίση. Θέλουν να μας πεί­σουν να αποδεχτούμε αδιαμαρτύρητα τα σκληρά μέτρα που θα πάρουν εναντίον μας. Εμείς απαντάμε ότι μόνοι υπεύθυνοι για την κρίση είναι το κεφάλαιο και η καταστροφική πολιτική του, καθώς και όλοι αυτοί που τη στηρίζουν. Ο λαός και η εργατική τάξη όχι μόνο δεν έχουν κανένα λόγο να συναινέσουν, αλλά έχουν κάθε λόγο να αντισταθούν στην πολιτική αυτή, να την ανατρέψουν!

Πλάι σε αυτούς υπάρχουν και οι άλλοι, η σοσιαλδημοκρατία και η υποταγμένη Αριστερά. Αυτοί που μας λένε ότι διέξοδο από την κρίση θα δώσει ένα άλλο μοντέλο διαχείρισης του καπιταλισμού, πιο «ανθρώπινο» και πιο «δίκαιο». Και μας καλούν να τους ψηφίσουμε στις επόμενες εκλογές για να το υλοποιήσουν. Εμείς απαντάμε ότι δεν υπάρχει «δικαιότερος», πιο «ανθρώπινος» καπιταλισμός. Το σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο δεν εξανθρωπίζεται. Αντίθετα, γίνεται ολοένα και πιο άδικο, ολοένα και πιο άγριο. Καμία δι­έ­ξοδος δεν βρίσκεται στην κάλπη. Η μόνη διέξοδος βρίσκεται στους μαζικούς, ανυποχώρητους ταξικούς αγώνες. Αυτούς φοβάται το κεφάλαιο, γιατί μόνο αυτοί μπορούν να βάλουν φρένο στην πολιτική του.

στην κριση τους να αντιπαραθεσουμε τους αγωνεσ μασ!

Να μη δεχτούμε να πληρώσουμε εμείς τις συνέπειες της κρίσης τους. Στα σχέδιά τους για επέκταση της φτώχειας και της εξαθλίωσης να απαντήσουμε με αγώνες για ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΕ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ. Να καταγγείλουμε τις συλλογικές συμ­βά­σεις πείνας και να διεκδικήσουμε νέες. Το ζήτημα αυτό αποκτά πλέον κρίσιμη σημασία για τις ζωές μας.

Σε αυτόν τον αγώνα είναι βέβαιο ότι δεν έχουμε τίποτε να περιμένουμε από τις υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Αυτούς που κάνουν ό,τι μπορούν για να μας κρα­τήσουν στη γωνία. Αυτούς που στήριξαν και στηρίζουν την αντεργατική πολιτική του κεφάλαιου. Αυ­τούς που έβαλαν ταφόπλακα στους αγώνες για το ασφαλιστικό. Αυτούς που υπέγραψαν την αισχρή συλ­λογική σύμβαση του ενός ευρώ αύξηση την ημέρα. Αυτούς που σήμερα κλαψουρίζουν για «διορθωτικό» επίδομα, λες και δεν ήξεραν τι υπέγραφαν μερικούς μήνες νωρίτερα.

Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτε από την Αυτόνομη Παρέμβαση η οποία ουσιαστικά στηρίζει την ηγεσία της ΠΑΣΚΕ στη ΓΣΕΕ, δέσμια του κοινοβουλευτικού παιχνιδιού του ΣΥΝ. Ούτε και από την «αγωνιστική» φλυαρία του ΠΑΜΕ μπορούμε να περιμένουμε κάτι. Γιατί οι αγώνες γίνονται στην πράξη, στους δρόμους, με την εργατική τάξη και με στόχο τη ρήξη και τη σύγκρουση με την αντεργατική πολιτική, και όχι μπροστά στις κάμερες και με αποκλειστικό στόχο την κομματική ενίσχυση στις επόμενες εκλογές. Γιατί οι πραγματικοί συσχετισμοί αλλάζουν μέσα από τους αγώνες που ΣΥΝΕΝΩΝΟΥΝ την εργατική τάξη απέναντι στον κοινό εχθρό και δεν τη ΔΙΑΣΠΟΥΝ.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες

Οι μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις για το ασφαλιστικό έδειξαν ότι και τη διάθεση έχουμε και τη δυνατότητα να αντισταθούμε στην πολιτική τους. Αυτό πρέπει να κάνουμε και αυτή τη φορά. Βασισμένοι στις δικές μας δυνάμεις, με γνώμονα τα δικά μας συμφέροντα, να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Να οργανώσουμε τους αγώνες και τις αντιστάσεις μας σε κάθε χώρο δουλειάς. Να προετοιμαστούμε για το νέο γύρο της επίθεσης. Να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας και να διεκδικήσουμε καλύτερους όρους ζωής για εμάς και τα παιδιά μας.

·    ΔΕΝ ΖΗΤΙΑΝΕΥΟΥΜΕ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ!    -   ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΕ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ!

·    οχι στην πολιτική της φτώχειας, της λιτότητας και της ανεργίας!

·    Οχι στις ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ!

·    Κάτω τα χέρια από τα δικαιώματά μας!

Ταξική Πορεία

Την αυλαία των φετινών κινητοποιήσεων άνοιξαν οι μαθητές, με τις καταλήψεις στα σχολεία να ξεπερνούν μέχρι στιγμής τις 300. Είναι χαρακτηριστικό ότι, για δεύτερη συνεχή χρονιά, οι μαθητές ξεκινούν κινητοποιήσεις χωρίς την πρωτοβουλία κάποιας οργανωμένης δύναμης.

Η ΚΝΕ, η οποία μέχρι πρότινος έδινε το σύνθημα για την έναρξη των μαθητικών καταλήψεων, φάνηκε πως ξεπεράστηκε για μια ακόμη φορά από τους μαθητές. Από τη συνεδρίαση του ΣΑΣΑ που έγινε την περασμένη Κυριακή, φάνηκε πως -προς το παρόν τουλάχιστον- δεν έχει την πρόθεση να τις στηρίξει. Για το επόμενο διάστημα ρίχνει ένα βάρος στη γενική απεργία της 21ης Οκτώβρη, στην οποία καλεί τους μαθητές να συμμετάσχουν χωρίς να προτείνουν συγκεκριμένη μορφή πάλης. Το πρόβλημα που στην πραγματικότητα αντιμετωπίζει η ΚΝΕ είναι ότι αυτό το κίνημα είναι εκτός του δικού της ελέγχου, ενώ παράλληλα δεν υποτάσσεται στο συνολικό σχεδιασμό και προγραμματισμό του ΚΚΕ για τις κινητοποιήσεις στο χώρο της εκπαίδευσης αλλά και γενικότερα.

Όσον αφορά το τι πυροδοτεί αυτές τις μαθητικές καταλήψεις, έχουμε σαφέστατα εντελώς αντίθετη άποψη από τον υπουργό Παιδείας, ο οποίος τις χαρακτήρισε «μόδα» και εμφανίστηκε σίγουρος για την πολιτική της κυβέρνησής του και του συστήματος που υπηρετεί. Οι μαθητές κουβαλάνε στις πλάτες τους ένα σωρό δικά τους προβλήματα, αλλά και… έναν δεύτερο σωρό που τους φορτώνεται εξ αντανακλάσεως από τις οικογένειές τους και συνολικά την κοινωνία.

Η οικονομική κρίση, η ακρίβεια και η φτώχεια στην οποία καταδικάζεται το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού της χώρας, δημιουργεί μια δυσβάσταχτη κατάσταση στις οικογένειες η οποία δεν μπορεί παρά να μεταφέρεται και στα παιδιά τους. Αν συνυπολογίσουμε τις οικονομικές απαιτήσεις του σημερινού κατά τα άλλα δημόσιου και δωρεάν σχολείου, καταλαβαίνουμε ότι οι περικοπές στις οποίες αναγκάζονται τα νοικοκυριά αγγίζουν με πολύ άμεσο τρόπο τους μαθητές.

Αν αυτός είναι ο ένας παράγοντας που βγάζει τους μαθητές στους δρόμους, ο άλλος έχει να κάνει με τη δικιά τους καθημερινότητα μέσα στο σχολείο. Έχουμε τη γνώμη ότι ακόμη κι αν δεν διατυπώνονται συγκεκριμένα αιτήματα ή στόχοι πάλης από τους μαθητές -ανεξάρτητα από το αν υπάρχουν ή όχι-, αυτό που στην πραγματικότητα θέτουν είναι μια συνολικότερη απέχθεια απέναντι στο εκπαιδευτικό σύστημα και το ίδιο το σχολείο. Ένα σχολείο που είναι συνυφασμένο με το συνεχή αγώνα δρόμου ανάμεσα στα διάφορα μαθήματα, με το πολύωρο και εξαντλητικό διάβασμα, με την παντελή έλλειψη ελεύθερου χρόνου, με όλα όσα αρνιούνται από ένα παιδί 15, 16 ή 17 χρονών. Πολύ περισσότερο, οι μαθητές αντιδρούν σε ένα σχολείο που, παρά τις δικές τους κοπιαστικές προσπάθειες, δεν εξασφαλίζει καμία προοπτική. Οι εισακτέοι στην επόμενη βαθμίδα είναι μόνο ένα μικρό ποσοστό, αυτοί που κόβονται από τη βάση του 10 είναι χιλιάδες κάθε χρόνο, ενώ η σημερινή τριτοβάθμια εκπαίδευση της εφαρμογής του νόμου-πλαίσιο βεβαιώνει ότι τίποτα δεν εξασφαλίζεται για το μετά.

Με αυτή την έννοια, οι μαθητές διατυπώνουν ένα πολύ συγκεκριμένο αίτημα. Τη συνολική τους αντίθεση στο μέλλον που τους ετοιμάζεται. Και αυτή τους η αντίθεση βρίσκει διέξοδο στον αγώνα. Δεν αποδέχονται την κατάσταση, δεν σκύβουν το κεφάλι, δεν παραιτούνται, δεν υποτάσσονται στην τρομοκράτηση και τη συκοφαντία, αλλά καταλαμβάνουν τα σχολεία τους!

Παρ’ όλα αυτά, ο αγώνας αυτός έχει συγκεκριμένες αιχμές. Η πλειοψηφία των σχολείων βάζει σαν προμετωπίδα την εναντίωση στις συμπτύξεις τμημάτων στους 30 μαθητές. Το συγκεκριμένο αίτημα μάλιστα, είναι κοινό και με τον κλάδο των εκπαιδευτικών. Επίσης, μια σειρά ζητημάτων που αφορούν ελλείψεις σε κτιριακή υποδομή και καθηγητές είναι επίσης στα κεντρικά αιτήματα των μαθητών.

Από εκεί και πέρα, το μαθητικό κίνημα έχει να αναμετρηθεί και με άλλες πλευρές της επίθεσης:

·         Για πρώτη χρονιά φέτος θα εφαρμοστεί η ρύθμιση που υποχρεώνει τους μαθητές να επιστρέψουν τα βιβλία τους στο τέλος της σχολικής χρονιάς ή να τα πληρώσουν. Η κατάργηση του δωρεάν βιβλίου γίνεται καθεστώς και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

·         Η βάση του 10 εξακολουθεί να πετάει έξω από τα ΑΕΙ και ΤΕΙ χιλιάδες μαθητές. Οι 18.500 που φέτος έμειναν εκτός πανεπιστημίων προστέθηκαν σ’ εκείνους των προηγούμενων δύο ετών, με αποτέλεσμα η συγκεκριμένη ρύθμιση να έχει κοστίσει μέχρι στιγμής σε περίπου 40.000 παιδιά την πρόσβαση στην τρίτη βαθμίδα.

·         Ο αριθμός των εισακτέων, που μειώνεται δραστικά, πρέπει να είναι ζήτημα πρώτης γραμμής για το μαθητικό κίνημα. Στα βασικά σημεία του νέου νόμου που έχει εξαγγείλει ο Στυλιανίδης περιλαμβάνονται διατάξεις που θα μειώνουν ακόμη περισσότερο τον αριθμό των πρωτοετών φοιτητών.

·         Ο νόμος για τα ΚΕΣ που ψηφίστηκε τον Αύγουστο συμπληρώνει το παζλ της αβεβαιότητας για το μέλλον των μαθητών και θέτει συνολικά το ζήτημα της κατάργησης της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης.

Οι μαθητές αναμετρώνται και πάλι με την ολομέτωπη επίθεση στα δικαιώματά τους. Η εμπειρία των κινητοποιήσεων των τελευταίων ετών τους έχει φέρει ένα βήμα πιο μπροστά στο επίπεδο της συλλογικής πάλης και της αγωνιστικής διεκδίκησης. Συνεχίζουν να αναζητούν διέξοδο στη συνέλευση, την κατάληψη, τη διαδήλωση. Το επόμενο διάστημα θα συναντηθούν στους δρόμους με τα υπόλοιπα κομμάτια του κόσμου της εκπαίδευσης, με τους φοιτητές, τους σπουδαστές και τους εκπαιδευτικούς ενάντια στην εκπαίδευση των ταξικών φραγμών, υπερασπιζόμενοι το δικαίωμά τους στο δημόσιο και δωρεάν σχολείο και τις σπουδές.