Να μπει στην πρώτη γραμμή η πάλη για πραγματικές αυξήσεις
Αναμφίβολα η κατάσταση των πλατιών λαϊκών μαζών μέρα με τη μέρα γίνεται και πιο δραματική. Οι ανατιμήσεις σε όλα τα είδη πλατιάς κατανάλωσης είναι διαδοχικές και, με την ακρίβεια να παραμένει στα ύψη, οι εργαζόμενες μάζες αδυνατούν πλήρως να καλύψουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους.
Για την κυβέρνηση και την αστική τάξη δεν αρκεί η υπάρχουσα λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος και απαιτούν όλο και περισσότερα και αυτό ακριβώς έρχεται να τους εξασφαλίσει η νέα φοροκαταιγίδα. Να αδειάσει στην κυριολεξία τις τσέπες του εργαζόμενου λαού και να γεμίσει αυτές του μεγάλου κεφαλαίου.
Ο Κ. Καραμανλής με την ομιλία του στη ΔΕΘ ήταν σαφής όσο ποτέ άλλοτε για το μέγεθος και την ένταση της αντιλαϊκής πολιτικής που θα προωθήσει και κυρίως ήταν κυνικός, κάνοντας επίδειξη αποφασιστικότητας και δύναμης, αυτήν ακριβώς που προσφέρουν σε αυτόν και σε όλο το πολιτικό προσωπικό τους τα αφεντικά του, η αστική τάξη και οι ιμπεριαλιστές. Σαφής και κυνικός για την ένταση και επέκταση των αντιλαϊκών μέτρων και επιλογών του: στο εισόδημα του κόσμου της δουλειάς, στις εργασιακές σχέσεις, στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις, στην κοινωνική ασφάλιση, στην παιδεία, στην περίθαλψη, στις υπηρεσίες κ.α. Να καλύψει τις ανάγκες και απαιτήσεις του μεγάλου κεφαλαίου, ξένου και ντόπιου και να του προσφέρει τον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου χωρίς δικαιώματα. Ταυτόχρονα, να διευρύνει τη δράση του κεφαλαίου, προσφέροντάς του τα πάντα, όπως έγινε με τον ΟΤΕ. Να του προσφέρει την Ολυμπιακή, τη ΔΕΗ, τον ΟΣΕ, τα Ταχυδρομεία κ.ά. Επίσης, πέρα από τα λιμάνια –Πειραιάς, Θεσσαλονίκη– ετοιμάζεται να προσφέρει και τα υπόλοιπα λιμάνια της χώρας, καθώς και όλα τα αεροδρόμια. Ολα λοιπόν στο κεφάλαιο: ακόμα και παραλίες, δασικές εκτάσεις, Ολυμπιακά Ακίνητα, ακίνητα του Δημοσίου και ό,τι άλλο θεωρεί η αστική τάξη ως φιλέτο, το απαιτεί και το παίρνει.
Για την εργατική τάξη και για όλο το λαό, τα πράγματα γίνονται όλο και χειρότερα και ο χειμώνας που έρχεται αναμένεται πολύ βαρύς. Αυτό είναι περισσότερο από βέβαιο. Η φτώχεια έχει αγκαλιάσει το σύνολο του λαού και οι συνθήκες διαβίωσής του έχουν γίνει δυσβάσταχτες με την ακρίβεια να συνοδεύει την καθημερινή του ζωή και να του αφαιρεί κάθε ελπίδα ανάτασης.
Πρόκειται για μια βάναυση ταξική πολιτική που εκπορεύεται από την αστική τάξη και υλοποιείται από το πολιτικό της προσωπικό και τους μηχανισμούς της. Ανάλογου ταξικού χαρακτήρα οφείλει να είναι και η απάντηση, όπου η εργατική τάξη και όλος ο εργαζόμενος λαός πρέπει να βγουν στο προσκήνιο και να οργανώσουν την αντίστασή τους στην αντιλαϊκή επίθεση.
Το ζήτημα της φτώχειας αποτελεί για το λαό ζωτικής σημασίας πρόβλημα και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μπει στην πρώτη γραμμή της πάλης του.
Και η απάντηση βρίσκεται στο μαζικό κίνημα για τη διεκδίκηση πραγματικών αυξήσεων σε μισθούς, μεροκάματα και συντάξεις.
Το πρόβλημα της φτώχειας έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις στη χώρα μας, ώστε υποχρεώνονται ακόμα και οι εκμεταλλεύτριες τάξεις να αναγνωρίζουν την ύπαρξή της και οι πολιτικοί της φορείς επίσης το ίδιο. Την αναγνωρίζουν γιατί δεν μπορούν να την κρύψουν και κυρίως να καλύψουν τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα του καπιταλιστικού συστήματος. Στη βάση αυτή πλασάρουν την παμπάλαια θεωρία τους ότι «μπορούν να βγουν όλοι κερδισμένοι από την οικονομική ανάπτυξη». Βέβαια αυτός είναι ένας μύθος που η ίδια η ζωή τον έχει καταρρίψει, αφού η τάση του κεφαλαίου είναι η αύξηση των κερδών του από τη μια και από την άλλη η μείωση της αμοιβής των εργαζόμενων.
Στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου έχουν εκτιναχτεί στα ύψη, ενώ οι αμοιβές των εργαζόμενων μειώνονται δραματικά την ίδια περίοδο, όπου οι σημερινοί πραγματικοί μισθοί αντιστοιχούν στα επίπεδα των μισθών του 1984. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζουν και νιώθουν στην καθημερινή τους ζωή οι εργαζόμενοι και όλα τα λαϊκά στρώματα. Ζουν βεβαίως και την υποκρισία καθώς και τον αποπροσανατολισμό που προωθούν οι αστικές και ρεφορμιστικές δυνάμεις, ανάμεσά τους και οι συμβιβασμένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Ολοι αυτοί κινούνται μέσα σε ένα καθορισμένο πλαίσιο το οποίο έχει σαν βασικό άξονα τη συνεργασία των τάξεων.
Βρισκόμαστε στο τελευταίο τρίμηνο του χρόνου και οι Κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις δεν έχουν δώσει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ενα μέρος από αυτές που έχουν υπογραφεί δεν καλύπτουν ούτε τον μισό πληθωρισμό, ένα άλλο μέρος βρίσκεται στη διαιτησία και θα έχουν κι αυτές το ίδιο αποτέλεσμα, ενώ ένα μέρος τους δεν έχει ολοκληρώσει τις διαπραγματεύσεις. Πρόκειται για ένα θλιβερό αποτέλεσμα που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο και από πολλά χρόνια πριν και οι αιτίες βρίσκονται στη μακρόχρονη κυριαρχία του αστισμού και του ρεφορμισμού στο κίνημα και στην υποχώρηση που το έχουν οδηγήσει.
Για να υπογραφούν ικανοποιητικές για τους εργαζόμενους συλλογικές συμβάσεις πρέπει τα συνδικάτα να είναι μαζικά και όχι σφραγίδες, όπως συμβαίνει σήμερα. Να είναι ταξικά και μαχητικά, να οργανώνουν μαζικούς αγώνες αντίστασης και διεκδίκησης και όχι στο περιθώριο με συμβιβασμένες ηγεσίες. Να διέπονται από τη γραμμή της σύγκρουσης με τις εκμεταλλεύτριες τάξεις και τις κυβερνήσεις τους και όχι να συνδιαλέγονται με αυτές. Να λοιπόν πού βρίσκεται το πρόβλημα!
Οι πρόσφατες μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις για το Ασφαλιστικό κατέγραψαν τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζόμενων, αφού κατά εκατοντάδες χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν την οργή τους. Αυτός ο κόσμος δεν έχει τη δυνατότητα, δηλαδή τα όργανα εκείνα που θα τον ξαναβγάλουν στο δρόμο του αγώνα και της αντίστασης για να διεκδικήσει πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, στα μεροκάματα και στις συντάξεις. Και αυτή τη δυνατότητα δεν μπορούν να του τη δώσουν όλοι αυτοί που μέχρι σήμερα του την στερούν.
Αυτό είναι έργο, ή πιο σωστά θα πρέπει να γίνει έργο, όλων εκείνων των δυνάμεων που κατανοούν αυτή την αναγκαιότητα και έχουν τη θέληση να πρωτοστατήσουν στη συγκρότηση Αγωνιστικών Πρωτοβουλιών και Επιτροπών στους χώρους δουλειάς, στα συνδικάτα, στις γειτονιές και παντού όπου ζουν και δραστηριοποιούνται οι εργαζόμενοι.
