ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ
Υπάρχουν τρόποι και τρόποι αφανισμού του κόσμου. Υπάρχουν βίδες και βίδες να έχει να στρίβει ο καπιταλισμός. Υπάρχουν εξαρτήματα και εξαρτήματα του ιμπεριαλισμού. Που χτυπάνε στα καλά καθούμενα. Στις σχόλες του λαού. Καλοκαιριάτικα. Παντού.
Στην Ανατολή καθαρίζουν αμέσως με πόλεμο. Σαρώνουν τους λαούς σε προμηθεϊκούς Καυκάσους για να τους τρώνε σαδιστικά τα σκώτια τα αμερικάνικα όρνια. Δυτικότερα, στις τάχα μου πιο εξευγενισμένες επαρχίες, καθαρίζουν εμμέσως τους λαούς με βάση τη φτώχεια και επιστέγασμα τα φορολογικά χαράτσια. Ανατολικά και δυτικά δοχεία συγκοινωνούν το χάος. Αφού και στο Αφγανιστάν ή στο Κόσοβο κάθε τσολιάς εκστρατεύει τον μισθοφορισμό του μόνο και μόνο για να πληρώνει το ψωμί και τα τσιγάρα του πίσω στο χωριό, στο κράτος-μέλος. Βέβαια, αν κι αυτός διέθετε λόγου χάρη οφσόρ δεν θα δούλευε φαντάρος στο ΝΑΤΟ. Χωριατόπαιδο είπαμε, όχι κορόιδο. Θα ξέπλενε στον τροπικό αφρό το κύμα των αφορολόγητων δισεκατομμυρίων. Και αν ήταν λόγου χάρη καλόγερος, δεν θα νήστευε στην έρημο (του Ιράκ, ας πούμε). Χριστιανός είπαμε, όχι… Χριστός. Θα σαλαγούσε κρατικές δωρεές σε παχιά βαλτοπέδια. Ετσι είναι. Τα κορόιδα πέθαναν. Δεν υπάρχουν πια. Υπάρχει μόνο λαός για φάγωμα από κάθε είδους κανόνια.
Στο βρυξελλιώτικο ρεστοράν, έγραψαν οι κοσμικές στήλες, οι Καραμανλής, Ρουσόπουλος, Μπακογιάννη και σία απόλαυσαν σολομό και φιλέτο -κάτι ελαφρύ- καθότι βαρύς και ασήκωτος ο Καύκασος, πιο ψηλός από την κορυφή της συνόδου της ΕΕ, και τους έπεσε μολύβι στο στομάχι. Οι επιφανείς κυβερνητικοί στόμαχοι είχαν όμως και την έγνοια του δικού μας στομάχου (τα αγωνιώδη τους ρεψίματα πρέπει να ράγισαν τις πορσελάνες στην έδρα της Ενωσης και του ΝΑΤΟ). Μεγάλη η στενοχώρια τους: μη μας παραφουσκώσουν το στομάχι. Ετσι επέστρεψαν σβέλτα στο ημεδαπό κράτος-μέλος και ετοιμάστηκαν για τη «γιορτή της δημοκρατίας» Νο 2, της Θεσσαλονίκης. Εκεί σερβίρισαν ήδη το «νέο» μενού της μόνιμης διαίτης μας: βρυξελλιώτικο κοπανιστόν αέρα, καθαρισμένο από άρωμα των ζωτικών μας αναγκών, εμπλουτισμένο με την μπόχα των ορέξεών τους για στυγνότερη εκμετάλλευση, για διαρκώς αυξανόμενη άντληση υπεραξίας, για ολοκλήρωση των πλανητικών φαντασιώσεών τους. Οι κοσμικές στήλες που προαναφέραμε ονομάζουν τον σερβιτόρο «πρωθυπουργό» και το μενού «ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ». Βοηθός σερβιτόρου ο Αλογοσκούφης, συνεορτάζει τη δημοκρατία τους φαιδρώς, σαν προστιθέμενη αξία… (Τι γελοιότητα για ξεκάρδισμα μέχρι δακρύων, αν δεν θόλωνε τα μάτια η οργή).
Ναι. Υπάρχουν τρόποι και τρόποι αφανισμού του κόσμου σε Ανατολή και Δύση, σε Νότο και Βορρά. Όμως υπάρχει μόνο ένας τρόπος αφανισμού των καταστροφέων του κόσμου. Οι λαοί έζησαν αυτόν τον μεγαλειώδη νικηφόρο τρόπο τους, αλλού άμεσα και αλλού έμμεσα, και φυσικά δεν τον ξέχασαν ποτέ. Γιατί αυτός είναι ο δικός τους τρόπος. Ξέρουν πως με τον ίδιο αυτό τρόπο μονάχα μπορούν.
Και πως έτσι πάλι θα νικήσουν!
